¶ Glo. ordi. ¶ Sapien. Ca IXNico. de lyra

tioa §cuſtoditio legis cōſūmatio incorruptiōis. Incorrūt facit ꝓximū de⁊ ad hāc ꝑfectionē nemo venit niina gratia ſubleuat. vn̄: Omne datū optimū: ⁊ omne doin perfectū deſurſum eſt.Et vt ſciui qm̄ alit̓ nō poſſem eē ꝯtinēs aniſi deꝰ det: ⁊ hͦ ip̄m erat ſūma ſapiētia: ʰa § dei .ſ.ſcire cuiꝰ eēt hoc donū: adij dn̄m ⁊ dep̄­ 8catus ſum illū: ⁊ dixi ex totis p̄cordijsmeis:¶ Ca. IXEus patrū meoꝝ: ⁊ dn̄e miſeri ſꝫI omnia per ipſum facta ſunt.d Ocordię qͥ feciſti dīa verbo tuo: iſapiētia tua cōſtituiſti hoīeꝫ: ſꝫa §omnibus terrenis. chrriſtus quoqꝫ in mundū miſſus orbem regit eccleſie in equit:ate.vt dominaret̉ creaturę: q̨̄ a te facta eſt:vt diſponat orbē terrarū ī ęqͥtate ⁊ iu­ 1a Ferit iuſticia cingulū lūborū eiꝰ. I verum.ſticiā: ⁊ ī directione cordis iudiciū iudi RF oratio filij ad patrē ꝓ corpore ſuo. b F anima iuſti ſes eſt ſapientie.cet: dā mihi ſediū tuarū aſſiſtricē ſapien otiā: ⁊ noͣli me reprobare a pueris tuis: ꝑa § qui formā ſerui accepi.ſ qꝛ. c §mater eī dixit:aI innumeris ſubiectis caſibꝰ. b 5Ecce ancilla dn̄i: fiat mihi ẜm verbum tuum.⁊ qm̄ ſe̓ruꝰ tuꝰ ſū ego: et filiꝰ ancillę tuę. aa I ſine me nihil poteſtis facere. b § breues dies hoīs ſūt.Homo infirmꝰ et exigui tēporis: ⁊ mi-a ſ percipiendum.nor ad intellectū iudicij ⁊ legū. Et ſi qͥs yͣa Iin iudicio hoīm.erit cōſūmatꝰ īter filios hoīm: ſi aufuge xb F gratia dei ſum id qd̓ ſum.a § diurit ab illo ſapientia tua: ī nihilū cōputa yſalomonē vel chriſtum.a bit̉. Tu aūt elegiſti me regē ppl̓o tuo: 3I iuſſiſti.⁊ iudicē filiorū tuorū: ⁊ filiarū. Et dixi­ aſti me ędificare tēplū in mōte ſctō tuo:I nō pōt abſcōdi ciuitas ſupra montē poſita. F fidemet ī ciuitate habitatiōis tuę altare: ſimi ba § per moyſelitudinē tabernaculi tui ſācti: qd̓ p̄pā-a § cū educeres filios iſrl̓ de egyiliusb 5 nemo n.t patrē niſi filiusraſti ab initio ⁊ tecū ſapīa tua: q̨̄ noͣuit dI oīa in ſapientia feciſti.oꝑa tua: q̨̄ ⁊ affuit tūc cū orbē terraꝝ faea I qꝛ ſapientia tua eſt.ceres: ⁊ ſciēbat qͥd placitū eēt oculis tua ſ rectū ⁊ iuſtū. b 5 oē datū optimū et oē do. ꝑ. de ſuiis: ⁊ qͥd directū in p̨̄ceptis tuis. Mitte̓ fa Fa teip̄o .ſ. qui ſedens: ⁊ oīa gubernans.illā d̓ celis ſanctis tuis: ⁊ a ſede magnia Fcū fidelibꝰ meis. b dei adiutores ſumus.tudinis tuę: vt mēcū ſit ēt mecuꝫ labo­ ſꝫIin mēbrisb vt nihil cōtra faciantret: ⁊ ſcīam qͥd acceptū ſit apud te. Scita § oīa nuda et aperta ſunt ſapientie. b ẜ ꝑ callē virtutūeī illa oīa ⁊ intelligit: ⁊ deducet me in kI ne offendar ab aduerſarijs.oꝑbꝰ meis ſobrie: ⁊ cuſtodiet me ī ſuaa § coram deo.potentia. Et erūt acceptā oꝑa mea: eta § reganI remuneratione regni celeſtisdiſponā populū tuū iuſte: ⁊ ero dignusbſediū patris mei. Quis em̄ hominum1

liarius eius fuit?SenſumNico. de lyravitijs vitabilibꝰ: quā ſeruauit ꝑ lōgū tēpus. vnde d̓r. iij. Reg. xj. Cūqꝫ iā eſſet ſenex deprauatū ē cor eiꝰꝑ mulieres. a Et vt ſciui ⁊cͣ. eſſecōtinēs. a vitijs ⁊ criminibꝰ.b Niſi deꝰ det. ſine cuiꝰ dono hōnō pōt ꝑſeuerare in bono. c Ethoc ip̄m erat ſūma ſapiētia .ſ. ſcireꝙ hec cōtinentia eſt dei donū. namſapiētia eſt cogitatio diuinorum.d Adij dn̄m. attente: e Et dep̄catus ſum illum. deuote. f Etdixi ex. ⁊cͣ. .i. ex toto intellectu meo⁊ affectu.¶ Ca. IXUdponit Salomō ſue oratiōisEus patrū meorū. Hic ꝯn̄rformā ⁊ modū. ⁊ diuidit̉ intres ꝑtes. nā primo dei beniuolentiā captat. Scd̓o petitionē ſuā format. ibi: Da mihi. Tertio ad hͦ rōnē allegat. ibi: Tu aūt. Circa primū captat dei beniuolentiā eiꝰ clemētiā cōfitendo dicēs: Deꝰ patrūmeorū quos clemēter elegiſti vt abraā iſaac ⁊ iacob: ⁊ ſpecialiter dauid patrē meum quē elegiſti ad regnū. h Domine miſericordie.q̄ remiſiſti patri meo peccatum demorte vrie. i Qui feciſti omniaverbo tuo. nā dicere dei eſt facere:⁊ in hoc cōfitet̉ dei potentiā. ⁊ tertio eiꝰ ſapientiā. cū d̓r: k Et ſapientia tua cōſtituiſti hoīem vt dominaret̉ ⁊cͣ. ſi eī ſtētiſſet in ſtatu nature ꝯdite: habuiſſet plenū dn̄iumſuꝑ creaturas inferiores ſe. ſequit̉:l Ut diſponat orbē terre ī equitate. diſponendo creaturas ad id acqd̓ ſunt facte. m Et in directiōecordis. ẜm dictamē recte rōnis:n Iudiciū iudicet. ⁊ hͦ ꝓprie ꝑtinet ad ſuꝑiores qͥ habēt de inferioribus iudicare. o Da mihi. Hiccōſequēter format ſuā petitionē dicēs: Da mihi ſediū tuarū aſſiſtricēſapīam. loquit̉ de deo ſicut de iudce ſūmo cui aſſiſtunt ſapientes: ⁊ aquo ſapīa deriuat̉ ad iudices inferiores. ⁊ hͦ mō ſalomō vt iudex īferior petit a deo ſapientiā ſibi dari.Poteſt.

Nico. de lyraPoteſt etiam aliter exponi vt ſedes dei dicatur ſedes regni iſrael ſicut. j. Paral̓. xxix. dicitur deſalomone ꝙ ſedit ſuꝑ ſoliū dn̄i: ethoc nomē ſedes noīat̉ ſedes ī plurali: eo ꝙ ad plures actꝰ ſe extendit: ⁊ ẜm hͦ petit ſalomō ꝙ dei ſapientia aſſiſtat ſedi regni ſui vt ſine errore gubernet̉. iō ſubdit̉:p Noli me reprobare. denegādomihi donū ſapīe. q Qm̄ ſeruꝰtuꝰ ſum ego ⁊cͣ. Salomō em̄ ⁊ eiꝰmater ex receptione legis mōſayceerāt obligati ſeruituti diuine.r. Homo infirmꝰ ⁊ exigui tēporis: eſt em̄ breuis vita humana: etmultis infirmitatibꝰ ſubiecta. ꝓpter qd̓ parū ſcire pōt ex acquiſitione ꝓpria: nā ad acquiſitionemſcientie requirit̉ lōgitudo tꝑis etexperiētie. iō ſubdit̉: s Et minor .i. inſufficiēs. t Ad intellectū iu. ⁊ legū .ſ. diuīe ⁊ hūane. ẜmqͣs debet iudiciuꝫ dari. v Et ſiqͥs erit cōſumatꝰ .i. ꝑfectꝰ in ſapīahumana. x Si aufugerit ab illo ſapīa tua .i. a te infuſa. y Innihilū cōputabit̉. qꝛ ſua ſapīa fatuitas reputabit̉. jͣ. Coꝝ. iij. Sapientia huiꝰ mūdi ſtulticia eſt apuddeū. z Tu aūt. Poſtqͣꝫ ſalomōpetiuit ſapīaꝫ diuinā. Hic ꝯn̄r adhoc alleget multiplicē rōnē. ⁊ primo rōnē ſumptā ex ꝑte ſui ſpecialiter. Scd̓o ex ꝑte generis hūani generaliter. ibi: Quis eī hoīm. Circa primū dicit: Tu aūt elegiſti meregē ppl̓o tuo: ꝓ dauid pre meo.a Et dixiſti me edifi. tē. ⁊cͣ. hecduo habent̉. .j. Paral̓. xxviij. hecnō poſſūt dici d̓ Phylone qͥ nō fuit rex nec tēplū edificauit: ſed ſolūde ſalomone. b Similitudinētaber. ſācti tui. qd̓ fecit moyſes demādato dn̄i. c Qd̓ p̄paraſtiab initio .ſ. exitꝰ de egypto: vt hr̄Exo. xxv. d Et tecū ſapīa tuaſi accipiat̉ hic ſapīa genita: ſic eſtidē ꝙ filius in diuinis qͥ ſemꝑ eſtidē ī eſſentia cū patre: diſtinctꝰ tn̄ī ꝑſona: ⁊ cū eo cūcta operat̉. Siaūt accipiat̉ ſapiētia diuina abſolute. ſic diſtinguit̉ ab eo ſola rōne⁊ de vtraqꝫ verificat̉ hec lr̄a. cumſubdit̉: e Que ⁊ affuit ⁊cͣ. Etqm̄ ad duo p̄dicta .ſ. regimē populi et edificationem templi requirebat̉ in ſalomonē ſapīa infuſa queeſt quedā imp̄ſſio ſapīe diuine. iōſubdit̉: f Mitte illā de celis. ꝑeffectū ſuū in me. g Vt mecuſit. me iuſtificando.h Et mecum laboret. in operibus me dirigendo.Scit enī illa omnia. ſimplicitervſqꝫ ad minima. ſi accipiat ſapientia ꝓut eſt in deo. ſi autem accipiatur ꝓ ſapiētia infuſa: ſic ſcit oīaid eſt facit ſcire omnia formaliter:nō omnia abſolute: ſed omnia neceſſaria homini cui dat̉.k Et deducet me ī oꝑibus meisſobrie .i. ſine exceſſu rationis ⁊ legis diuine. Cetera patent.l Quis em̄ hominum poterit.ſcire conſilium dei. Hic conſequēter allegatur ratio ex parte geneter: quod paris humani genethrit̉ defectū

3 6i. Pa. 28. a.

A

Ro. 11. d

Eſa. 40.

τ Ps .115.

B

i. Pa. 22. 22. Pa. 7. b.

F Pro .8. c

C

Eſa. 40. 6

hh 4