IIQueſtio

ſunt ꝯſtituti. ergo bearitudo ꝯſiſtit in ptāte. ¶ Pre. beatitudo cū ſit maxīe appetibilis opponit̉ ei qd̓ maxime ē fugiēdum. ſed hoīes maxime fugiūt ſeruitutē cui ꝯtraponit̉ptās ergo in prāte beatitudo ꝯſiſtit ¶ Sꝫ cōtra. beatitudo ē ꝑfectū bonū. ſed ptās eſt maxīe imꝑfecta. vt .n. dicitBoe. ij. de ꝯſola. Ptās hūana ſollicitudinē morſus expellere. formidinū aculeos vitare nequit. ⁊ poſtea potētē cenſes cui ſatellites latus ambiūt. qui qͦs terret ip̄e plus metuit. nō igit̉ br̄tudo cōſiſtit in ptāte. ¶ Rn̄. dd̓. ꝙ īpoſſibile eſt btīdinē in ptāte conſiſtere ꝓpter duo. Primo qͥdem qꝛ ptās hꝫ rōnem principij. vt pꝫ in. v. metaph. beatitudo aūt hꝫ rōnem vltimi finis. Scd̓o. qꝛ ptās ſe hꝫ ad bonum ⁊ ad malū. beatitudo aūt eſt ꝓpriū ⁊ ꝑfectū hoīs bonum. vnde magis poſſet conſiſtere beatitudo aliqͣ in bonovſu ptātis qui eſt ꝑ ꝟtutem. qͣꝫ in ip̄a ptāte. pn̄t aūt quattuor generales cauſas induci ad on̄dendum ꝙ in nullo p̄miſſorum exterioꝝ bonoꝝ beatitudo ꝯſiſtit. quaꝝ prima eꝙ cum beatitudo ſit ſummum hoīs bonum nō compatit̉ſicut aliqd̓ malum. omnia antem p̄dic ta pn̄t inueniri ⁊in bonis ⁊ in malis. Scd̓a rō eſt. quia cum de rōne beatitudinis ſit ꝙ ſit per ſe ſufficiens. vt patet in. i. ethi. hoc neceſſe eſt ꝙ beatitudine adepta nullum bonum neceſſariūhoī deſit. adeptis autem ſingulis p̄miſſoꝝ poſſunt adhucmulta bona hoī neceſſaria deeſſe. puta ſapientia. ſanitascorꝑis ⁊ hūiuſmodi. Tertia. quia cum beatitudo ſit bonūperfectum ex beatitudine nō poteſt aliquod malum alicuiꝓuenire. quod non conuenit p̄miſſis. d̓r Eccl̓iaſtes. v. ꝙdiuitie interdum conſeruant̉ in malum domini ſui. ⁊ ſil̓epatet in alijs tribus. Quarta rō eſt. quia ad beatitudinēhomo ordinatur per principia interiora. cum ad ip̄am naturaliter ordinet. p̄miſſa auteꝫ quattuor bona magis ſunta cauſis exterioribus. ⁊ vt plurimum a fortuna. vn̄ ⁊ bona fortune dicuntur. vn̄ pꝫ ꝙ in p̄miſſis nullo mō beatitudo conſiſtit. ¶ Ad .i. ergo dd̓. ꝙ diuina ptās eſt ſua bonitas. vn̄ vti ſua poteſtate nō poteſt niſi bene. ſed hoc in hoībus nō inuenitur. vn̄ nō ſufficit ad beatitndinē ꝙ hō aſſimilet̉ deo qͣꝫtū ad ptātē niſi aſſil̓et̉ ei qͣꝫtū ad bonitatē.Ad. ij. dd̓. ꝙ ſicut optimū ē ꝙ aliquis vtat̉ bene ptāte inregimine multoꝝ. ita peſſimum eſt ſi male vtatur. ⁊ ita poteſtas ſe hꝫ ⁊ ad bonum ⁊ ad malum. ¶ Ad. iij. dd̓. ꝙ ſeruitus ē impedimentū boni vſus ptātis. ⁊ ideo naturaliterhoīes eā fugiūt. ⁊ nō qͣſi in ptāte hoīs ſit ſummū bonum.Ad quintū ſic ꝓcediturUidet̉ ꝙ beatitudo conſiſtat in bonis corꝑis. d̓r .n. Eccl̓aſtici. xxx. Nō eſt cenſus ſupͣ cēſum ſalutis corꝑis. ſed in eoquod eſt optimum conſiſtit beatitudo. ergo ꝯſiſtit in corporis ſalute. ¶ Pre. Dionyſius dicit. v. ca. de di. no. ꝙ eſſeeſt melius qͣꝫ viuere. ⁊ viuere qͣꝫ alia q̄ conſequunt̉. ſꝫ adeſſe vel viuere hoīs requirit̉ ſalus corꝑis. cum ergo beatitudo ſit ſummum bonum homīs. videtur ꝙ ſalus corꝑismaxime ꝑtineat ad beatitudinem. ¶ Pre. qͣꝫto aliqͥd eſtcōmunius tāto ab altiori principio dependet. quia quātoeſt ſuperius tāto eius ꝟtus ad plura ſe extendit. ſꝫ ſicutcauſalitas cauſe efficientis conſiderat̉ ẜm influētiam. itacauſalitas finis attendit̉ ẜm appetitum. ergo ſicut primacauſa efficiens eſt que in omnia influit. ita vltimus finiseſt quod ab oībus deſiderat̉. ſed ip̄m eſſe eſt quod maxīedeſiderat̉ ab oībus. ergo in his q̄ ꝑtinent ad eſſe hoīs ſicut eſt ſalus corꝑis. maxime conſiſtit btītudo. ¶ Sed cōtia eſt ꝙ ẜm btītudinem homo excellit omnia alia. ſꝫ ẜmbena corꝑis a multis aīalibus ſeꝑatur. ſicut ab elephāte

in diuturnitate. a leone in forritudine. a ceruo in curſu. ergo beatitudo nō ꝯſiſtit in bonis corꝑis. ¶ Rn̄. dd̓. ꝙ impoſſibile eſt btītudinem hoīs in bonis corꝑis conſtare ꝓpter duo. Primo quidē. qꝛ impoſſibile eſt ꝙ illius rei qͦordinat̉ ad aliud ſicut ad finem vltimus finis ſit eiuſdemꝯſeruatio in eſſe. vn̄ gubernator nō intendit ſicut vltimūfinem conſeruationē nauis ſibi cōmiſſe. eo ꝙ nauis ad aliud ordinatur ſicut in finem .ſ. ad nauigādum. ſicut aūtnauis cōmittit̉ gubernatori ad dirigēdum. ita hō eſt ſuevolūtati ⁊ rōni cōmiſſus. ẜm illud qd̓ d̓r Eccl̓. xv. Deusab initio conſtituit hoīeꝫ ⁊ reliquit eū in manu cōſilij ſuiManifeſtum ē aūt ꝙ homo ordinat̉ ad aliquid ſicut adfinem. nō. n. ē ſummū bonū. vn̄ impoſſibile ē ꝙ vltimusfinis rōnis ⁊ volūtatis būane ſit conſeruatio ſui eſſe. Secundo. qꝛ dato ꝙ finis rōnis ⁊ voluntatis hūane eſſet cōſeruatio hūani eſſe. nō tn̄ poſſet dici ꝙ finis hoīs eſſet aliquod corꝑis bonum. Eſſe .n. hoīs conſiſtit in aīa ⁊ in corpore. ⁊ qͣꝫuis eſſe corꝑis dependeat ab anima. eſſe tn̄ hūane aīe nō dependet a corꝑe. vt ſupͣ on̄ſum ē. ipſumqꝫ corpus ē ꝓpter animam ſicut materia ꝓpter formā. ⁊ inſirumēta ꝓpter motorem vt ꝑ ea ſuas actiones exerceat. vndeomnia bona corꝑis ordinant̉ ad bona anime ſicut ad finēvnde impoſſibile ē ꝙ in bonis corꝑis beatitudo conſiſtatque ē vltimus finis. ¶ Ad .i. ergo dd̓. ꝙ ſicut corpus ordinatur ad animam ſicut ad finem. ita bona exteriora ad ipſum corpus. ⁊ iō rōnabiliter bonū coꝑis p̄fert̉ bonis exterioribus q̄ ꝑ cenſum ſignificant̉. ſicut ⁊ bonum animep̄fert̉ omnibus bonis corꝑis. ¶ Ad. ij. dd̓. ꝙ eſſe ſimpl̓racceptum ſcd̓m ꝙ includit in ſe omnem perfectionē eſſendi p̄eminet vite ⁊ omnibus ſubſequentibus. ſic igit̉ ip̄meſſe p̄habet in ſe omnia bona ſubſequentia. ⁊ hoc modoDionyſius loquit̉. ſed ſi cōſideret̉ ꝓut participat̉ in hacre vel in illa q̄ nō capiūt totam perfectionem eſſendi. ſꝫ habent eſſe imperfectum. ſicut eſt eſſe cuiuſlibet creature. mani feſtum ē ꝙ ip̄m eſſe cum ꝑfectōne ſuperaddita ē eminētius. vnde ⁊ Dionyſius ibidem dicit ꝙ viuētia ſunt meliora exn̄tibus ⁊ intelligentia viuentibus. ¶ Ad. iij. dd̓.ꝙ finis rn̄det principio. ex illa rōne ꝓbatur ꝙ vltimus finis ē primum principium eſſendi in quo ē omnis eſſendi perfectio. cuius ſil̓itudinem appetunt ẜm ſuam perfectionem. q̄dam quidem ẜm eſſe tm̄. q̄dam ẜm eſſe viuēsq̄dam ẜm viuēs ⁊ intelligēs ⁊ btm̄. ⁊ hoc paucoꝝ eſt.Ad ſextum ſic proceditur;Uidet̉ ꝙ brītudo hoīs in voluptate conſiſtat. btītudo .n.cū ſit vltimus finis nō appetit̉ ꝓpter aliud. ſed alia ꝓpterip̄am. ſꝫ hoc maxīe conuenit delectationi. ridiculū eſt .n.ab aliqͦ q̄rere ꝓpter quid velit delectari. vt d̓r in. x. ethi. ergo brītudo maxime in voluptate ⁊ delectatione conſiſtit.¶ Pre. cā prima vehemētius imprimit qͣꝫ ſcd̓a. vt d̓r inli. de cauſis. influētia aūt finis attēdit̉ ſcd̓m eius appetitū. illud aūt videt̉ habere rationē finis vltimi qd̓ maxīemouet appetitū. hoc aūt ē voluptas cuius ſignū eſt ꝙ delectatio intantū abſorbet hoīs voluntatē ⁊ rōnem ꝙ aliabona cōtemnere facit. ergo videt̉ ꝙ vltimus finis hoīs qͥeſt btītudo maxīe in voluptate cōſiſtat. ¶ Pre. cū appetitus ſit boni illud qd̓ oīa appetūt videt̉ eſſe bonū optimū.ſꝫ delectationem oīa appetūt ⁊ ſapientes ⁊ inſipientes. ⁊etiā rōe carentia. ergo delectatio eſt optimū cōſiſtit ergo īvoluptate btītudo q̄ eſt ſummū bonū. ¶ Cōtra eſt quodBoe. dicit in. iij. de cōſola. Triſtes exitus eſſe voluptatūquiſqͥs reminiſci libidinū ſuaꝝ volet intelliget. q̄ ſi btōs