QueſtioIIII

cōeꝫ rōnē boni. ſꝫ ad aliqd̓ bonū ꝑticulare qd̓ ē delectabile. ⁊ iō ẜm appetitū ſenſitiuū qͥ ē in aīalibus oꝑatiōes qͣrunt̉ ꝓpter delectationē. ſꝫ intellectus app̄hendit vl̓eꝫ ratōnem boni ad cꝰ ꝯſecutionē ſequit̉ delectatio. vn̄ p̄ncipaliꝰintēdit bonū qͣꝫ delectationē. ⁊ inde ē ꝙ diuinꝰ intellectusq̄ ē inſtitutor nature delectatōes appoſuit ꝓpter oꝑatiōesnō eſt aūt aliqͥd extimādum ſimpl̓r ẜm ordinem ſenſitiuiappetitus. ſed magis ẜm ordinē appetitus intellectiuiAd. iij. dd̓ ꝙ charitas nō q̄rit bonū dilectū ꝓpter delectationē ſꝫ hoc ē ei ꝯſequēs vt delectet̉ in bono adepto qd̓ amat. ⁊ ſic delectatio nō rn̄det ei vt finis. ſed magis viſio ꝑquam primo finis fit ei pn̄s.Ad tertiū ſic procediturUidet̉ ꝙ ad btītudinē nō requirat̉ ꝯp̄henſio. dicit .n. Auguſti. ad Paulinā de vidēdo deū. Attingere mēte deummagna ē btītudo ꝯp̄hendere aūt ē īpoſſibile. ergo ſine cōp̄henſione ē brītudo. ¶ Pre. btītudo ē perfectio hoīs ẜmintellectiuā partē in qͣ nō ſunt alie potētie qͣꝫ intellectus⁊ volūtas vt in primo dictū ē. ſꝫ intellectus ſufficiēter ꝑficit̉ ꝑ viſionē dei. volūtas aūt ꝑ delectationē in ip̄o. ergonō requi rit̉ comp̄henſio tāqͣꝫ aliqd̓ tertiū. ¶ Pre. btītudo in oꝑatione ꝯſiſtit. oꝑationes determinant̉ ẜm obiecta.obiecta aūt generalia ſunt duo. veꝝ ⁊ bonū. veꝝ corrf̄idetviſioni. ⁊ bonū corrn̄det dilectioni. ergo nō requirit̉ comp̄henſio qͣſi aliqd̓ tertiū. ¶ Sꝫ ꝯtra ē qḋ apl̓s dicit. .i. adCorinth. ix. Sic currite vt ꝯp̄hendatis. ſed ſpūal̓ curſusterminat̉ ad btītudinē. vn̄ ip̄e dicit. ij. ad Timoth. vl. Bonū certamē certaui. curſum ꝯſūmaui. fidē ſeruaui. in reliqͦrepoſita ē mihi corona iuſticie. ergo comp̄henſio requirit̉ad btītudinē. ¶ Rn̄. dd̓. ꝙ cū btītudo ꝯſiſtat in ꝯſecutōevltimi finis ea q̄ reqͥrunt̉ ad btītudine ſunt ꝯſiderandaex ip̄o ordine ad finē. ad finē aūt intelligibilē ordinat̉ hō.partī qͥdē per intellectū. partī aūt ꝑ volūtatē. Per intellectū quidē īqͣꝫtū in ītellectu p̄exiſtit aliqͣ cognitio finis imperfecta. Per voluntatē aūt p̄mo quidē ꝑ amorē qui ē p̄mus motus volūtatis in aliqͥd. ſcd̓o aūt per realē habitudinem amātis ad amatū. q̄ quidē pōt eſſe triplex. qn̄ꝫ .n.amatū ē pn̄s amāti ⁊ tunciā nō q̄rit̉. qn̄ꝫ aūt nō ē pn̄s ſꝫimpoſſibile ē ip̄m adipiſci. ⁊ tūc etiā nō qͣrit̉. qn̄qꝫ autempoſſibile ē ip̄m adipiſci. ſꝫ ē obleuatū ſupͣ facultatem adipiſcētis ita vt ſtatiꝫ haberi nō poſſit. ⁊ hec ē habitudo ſperātis ad ſperatū. q̄ ſola habitudo facit finis inquiſitionemEt iſtis tribus rn̄dent ali qͣ in ip̄a btītudine. nā perfectacognitio finis rn̄det imperfecte. Pn̄tia ꝟo ip̄ius finis rn̄det habitudini ſpei. Sꝫ delectatio in pn̄tia ꝯſequit̉ dilectionē vt ſupͣ dictū ē. ⁊ iō neceſſe eſt ad brītudinē iſta triaꝯcurrere .ſ. viſionē q̄ ē cognitio perfecta intelligibilis finiscomp̄henſionē q̄ importat pn̄tiā finis. delectationem velfruitionē q̄ importat quietationem rei amātis in amato.¶ Ad .i. ergo dd̓. ꝙ comp̄henſio d̓r dupl̓r. Uno modo incluſio comp̄henſi in comp̄hendente. ⁊ ſic oē qd̓ comp̄hendit̉ a finito ē finitū. vn̄ hoc mō deus comp̄hendi nō pōt abaliqͦ intellectu creato. Alio mō comp̄henſio nihil alid̓ nōminat qͣꝫ tētionem alicuius rei q̄ iā pn̄tialiter habet̉ ſicutaliquis ꝯſeques aliquē d̓r eū ꝯp̄hendere qn̄ tenet eum. ⁊hoc mō ꝯp̄henſio requirit̉ ad btītudinē. ¶ Ad. ij. dd̓. ꝙſicut ad volūtatem pertinet ſpes ⁊ amor qꝛ eiuſdem ē amare aliqͥd ⁊ tendere in illud nō habitū. ita etiā ad volūtatempertinet ꝯp̄henſio ⁊ delectatio. qꝛ eiuſdem eſt hr̄e aliqͥd ⁊qͥeſcere in illo. ¶ Ad. iij. dd̓. ꝙ ꝯp̄henſio nō eſt ali qͣ operatio p̄ter virionem. ſed q̄dam habitudo ad finem iā ha-

bitum. vn̄ etiam ip̄a viſio vel res viſa que pn̄tialiter adeſt obiectum comp̄henſionis eſt.Ad quartuꝫ ſic procedit̉.Uidet̉ ꝙ rectitudo voluntatis non requiratur ad beatitudinem. beatitudo .n. cōſiſtit in operatiōe intellectus vi dictū eſt. ſed ad perfectam intellectus operationem non requiritur rectitudo voluntatis per quam homines mundi dicuntur. dicit. n. Aug. in li. retract. Non approbo qd̓in oratione dixi. deus qui non niſi mundos verum ſcirevoluiſti. rn̄deri .n. pōt multos etiam non mundos multaſcire vera. ergo rectitudo voluntatis non requiritur ad beatitudinem. ¶ Pre. prius non dependet a poſteriori. ſedoperatio intellectus ē prior qͣꝫ operatio voluntatis. ergo beatitudo que eſt perfecta operatio intellectus nō dependeta rectitudine voluntatis. ¶ Pre. quod ordinat̉ ad aliqͥdtanqͣꝫ ad finem non ē neceſſarium adepto iam fine. ſicutnauis poſtqͣꝫ peruenitur ad portum. ſed rectitudo voluntatis que eſt per virtutem ordinat̉ ad beatitudinem tanqͣꝫ ad finem. ergo adepta beatitudine nō eſt neceſſaria rectitudo volūtatis. ¶ Sed contra eſt qd̓ d̓r Matth. v. Beati mundo corde qm̄ ip̄i deum videbunt. ⁊ Heb̓. vlt. Pacem ſequimini cum omnibus ⁊ ſanctimoniam ſine quanemo videbit deum. ¶ Rn̄. dd̓. ꝙ rectitudo voluntatisrequiritur ad beatitudin em̄ ⁊ an̄cedenter ⁊ ꝯcomitanter.Ancedenter quidem. qꝛ rectitudo voluntatis eſt ꝓpter debitum ordinem ad finem vltimum. finis autem comparatur ad id quod ordinatur ad finem. ſicut forma ad materiam. vn̄ ſicut materia nō pōt ꝯſequi formam niſi ſit debito modo diſpoſita ad ip̄am. ita nihil conſequitur finē niſiſit debito modo ordinatum ad ip̄m. ⁊ ideo nullus pōt adbeatitudinem ꝑuenire niſi habeat rectitudinem voluntatis. Concomitāter autem quia ſicut dictum eſt. beatitudovltima ꝯſiſtit in viſiōe diuine eſſentie que eſt ip̄a eſſentiabonitatis. ⁊ ita voluntas vidētis dei eſſentiam ex neceſſitate amat quicquid amat ſub ordine ad deum ſicut voluntas nō videntis dei eſſentiam ex neceſſitate amat quicqͥdamat ſub cōmuni ratione boni quam nouit. ⁊ hoc ip̄m eſtquod facit voluntatem rectam. vnde manifeſtum ē ꝙ beatitudo nō pōt eſſe ſine recta voluntate. ¶ Ad. i. ergo dd̓.ꝙ Auguſti. loquitur de cognitione veri quod non eſt ip̄aeſſentia bonitatis. ¶ Ad. ij. dd̓. ꝙ omnis actus voluntatis procedit ab aliquo actu ītellectus. aliquis tamē actusvoluntatis eſt prior qͣꝫ aliquis actus intellectus. voluntas .n. tendit in finalem actum intellectus qui eſt beatitudo. ⁊ ideo recta inclinatio voluntatis p̄exigitur ad beatitudinem. ſicut rectus motus ſagitte ad percuſſionem ſigni.¶ Ad. iij. dd̓. ꝙ non omne quod ordinatur ad finem ceſſai adueniente fine. ſed id tm̄ quod ſe habet in ratione imperfectionis vt motus. vnde inſtrumēta motus nō ſuntneceſſaria poſtquā peruenitur ad finem. ſed debitus ordoad finem eſt neceſſarius.Ad quintū ſic ꝓcediturUidetur ꝙ ad beatitudinem requiratur corpus. perfectio enim virtutis ⁊ gratie preſupponit perfectionem nature. ſed beatitudo eſt perfectio virtutis ⁊ gratie. aīa autēſine corꝑe nō hꝫ ꝑfectionē nature cū ſit ꝑs naturaliter humane nature. oīs aūt ꝑs ē īꝑfecta a ſuo roto ſeꝑata. gꝰ aīaſine corꝑe nō pōt eſſe beata ¶ Pre. beatitudo eſt operatioq̄dam ꝑfecta vt ſupͣ dictū ē. ſed oꝑatio ꝑfecta ſequit̉ eſſeꝑfectū. qꝛ nihil oꝑat̉ niſi ẜm ꝙ eſt ens in actu. cum ergo