Queſtio.XIIII

nō ex neceſſitate eligit. ⁊ hoc ideo. qꝛ qd̓ poſſibile ē nō eſſenō neceſſe ē eſſe. ꝙ aūt poſſibile ſit nō eligere vel eligere.buius rō ex duplici hoīs ptāte accipi pōt. Pōt .n. hō velle ⁊ nō velle. agere ⁊ nō agere. pōt etiā velle hoc aūt illud.cuius rō ex ip̄a ꝟtute rōnis accipit̉. qͥcqͥd .n. rō pōt apprehendere vt bonū in hoc volūtas tēdere pōt. pōt aūt rō app̄hendere vt bonū nō ſolū hoc qd̓ ē velle aūt agere. ſꝫ hocetiā qd̓ eſt nō velle ⁊ nō agere. ⁊ rurſum in oībꝰ ꝑticularibus bonis pōt ꝯſiderare rōnē boni alicꝰ. ⁊ defectū alicuiꝰboni qd̓ hꝫ rationē mali. ⁊ ẜm hoc pōt vnūqd̓qꝫ hmōi bonoꝝ apprehendere vt eligibile vel fugibile. Solū aūt ꝑfectū bonū qd̓ ē btītudo nō pōt rō apprehendere ſubratōemali aut alicuius defectus. ⁊ iō ex neceſſitate beatitudinēhō vult. nec pōt velle nō eſſe btūs aūt miſer. electio aūt cūnō ſit de fine. ſꝫ de his q̄ ſunt ad finē. vt iā dictū ē. nō eltꝑfecti boni qd̓ eſt beatitudo. ſed alioꝝ ꝑticulariū bonoꝝ.⁊ iō hō nō ex neceſſitate ſꝫ libere eligit ¶ Ad i. ergo dd̓. ꝙnō ſꝑ ex principijs ex neceſſitate ꝓcedit ꝯcluſio. ſed tūc ſolum qn̄ pͥncipia non pn̄t eſſe vera ſi ꝯcluſio nō ſit vera. ⁊ſil̓r nō oportet ꝙ ſꝑ ex fine inſit hoī neceſſitas ad eligendūea q̄ ſunt ad fine. qꝛ nō oē qd̓ eſt ad finē tale eſt ꝙ ſine eofinis haberi nō poſſit. aut ſi tale ſit nō ſꝑ ſub tali rōe ꝯſiderat̉. ¶ Ad. ij. dd̓ ꝙ ſnīa ſiue iudiciū rōnis de rebꝰ agendisē circa ꝯtingētiat q̄ a nobis fieri nō pn̄t. in quibꝰ ꝯcluſiōesnō ex neceſſitate ſequunt̉ ex principijs neceſſarijs abſoluta neceſſitate: ſed neceſſarijs ſolū ex ꝯditōe. vt ſi currit mouet̉. ¶ Ad. iij. dd̓. ꝙ nihil ꝓhibet ſi ali qͣ duo eqͣlia ꝓponant̉ ẜm vnā ꝯſideratōneꝫ. quin circa alteꝝ ꝯſideret aliqͣꝯditio ꝑ quam emineat. ⁊ magis flectat̉ voluntas in ipſum qͣꝫ in aliud. ¶ Queſtio. XIIII.Einde conſideranIdum ē de ꝯſilio. Et circa hoc q̄runt̉ ſex. Pri-mo vtꝝ ꝯſiliū ſit inqͥſitio. Scd̓o vtꝝ ꝯſiliumſit de fine. vel ſolū de his q̄ ſunt ad finē. Tertio vtꝝ ꝯſiliū ſit ſolū de his q̄ a nobis agunt̉. Quarto viꝝ ꝯſiliū ſitde oībꝰ q̄ a nobis agunt̉. Quinto vtꝝ ꝯſiliū ꝓcedat ordine reſolutorio. Sexto vtꝝ ꝯſiliū ꝓcedat in infinitum.Ad primū ſic procediturUidet̉ ꝙ ꝯſiliū nō ſit inqͦ ſitio. dic̄. n. Damaſ. ꝙ ꝯſiliū eſtappetitus. ſꝫ ad appetitū nō ꝑtinet inqͥrere. ergo ꝯſiliū nōē inquiſitio. ¶ Pre. inquirere intellectus diſcurretis eſt⁊ ſic deo nō ꝯuenit cꝰ cognitio nō ē diſcurſiua. vt in primo habitū ē. ſed ꝯſilium deo attribuit̉. d̓r .n. ad Eph̓. i. ꝙoꝑat̉ oīa ẜm ꝯſiliū volūtatis ſue. gͦ ꝯſiliū nō ē inqͥſitio.Pre. inquiſitio ē de rebꝰ dubijs. ſꝫ ꝯſilium dat̉ de his qͥſunt circa bona certa. ẜm illud apl̓i. i. ad Corinth. vij. Deꝟginibꝰ aūt p̄ceptū dn̄i nō habeo. ꝯſiliū aūt do. gͦ ꝯſiliumnō ē inquiſitio. ¶ Sed ꝯͣ ē qd̓ Grego. nicenus dic̄. Oēquidē ꝯſiliū q̄ſtio eſt. nō aūt oīs queſtio ꝯſiliū ¶ Rn̄. dd̓ꝙ electio ſicut dictū eſt ꝯſequit̉ iudiciū rōis de rebꝰ agendis. in rebꝰ aūt agēdis multa incertitudo inuenit̉. qꝛ actiones ſunt circa ſingularia ꝯtingētia. q̄ ꝓpter ſui variabilitatē incerta ſunt. in rebus aūt dubijs ⁊ incertis rō nō ꝓfert iudiciū abſqꝫ inqͥſitōe p̄cedēte. ⁊ iō neceſſaria ē in qͥſitio rōis an̄ iudiciū de eligēdis. ⁊ hec inquiſitio ꝯſiliū vocat̉. ꝓpter qd̓ ph̓s dicit in. iij. ethi. ꝙ electio ē appetitus p̄conſiliati. ¶Ad .i. ergo dd̓. ꝙ qn̄ actus duaꝝ potentiarūad inuicem ordinant̉. in vtroqꝫ ē aliquid quod eſt alteriꝰpotētie. ⁊ ideo vterqꝫ actus ab vtraqꝫ potentia denominari pōt. Uanifeſtū eſt aūt ꝙ actus rōnis dirigētis in his

que ſunt ad finē. ⁊ actus voluntatis ẜm regimē rōnis inea tendentis ad ſe inuicē ordinant̉. vn̄ ⁊ in actu voluntatis q̄ ē electio apparet aliquid rōnis .ſ. ordo. ⁊ in ꝯſilio qd̓ē actus rōis apparet aliquid voluntatis ſicut materia. qꝛꝯſiliū eſt de his q̄ bō vult facere. ⁊ eſt ſicut motiuū. qꝛ exhoc ꝙ homo vult finē mouet̉ ad ꝯſiliādum de his q̄ ſuntad finē. ⁊ ideo ph̓s dicit in. vi. ethi. ꝙ electio ē intellectusappetitiuus. vt ad electionem vtrumqꝫ cōcurrere on̄dat.ita Damaſ. dicit. ꝙ conſilium ē appetitus inquiſitiuus.vt conſilium aliquo mō ꝑtinere on̄dat ⁊ ad voluntatemcirca quam ⁊ ex qua fit inquiſitio. ⁊ ad rōnem inquirentem. ¶ Ad. ij. dd̓. ꝙ ea que dicunt̉ de deo accipienda ſuntabſqꝫ omni defectu qui inuenit̉ in nobis. ſicut in nobisſcīa eſt concluſionum ꝑ diſcurſum a cauſis in effectꝰ. Sꝫſcientia dicta de deo ſignificat certitudinem de omnibuseffectibus in prima cauſa abſqꝫ omni diſcurſu. Et ſimiliter ꝯſilium attribuit̉ deo qͣꝫtum ad certitudinem ſententie vel iudicij que in nobis ꝓuenit ex inquiſitione conſilijſed hmōi inquiſitio in deo locum non habet. ⁊ ideo conſilium ẜm hoc deo non attribuit̉. ⁊ ẜm hoc Damaſce. dicitꝙ deus non conſiliat̉. ignorantis .n. eſt conſiliari. ¶ Adiij. dd̓. ꝙ nihil ꝓhibet aliqua eſſe certiſſima bona ẜm ſententiam ſapientum ⁊ ſpūalium viroꝝ que tn̄ nō ſunt certa bona ẜm ſententiam plurium vel carnalium hoīum. ⁊ideo de talibus conſilia dant̉.Ad ſcd̓m ſic proceditur.Uidet̉ ꝙ conſilium nō ſolum ſit de his q̄ ſunt ad finē. ſedetiā de fine. quecunqꝫ .n. dubitationē habent de his pōtinquiri. ſed circa oꝑabilia humana contingit eſſe dubitationem de fine. ⁊ non ſolum de his que ſunt ad finem. cūigitur inquiſitio circa operabilia ſit conſilium. videtur ꝙconſilium poſſit eſſe de fine. ¶ Pre. materia conſilij ſuntoꝑationes humane. ſed quedam oꝑatiōes humane ſuntfines. vt d̓r in. i. ethic. ergo conſilium poſſit eſſe de fine. ¶Sed contra eſt quod Grego. nicenus dicit ꝙ non de fineſed de his que ſunt ad finem eſt conſilium. ¶ Rn̄. dd̓. ꝙfinis in oꝑabilibus habet rationem principij. eo ꝙ rōneseoꝝ que ſunt ad finem ex fine ſumunt̉. principium autēnon cadit ſub queſtione. ſed principia oportet ſupponerein omni inquiſitione. vn̄ cum conſilium ſit queſtio. de fine non eſt conſilium. ſed ſolum de his que ſunt ad finem.tn̄ ꝯtingit id quod eſt finis reſpectu quorundā ordinari adalium finē. ſicut etiam id quod eſt principium vnius demonſtratōis eſt concluſio alterius. ⁊ ideo id quod accipiūvt finis in vna inquiſitionē. pōt accipi vt ad finem in aliainquiſitōe. ⁊ ſic de eo erit conſilium. ¶ Ad .i. ergo dd̓. ꝙ idquod accipit̉ vt finis ē iam determinatū. vn̄ qͣꝫdiu habet̉vt dubium non habet̉ vt finis. ⁊ ideoſi de eo conſiliū habeat̉ non erit conſilium de fine. ſed de eo quod eſt ad finē.Ad. ij. dd̓. ꝙ de oꝑationibus ē conſilium inqͣꝫtum ordinant̉ ad aliquē fine. vn̄ ſi aliqͣ oꝑatio hūana ſit finis. d̓ea inqͣꝫtum hmōi nō eſt conſilium.Ad tertium ſic proc edit̉Uidet̉ ꝙ conſiliū nō ſit ſolū de his q̄ agunt̉ a nobis. conſilium .n. collationē quandam importat. ſed collatio intermultos pōt fieri etiā de rebus immobilibus q̄ nō fiunt anobis. puta de naturis reꝝ. ergo conſiliū nō ſolū ē de hisq̄ agunt̉ a nobis. ¶ Pre. hoīes interdumʳ cōſilia q̄rūt dehis q̄ ſunt lege ſtatuta. vn̄ ⁊ iuriſcōſulti dicunt̉. ⁊ tn̄ eoꝝqui q̄rūt hmōi ꝯſiliū nō ē leges facere gͦ ꝯſiliū nō ſolū ele