QueſtioII

efficere poſſent nihil eſſet quin pecudes qͦꝫ eſſe btē dicant̉.¶ Rn̄. dd̓. ꝙ qꝛ delectationes corꝑales pluribꝰ note ſūt.aſſumpſerūt ſibi nomē voluptatū. vt d̓r. vi. ethi. in qͥbustn̄ btītudo pͥncipaliter nō ꝯſiſtit. qꝛ in vnaqͣqꝫ re aliud ēqd̓ ꝑtinet ad eſſentiā eius. aliud ē ꝓpriū accn̄s ip̄ius ſic̄ inhoīe. aliud ē qd̓ ē aīal rōnale mortale. aliud qd̓ ē riſibile.Eſt igit̉ ꝯſiderādū ꝙ oīs delectatio ē qͦddā ꝓpriū accn̄s qd̓ꝯſequit̉ btītudinē vel aliquā btītudīs ꝑtē. ex hoc .n. aliqͥsdelectat̉. qꝛ hꝫ bonū aliqd̓ ſibi ꝯueniēs vel in re vel in ſpe.vel ſaltē in mēoria. bonū aūt ꝯſequēs ſi qͥdē ſit perfectū. ēip̄a hoīs btītudo. ſi aūt ſit imꝑfectū. btītudo ē q̄dā ꝑticipata vel ꝓpin qͣ vel remota. vel ſaltē apparens. vn̄ manifeliū ē ꝙ nec ip̄a delectatio q̄ ſequitur bonū ꝑfectū ē ip̄a eſſentia btītudinis. ſꝫ qͦddā ꝯſequens ad ipſam ſic̄ ꝑ accn̄s.voluptas aūt corꝑal̓ nō pōt etiā mō predicto ſeq̄ bonū ꝑfectū. nā ſeqͥtur bonū qd̓ apprehēdit ſenſus qͥ ē ꝟtus aīecorꝑe vtēs. bonū aūt qd̓ ꝑtinet ad corpus qd̓ apprehendit̉ẜm ſenſum nō pōt eſſe ꝑfectū hoīs bonū. cū .n. aīa rōalisexcedat ꝓportionē materie corꝑalis. ꝑs aīe q̄ ē ab organocorꝑeo abſoluta quādā hꝫ infinitatē reſpectu ipſiꝰ corꝑis⁊ ꝑtiū aīe corꝑi ꝯcreataꝝ. ſicut inuiſibilia ſunt qͦdāmō īfinita reſpectu materialiū. eo ꝙ forma ꝑ materiā qͦdāmōcōtrahit̉ ⁊ finitur. vn̄ forma a materia abſoluta ē qͦdāmōinfinita. ⁊ iō ſenſus qͦ ē vis corꝑal̓ cognoſcit ſingulare qd̓ē determinatū ꝑ materiā. intellectus ꝟo qͥ ē vis a materia abſoluta cognoſcit vl̓e qd̓ ē abſtractū a materia. ⁊ ꝯtinet ſub ſe infinita ſingularia. vn̄ pꝫ ꝙ bonū ꝯueniēs corpori qd̓ ꝑ apprehenſionē ſenſus delectationē corꝑalē cāt.nō ē ꝑfectū bonū hoīs. ſꝫ ē minimū qͥddā in comꝑatōnead bonū aīe. vn̄ Sap̄. vij. d̓r. ꝙ oē auꝝ in ꝯꝑatōne ſapīearena ē exigua. ſicut igit̉ neqꝫ voluptas corꝑal̓ ē ip̄a btītudo nec ē ꝑ ſe accn̄s btītudinis. ¶ Ad .i. ergo dd̓. ꝙ eiuſdērōnis ē ꝙ appetat̉ bonū ⁊ ꝙ appetat̉ delectatio. q̄ nihil eſtaliud qͣꝫ quietatio appetitus in bono. ſicut ex eadeꝫ ꝟtutenature ē ꝙ graue ferat̉ deorſum ⁊ ꝙ ibi q̄eſcat. vn̄ ſic̄ bonum ꝑ ſeip̄m appetit̉ ita ⁊ delectatio ꝓpter ſe ⁊ non ꝓpteraliud petit̉. ſi li ꝓpter dicat cāꝫ finalē. ſi ꝟo dicat cām formalē vel potius cāꝫ motiuā. ſic delectatio ē appetibilis ꝓpter aliud .i. ꝓpter bonū qd̓ eſt delectationis obiectū. ⁊ ꝑꝯſequēs ē principiū eius ⁊ dat ei formā. ex hoc .n. delectatio hꝫ ꝙ appetat. qꝛ eſt qͥes in bono deſiderato. ¶ Ad. ij.dd̓. ꝙ vehemēs appetitus delectationis ſenſibilis ꝯtingiex hoc ꝙ oꝑationes ſenſuū. qꝛ ſunt pͥncipia nr̄e cognitōis.ſunt magis ꝑceptibiles vn̄ etiā a pluribꝰ delectatōes ſenſibiles appetunt̉. ¶ Ad. iij. dd̓. ꝙ in eo mō om̄s appetuntdelectationes ſicut ⁊ appetūt bonū. ⁊ tn̄ delectationē appetūt rōe boni ⁊ nō econuerſo vt dictū eſt. vn̄ nō ſequitur ꝙdelectatio ſit maximū ⁊ ꝑ ſe bonū. ſed ꝙ vnaq̄qꝫ delectatōꝯſequat̉ aliqd̓ bonū. ⁊ ali qͣ delectatio conſequātur id qd̓ ēper ſe ⁊ maximum bonum.Ad ſeptimū ſic procedit.Uidet̉ ꝙ btītudo ꝯſiſtat in aliqͦ bono aīe. beatitudo .n. eſtqͦddā homīs bonū. hoc aūt ꝑ tria d̓r q̄ ſunt. bona exterio abona corꝑis. ⁊ bona aīe. ſed btītudo non ꝯſiſtit in bonisexterioribꝰ neqꝫ in bonis corꝑis ſicut ſup̄ on̄ſum ē. ergoꝯſiſtit in bonis aīe. ¶ Pre. illud cui appetimus aliqd̓ bonū magis amamus qͣꝫ bonū qd̓ ei appetimus. ſicut magꝭamamus amicū cui appetimus pecuniā qͣꝫ pecuniam. ſedvnuſquiſqꝫ qd̓cūqꝫ bonū ſibi appetit amat. ergo ſeipſumamat magis qͣꝫ oīa alia bona. ſed beatitudo ē qd̓ maximeamat̉. qd̓ pꝫ ex hoc ꝙ ꝓpter ip̄aꝫ oīa amant̉ ⁊ deſiderant̉.

ergo beatitudo ꝯſiſtit in aliqͦ bono ip̄ius homīs. ſed nō inbonis corꝑis. ergo in bonis aīe. ¶ Pre. ꝑfectio eſt aliqͥdeius qd̓ ꝑficit̉. ſed beatitudo ē q̄dā ꝑfectio hoīs ergo beatitudo ē aliqͥd hoīs. ſꝫ nō eſt aliqͥd corꝑis vt on̄ſum ē. ergobeatitudo eſt aliqͥd aīe. ⁊ ita ꝯſiſtit in bonis aīe ¶ Sꝫ cōtra ē ſicut dicit Augꝰ. in li. de doct. xp̄ia. id in qͦ ꝯſtituiturbtā vita ꝓpter ſe diligendū eſt. ſed hō nō eſt ꝓpter ſeip̄mdiligendus ſꝫ qͥcqͥd eſt in hoīe eſt diligendū ꝓpter deū. ergo in nullo bono aīe beatitudo ꝯſiſtit ¶ Rn̄. dd̓. ꝙ ſicutſupͣ dictū eſt finis dupl̓r d̓r .ſ. ip̄a res quā adipi ſci deſideramus ⁊ vſus ſeu adeptio vel poſſeſſio illius rei. ſi ergolo qͣmur de vltīo fine hoīs qͣꝫtū ad ip̄aꝫ rē quā appetimusſicut vltimū finē. impoſſibile eſt ꝙ vltimus finis hoīs ſitip̄a aīa vel aliqͥd ei. ip̄a .n. aīa in ſe ꝯſiderata eſt vt in potētia exn̄s. fit .n. de potētia ſciēte actu ſciens. ⁊ de potētia ꝟtuoſa actu ꝟtuoſa. cū aūt potentia ſit ꝓpter actū ſic̄ ꝓptercomplementū impoſſibile eſt ꝙ id qd̓ eſt ẜm ſe in potenria exn̄s habeat rōnem vltimi finis ſuiip̄iꝰ. ſil̓r etiā neqꝫeius aliquid ſiue ſit potentia ſiue actus ſiue habitus. bonum .n. qd̓ eſt vltimus finis eſt bonū ꝑfectū complensbonum appetitū. appetitus aūt hūanus q̄ eſt volūtas eſtboni vniuerſalis. qd̓libet bonū aūt inherens ip̄i aīe ē bonum ꝑticipatū ⁊ ꝑ ꝯſequens ꝑticulatum. vn̄ impoſſibileeſt ꝙ aliqd̓ eoꝝ ſit vltimus finis boni. Sed ſi loquamurde vitimo fine hoīs qͣꝫtum ad ip̄am adeptionem vel poſſeſſionem ſeu quemcūqꝫ vſum ip̄ius rei que appetit̉ vt finis. ſic ad vltimum finem ꝑtinet aliquid hoīs ex ꝑte aīe.qꝛ homo ꝑ animam beatitudinem ꝯſequit̉. res ergo ip̄a qͣappetit̉ vt finis eſt id in quo beatitudo conſiſtit ⁊ qd̓ beatum facit. ſed hmōi adeptio vocat̉ beatitudo. vn̄ dd̓. eſt ꝙbeatitudo eſt aliquid extra animam. ¶ Ad i. ergo dd̓. ꝙẜm ꝙ ſub illa diuiſione comp̄hendūtur omnia bona queomnia ſunt hoī appetibilia. ſicut bonum anime d̓r non ſolum potentia aut habitus aut actus. ſed ⁊ obiectum qd̓ ēextrinſecum. ⁊ hoc mō nihil prohibet dicere id in quo beatitudo conſiſtit eſſe quoddam bonuꝫ anime. ¶ Ad. ij. dd̓qͣꝫtum ad ꝓpoſitum ꝑtinet ꝙ beatitudo maxime amat̉ tanqͣꝫ bonum ꝯcupitum. amicus aūt amat̉ tanqͣꝫ id cui cōcupiſcitur bonum. ⁊ ſic homo amat ſeip̄m. vn̄ non eſt eadēratio amoris vtrobiqꝫ. vtrum aūt amore amicitie aliquidhomo ſupͣ ſe amet. erit locus conſiderandi cum de charitate aget̉. ¶ Ad. iij. dd̓. ꝙ beatitudo ip̄a cum ſit perfectioanime eſt quoddam anime bonum inherens. ſed id in qͦbeatitudo conſiſtit. quod ſcꝫ beatum facit eſt aliquid extraanimam. vt dictum eſt.Ad octauū ſic procediturUidet̉ ꝙ btītudo hoīs ꝯſiſtat in aliqͦ bono creato. dicit .n.Diony. iiij. ca. de di. no. ꝙ diuina ſapīa ꝯiungit fines p̄moꝝ pͥncipijs ſcd̓oꝝ. ex qͦ pōt accipi ꝙ ſummū inferiorisnature ſit attingere infimū nature ſuꝑioris. ſꝫ ſummumhoīs bonū ē btītudo. cū ergo āgelus nature ordine ſit ſupͣhoīeꝫ vt in pͥmo habitū ē. videt̉ ꝙ btītudo hoīs ꝯſiſtat inhoc ꝙ aliqͦ mō attingit ad āgelū. ¶ Pre. vltimus finiscuiuſlibet rei ē in ſuo ꝑfecto. vn̄ ꝑs ē ꝓpter totū ſic̄ ꝓpter finē. ſꝫ tota vniuerſitas creaturaꝝ q̄ d̓r maior mūdus ꝯꝑat̉ad hoīeꝫ. q̄ in. iij. phiſi. d̓r minor mūdus. ſicut ꝑfectū ad īꝑfectū. ergo brītudo hoīs ꝯſiſtit in tota vniuerſitate creaturaꝝ. ¶ Pre. ꝑ hoc hō efficit̉ btūs ꝙ eiꝰ naturale deſideriū q̄etat̉. ſꝫ deſideriū hoīs nō extendit̉ ad maius bonū qͣꝫip̄e caꝑe pōt. cū ergo hō nō ſit capax boni qd̓ excedit limites totius creature. videt̉ ꝙ ꝑ aliqd̓ bonū creatū hō btūs

A 4