VQueſtio

ꝑticipatio in hac vita haberi pōt. ꝑfecta aūt ⁊ verā btītudo nō pōt haberi in hac vita. ⁊ hoc quidem pōt ꝯſideraridupl̓r. Primo quidē x hac ip̄a cōi btītudinis rōne. nambtītudo cū ſit ꝑfectū ⁊ ſuffici ēs bonū. oē malū excludit. ⁊oē deſideriū implet. in hac aūt vita nō pōt oē malū excludi. multis .n. mal̓ pn̄s vita ſu biacet q̄ vitari nō pn̄t. ⁊ ignorātie ex te intellectus. ⁊ in ordinate affectōi ex ꝑte appetitus. ⁊ multiplicibus pena litatibꝰ ex ꝑte corꝑis. vt Auguſt. diligēter ꝓſequit̉. rix. de ciui. dei. ſil̓r etiā boni deſideriū in hac vita ſatiari nō pōt. naturaliter .n. hō deſideratꝑmanētiā eius boni qd̓ hꝫ. bona aūt pn̄tis vite trāſitoriaſunt. cū ⁊ ip̄a vita trāſeat quā naturaliter deſideramus ⁊eā ꝑpetuo ꝑmanere vellemus. qꝛ naturaliter hō refugitmortē. vn̄ impoſſibile ē ꝙ in hac vita vera btītudo habeatur. Scd̓o ſi ꝯſideret̉ id in qͦ ſpāliter btītudo ꝯſiſtit .ſ. viſio diuine eſſentie q̄ nō pōt hoī ꝓuenire in hac vita. vt inprimo on̄ſum ē. ex quibꝰ manifeſte apparet ꝙ nō pōt aliquis in hac vita verā ⁊ ꝑfectā btītudinē adipiſci. ¶ Adi. ergo dd̓. ꝙ beati dicunt̉ aliq̄ in hac vita. vel ꝓpter ſpembtītudinis adipiſcendi in futura vita. ẜm illud Ro. viij.Spe ſalui facti ſumus. vl̓ ꝓpter aliquā ꝑtici patōeꝫ btītudinis ẜm aliqͣlem ſummi boni fruitionē. ¶ Ad. ij. dd̓. ꝙꝑticipatio btītudinis pōt eſſe imꝑfecta dupl̓r. Uno moex ꝑte ip̄ius obiecti btītudinis. qd̓ quidē ẜm ſui eſſentiānō videt̉. ⁊ tal̓ imꝑfectio tollit rōnē vere btītudinis. Aliomō pōt eſſe imꝑfecta ex ꝑte ip̄ius ꝑticipātis. qui quidemad ip̄m obiectū btītudinis ẜm ſei p̄m attingit .ſ. deū. ſꝫ imꝑfecte ꝑ reſpectū ad madū qͦ deus ſeip̄o fruit̉. ⁊ tal̓ imꝑfectio nō tollit verā rōnē btītudinis. qꝛ cū btītudo ſit oꝑatio q̄dā vt dictū ē. vera rō btītudinis ꝯſiderat̉ ex obiectoqd̓ dat ſpēꝫ actui. nō aūt ex ſubiecto. ¶ Ad. iij. dd̓. ꝙ hoīesreputāt in hac vita eſſe aliquā btītudinē ꝓpter aliquā ſil̓itudinē vere btītudinis. ⁊ ſic non ex toto in ſua eſti matione deficiunt.Ad quartū ſic proceditur.Uidet̉ ꝙ btītudo poſſit a mitti. btītudo .n. ē ꝑfectio q̄dāſed oīs ꝑfectio ineſt p̄fectibili ẜm modū ip̄ius. cū igiturhō ẜꝫ naturā ſuā ſit mutabil̓: videt̉ ꝙ btītudo ab hoīe mutabiliter ꝑticipet̉: ⁊ ita videt̉ ꝙ hō btītudinē poſſit amittere. ¶ Pre. btītudo ꝯſiſtit in actōe intellectus q̄ ſubiacet volūtati. ſꝫ volūtas ſe hꝫ ad oppoſita. ergo videt ꝙ poſſit deſiſtere ab oꝑatione qͣ hō btīficat̉. ⁊ ita hō deſinet eēbtūs. ¶ Pre. principio rn̄det finis. ſꝫ btītudo hꝫ principiū. qꝛ hō nō ſꝑ fuit btūs. ergo videt̉ ꝙ habeat finem.Sed ꝯͣ eſt qd̓ d̓r Matth. xxv. de iuſtis. ꝙ ibūt in vitā eternam. q̄ vt dictū ē. eſt btītudo ſcōꝝ. qd̓ autē eternū nō deficit. ergo btītudo nō pōt amitti. ¶ Rn̄. dd̓. ꝙ ſi loqͣmurde btītudine imꝑfecta qͣlis in hac vita pōt haberi. ſic pōtamitti. ⁊ hoc pꝫ in felicitate ꝯtēplatiua. q̄ amittit̉ vl̓ ꝑ obliuionē. puta cū corrūpt̉i ſciētia ex aliqͣ egritudine. vel ꝑaliqͣs occupatōes qͥbꝰ totaliter abſtrahat̉ aliqͥs a ꝯtēplatione. Pꝫ etiā idē in felicitate actina. volūtas .n. hoīs trāſmutari pōt. vt videlꝫ degeneret a ꝟtute in cꝰ actu principaliter ꝯſiſtit felicitas. ſi aūt ꝟtus remaneat integra exteriores trāſmutatōes pn̄t q̄dē bn̄tudinē talē p̄turbare inqͣꝫtū impediūt multas oꝑatōes ꝟtutū. nō tn̄ pn̄t eā totaliter auferre. qꝛ adhuc remanet oꝑatio ꝟ̓tutis dum ip̄asaduerſitates hō laudabiliter ſuſtinet. ⁊ qꝛ btītudo hꝰ viteamitti pōt qd̓ videt̉ eſſe cōtra rōnē btītudinis. iō ph̓s dicit in. i. eth. aliqͦs eſſe in hac vita btōs non ſimpl̓r. ſꝫ ſicuthoīes qͦꝝ natura mutationi ſubiecta ē. Si ꝟo loqͣmur de

beatitudine ꝑfecta q̄ expectat̉ poſt hāc vitā. Sciēdum ꝙOrigenes poſuit qͦrundā platonicoꝝ errorem ſequēs ꝙpoſt vltimā beatitudinē hō pōt fieri miſer. ſꝫ hoc maniteſte apparet eſſe falſum dupl̓r. Primo qͥdē ex ip̄a cōi rōebeatitudinis. cū .n. ip̄a beatitudo ſit ꝑfectū bonū ⁊ ſufficiens. oportet ꝙ deſideriū hoīs qͥeter. ⁊ oē malum excludatnaturaliter aūt hō deſiderat retinere bonū qd̓ hꝫ. ⁊ ꝙ eiusretinēdi ſecuritatē obtineat. alioqͥn neceſſe ē ꝙ timore amittēdi vel dolore de certitudine amiſſiōis afiligat̉. Req̄rit̉ igit̉ ad verā beatitudinē ꝙ hō certā habeat opinionēbonū qd̓ hꝫ nūqͣꝫ ſe amiſſuꝝ q̄. q̄dē opinio ſi vera ſit. ꝯn̄seſt ꝙ beatitudine nunqͣꝫ amittet. ſi aut falſa ſit. hoc ip̄m ēquoddā malū falſam opinionē hr̄e. nā falſum ē malū intellectus ſicut veꝝ ē bonū ip̄ius. vt d̓r in. vj. ethi. nō igit̉iā vere erit btūs ſi aliqd̓ malū ei ineſt. Scd̓o idē apparetſi ꝯſideret̉ rō btītudinis in ſpāli on̄ſum ē .n. ſupͣ ꝙ ꝑ fecta beatitudo hoīs in viſione diuine eſſentie ꝯſiſtit. ē aūt impoſſibile ꝙ aliqͥs vidēs diuinā eſſentiā velit eā nō videreqꝛ oē bonū habitū qͦ aliqͥs carere vult. aut ē inſufficiēs. ⁊q̄rit̉ aliqͥd ſufficiētius loco eius. aut hꝫ aliqd̓ in cōmodūannexū ꝓpter qd̓ in faſtidiū venit. viſio aūt diuine eēntiereplet aīaꝫ omnibꝰ bonis. cū ꝯiūgat fonti totiꝰ bonitatis:vn̄ d̓r in pͣs. Satia bor cū apparuerit gl̓a tua. ⁊ Sap̄. vij.d̓r. Venerūt mihi omnia bona ꝑiter cū illa .ſ. cū ꝯtēplatōne ſapīe. ſil̓r etiā nō hꝫ aliqd̓ incōmodū adiunctū. qꝛ deptēplatōe ſapīe. d̓r Sap̄. viij. Nō hꝫ amaritudinē ꝯuerſatio illiꝰ. nec tediū cōuictus eius. ſic gͦ pꝫ ꝙ ꝓpria volū tate btūs nō pōt beatitudinē deſerere. ſil̓r etiā nō pōt eā ꝑdere deo ſubtrahente. qꝛ cū ſubtratio beatitudinis ſit q̄dāpena. nō pōt talis ſubtractio a deo iuſto iudice ꝓuenire niſi ꝓ aqͣ culpa in quā cadere nō pōt q̄ dei eſſentiā videt. cūad hāc viſionē ex neceſſitate ſeqͣt̉ rectitudo voluūtatis vtſupͣ on̄ſum ē. ſil̓r etiā nec aliqd̓ aliud agēs pōt eā ſubtrahere. qꝛ mēs deo ꝯiūcta ſuꝑ oīa alia eleuat̉. ⁊ ſic ab hmōiconiūctōe nullū aliud agēs pōt ip̄am excludere. vn̄ incōueniēs videt̉ ꝙ ꝑ qͣſdā alternationes tēpoꝝ trāfeat hō debeatitudine ad miſeriā ⁊ ecōuerſo. qꝛ hmōi tꝑales alternatōes eſſe nō pn̄t niſi circa ea q̄ ſubiacēt tꝑi ⁊ motui. ¶Ad .i. ergo dd̓. ꝙ beatitudo ē ꝑfectio cōſummata q̄ oēꝫ defectū excludit a btō ⁊ iō abſqꝫ mutabilitate aduenit eā hn̄ti faciēte hoc ꝟtute diuina q̄ boīeꝫ ſubleuat in ꝑticipationē eternitatis trāſcēdētis oēꝫ mutatōem. ¶ Ad. ij. dd̓. ꝙvoluntas ad oppoſita ſe hꝫ in his q̄ ad finem ordinātur.ſed ad vltimum finem naturali neceſſitate ordinant̉. qd̓pꝫex hoc ꝙ homo non pōt non velle eſſe beatus. ¶ Ad. iijdd̓. ꝙ beatitudo habet principium ex conditōe ꝑticipātis.ſed caret fine ꝓpter conditionem boni cuius participatiofacit beatum. vnde ab alio eſt initium beatitudinis. ⁊ abalio eſt ꝙ caret fineʳ:Ad quintū ſic procedit̉.Uidet̉ ꝙ hō ꝑ ſua naturalia poſſit beatitudinem conſeqͥnatura .n. non deficit in neceſſarijs. ſed nihil eſt homī tamneceſſarium qͣꝫ id quod ꝑ finem vltimum conſequit̉. erhoc nature humane non deeſt. pōt igit̉ homo ꝑ ſua naturalia beatitudinem conſequi. ¶ Pre. homo cum ſit nobilior irrōnalibus creaturis videt̉ eſſe ſufficientior. ſed irrōnales creature ꝑ ſua naturalia pn̄t conſequi ſuos fines. ergo multo magis homo ꝑ ſua naturalia pōt beatidinē conſequi. ¶ Pre. beatitudo eſt oꝑatio ꝑfecta ẜm ph̓m. eiuſdem aūt ē inciꝑe rē ⁊ ꝑficere ip̄aꝫ. cū igit̉ oꝑatio imꝑfectaq̄ eſt q̄i principiū in oꝑationibꝰ hūanis ſubdat̉ naturali

ES