Glo. ordi. ¶ Sapien. Ca. INico. de lyra
a § in deſcenſu.acte mi: ⁊ aſſimilare capreę hinno aa⁊ exiſtelis. palle.dignare dilab ⁊ cuᵐ in montibus figas pedes:loqꝫ ceruoꝝ ſuꝑ mōteſ aromatū.Finit canticū canticoruꝫ Salomonis.Incipit ꝓlogꝰ in librū Sapīę.Iber ſapientię apud hebręos nuſqͣꝫ ē. Un̄ ⁊ ipſe dſtilus gręcaꝫ magis elo fquētiā redolet. Hūc iudęi Philoenis eē affirmāt. Qui ꝓinde Sapiētię noīat̉: qꝛ ī eo xp̄i aduētꝰ: qͥē ſapīa patris: ⁊ paſſio eiꝰ euidenter exprimit̉. Finit ꝓlogꝰ.¶ Incipit liber Sapientię quinon eſt in canone: Capi. Ia5 vt caro obediat ſpūiAnon ſolū facite.Iligite iuſticiā: squibus data eſt pſtas iudicādi. b Fqͥ iudicātis te̓r hobediat caro ſpūi.a I hoc eſt: ſcripturā piram. Sentite de 1legite ⁊ intelligite.d dn̄o in bonitate ⁊ in ſimplicitateᵏcordis q̨̄rite illuꝫ: qm̄ inuenit̉ ab i
a Aſſimilare. Ita fuge vt creberrime ꝑ gr̄am cōpūctiōis fideliū cordibꝰ appareas qͥ ſūt mōtes aromatū: qꝛ deſpectis cupiditatibꝰ. ⁊ purgatꝭ vitijs: amore celeſtiū tenent̉. ⁊ virtutuꝫodore flagrant: ⁊ bonus odor chriſti ſunt.Ca. IIligite iuſticiā. Rab̓. Hūc librū Hieronymꝰaſſerit nō a Salomonevt putat̉ ſꝫ a Philonedoctiſſimo qͦdā iudeofuiſſe ꝯſcriptū: quempſeudographū .i. falſo inſcriptū appellat: qꝛ nomē alienuꝫſibi vſurpat cuiꝰ expoſitioneꝫ p̄ſbyterBellator octo voluminibꝰ cōp̄hēdit.Dicit tn̄ Hiero. hūc librū apd̓ iudeosvel hebreos nō haberi ſꝫ grecā magisredolere eloquētiā: nec int̓ canonicas.recipi ſcripturas. Vt ad verā iuſticiam nos reduceret ⁊ īuitaret. pͥmo cōmēdat nobis iuſticiā: ꝑ quā venit̉ adſapīaꝫ dicēs: Diligite iuſticiam ⁊cͣ.c Terrā. carnē .ſ. diſcrete repͥmitis.ne ſuꝑiat ꝯͣ ſpiritū. Quaſi: Primū q̄rite regnuꝫ dei ⁊cͣ. d In ſimplicitate .i. volūtati illiꝰ vos ſubijcite: ⁊ mandata cuſtodite. q. d. Qui nō ītelligitꝭnolite rep̄hēdere. qꝛ ſecreta dei nō pn̄thumana rōne cōp̄hēdi: qꝛ incōp̄henſibilia ſūt iudicia eiꝰ: et inueſtigabilesvie eius.I QuoniāNico. de lyratio ſpōſe cū ſpōſo ad celeſtia: qd̓ ſūmedeſiderat ⁊ petit ī or̄onibꝰ ſuis eccl̓ia:vt ptꝫ ī officio eccl̓iaſtico: ⁊ ꝑ talē modū exponit hāc fugā Ra. Sa. trahendo tn̄ lr̄aꝫ ad errorē iudaicū: dicēs ꝙplebſ iudaica ꝑ hͦ petit liberari a captiuitate iſta ī qͣ e mō ꝑ meſſiā futuꝝ. Sꝫhec expoſitio fūdat̉ ſuꝑ falſū fūdāmētū: ideo bn̄ exponit̉ mō predicto vt ſitſenſus: Fuge dilecte mi i. educ me tecū de miſeria pn̄tis vite. a Et aſſimilare capree ⁊cͣ .i. fac iſtud velociter.b Suꝑ mō. aro .i. trāſferēdo me tecūad celos qͥ dicūt̉ mōteſ. psͣ. cxx. Leuaui oculos ī mōtes ⁊cͣ. qͥ dicūt̉ h̓ mōtesaromatū: qꝛ ibi ē ſuauiſſima requieselectoꝝ. Ad quā nos ꝑducat qui cuꝫatre ⁊ ſpūſancto viuit ⁊ regnat ī ſecl̓a ſeculoꝝ. Amen.Poſtilla venerabilis fratris Nicolai de lyra ſuꝑ Canticacanticorū finit.¶ Expoſitio ꝓlogi in librū Sapientie ꝑ fratrē Britonē ordilis minorum incipit.ber ſapīe ⁊cͣ. Iſte ꝓlogꝰ diuidit̉ in tres ꝑtes.In pͥma oſtēdit Hiero. libri ordinem: qꝛ nō hebraice ſꝫ grece ē editꝰ. vn̄ dic̄: Liber Sapīe ⁊cͣ.In ſcd̓a noīat eiꝰ auctorē: qꝛ a Philōe ē editꝰ.vn̄ dic̄: Hūc iudei Philōis eē affirmāt ⁊cͣ. In tertia aſſignattituli rōneꝫ. qꝛ .ſ. xp̄i qͥ ē pr̄is ſapīa expͥmūt̉ paſſio et aduētꝰ.ibi: Qui ꝓinde ſapīa noīat̉. His viſis lr̄e inſiſtamꝰ. d Etip̄e ſtilꝰ .i. xp̄m dictamē qꝛ tā elegās ē. e Redolet .i. ſapit.f Grecā eloquētiā magis qͣꝫ hebreā. greci enī magis ſūt eloquētes: ⁊ in ſententijs ꝓfundiores qͣꝫ hebrei. Un̄ cū iſte liberhabeat elegantiſſimū ſtilū ⁊ inſcrutabilē ꝓfunditateꝫ ſnīaꝝ:potius ptꝫ ip̄m grece qͣꝫ hebraice fuiſſe traditū. Philo enimlꝫ natione fuerit iudeus: grece tn̄ lingue fuit valde peritꝰ. dequo dicit Hiero. in libro illuſtriū viroꝝ ꝙ fuit iudeꝰ: nationealexandrinus de genere ſacerdotum. Cetera plana ſunt.Explicit qualiſcūqꝫ expoſitio iſtius ꝓlogi.Poſtilla venerabilis fratris Nicolai de lyra ſuper librosSapientie incipit: Ca. IIligite iuſticiā. Poſt libros hiſtoriales nō canonicos: magis tn̄ reputatos: qd̓ dico ꝓpt̓ hiſtoriā Suſāne ⁊ belis ⁊ ẜm Eſdre: q̄ hiſtorie vltimo ponēt̉ rōne dicta in pͥncipio Tobie: exponēdi ſūt duo nō canonici qͥ ſunt ſimplicit̓ morales .ſ. liber Sapīe: ⁊ liber Eccl̓iaſticꝰ. Int̓ qͦs p̄mittēdus ē liber Sapīe: tā rōne auctoris qͣꝫ rōne materie. Rō pͥmi eſt: qꝛ lbile
Philo diſertiſſimꝰ iudeoꝝ hūc librū grece ſcripſerit: vt cōmuniter dicūt doctores ⁊ hiſtoriographi: tn̄ ip̄m cōpilauit ex ſentētijs Salomonis: ꝓpt̓ qd̓ Salomō ē eiꝰ auctor pͥncipalis: loquēdo tn̄ de auctoribꝰ hūanis. vn̄. jͣ. viij. ⁊. ix. ca. exp̄ſſe loquit̉auctor ī ꝑſona Salomonis. Ieſus aūt filiꝰ ſirach ſcripſit librūEccleſiaſticuꝫ tꝑe Simonis filij Onīevel poſt: qd̓ ptꝫ ꝑ hͦ ꝙ. jͣ. l. ca. fit mētioſatis ꝓlixa de ip̄o: ⁊ ſic fuit poſteriorSalomone tꝑe et auctoritate. Rō ſcd̓iē: qꝛ vterqꝫ ꝑtim ꝓcedit ratiocinatiue.⁊ ꝑtim exēplatiue: vt ī ꝓſecutiōe videbit̉ dn̄o ꝯcedēte. Exēpla ꝟo poſita inlibro Sapīe īcipiūt a priori .ſ. ab Adāvt hr̄. jͣ. x. ca. ⁊ termināt̉ ī patribꝰ exeūtibꝰ de egypto. Exēpla ꝟo poſita ī libro Eccl̓iaſtico īcipiūt ab Enoch: ⁊ ꝓcedūt vſqꝫ ad Simonē filiuꝫ Onie: vttꝫ Eccͣi. l. qͥ fuit parū an̄ tꝑa machabeoꝝ. ⁊ ſic patet ratio ſcd̓i. His igit̉p̄miſſis liber iſte qͥ noīe Sapīe ītitulatur. in duas ꝑtes diuidit̉. Nā pͥmo inducit auctor ad ſapīaꝫ deſiderādam ⁊habēdā: ⁊ hͦ rōcinādo. ſcd̓o ad idē inducit exēplificādo. jͣ. x. ca. Ad intellectū aūt vtriuſqꝫ ꝯſiderādū ꝙ ī hoc libro vt frequenter ſapīa ⁊ iuſticia ꝓ eodem accipiūt̉. Accipit̉ enī h̓ iuſticia legalis q̄ ſicut d̓r. v. ethicoꝝ: eſt oīs virtus. Nā lex p̄cipit de actibꝰ oīm virtutū: eſt enī intētio legis ciues facere bonos. x. ethicoꝝ. Que bonitas fit ꝑ virtutes. Sil̓iter ſapīa ꝓut hic accipit̉ includit oēm virtutē. Nā ad ſapientē ꝑtinet determinare illud qd̓ ē formale īqͣlibet virtute: ꝓpt̓ qd̓. ij. ethicoꝝ diffinit̉ virtꝰ ſic: Uirtꝰ ē habitꝰ electiuꝰ inmedietate ꝯſiſtēs ꝓut ſapiēs determinauit. Et id̓o ſapīa q̄ ē cuiuſlibet ꝟtutis dicto mō determīatiua īcludit oēꝫvirtutē. Et ſic ptꝫ qͣre iuſticia ē ſapīa:⁊ qͣliter ꝓ eodē frequēter accipiunt̉ inhͦ libro. Sciendū etiā ꝙ ſapīa vel iuſticia hͦ mō dicta duplicit̓ accipit̉. Unomō ꝓut ꝑ actus humanos acquirit̉.Alio mō prout a deo infundit̉: ⁊ lꝫ devtraqꝫ in hͦ libro tāgat̉: tn̄ de illa q̄ eſtꝑ infuſioneꝫ pͥncipaliter agit̉. Igit̉ adiuſticiā vel ſapientiā ſic intellectā auctor pͥmo nos inducit. ſcd̓o circa hͦ errores excludit. ibi: Nolite c̨elare mortē ī errore ⁊cͣ. tertio ꝓſequēdo ꝓpoſitum reſumitvj. ca. ſicut ph̓s in pͥncipio libri de aīa pͥmo ad noticiā habendā de aīa inducit. ⁊ ſcd̓o errores circa eā excludit ī ꝑſecutioneprimi libri: ⁊ poſtea ad tractandū de aīa ⁊ eius potentijs ꝓcedit ſcd̓o libro ⁊ tertio. Circa primā ꝑtē ſciēdū ꝙ ſicut in mouente requirit̉ debita virtꝰ ad regularit̓ mouendū: ſic ī mobilirecta diſpoſitio vt obediat mouēti: ⁊ ſic ē in hoībꝰ. Nā ī p̄latꝭ⁊ pͥncipibus requirit̉ ſapīa ſiue iuſticia dicto mō ītellecta: adhoc ꝙ bū regāt populū. ⁊ in ppl̓o ꝓportionabiliter requiriturſapīa vt bn̄ ſubdat̉: ⁊ obediat regimini ip̄oꝝ: qd̓ pͥmo oſtēdit̉in p̄latis. ſcd̓o in ſubditꝭ. ibi: Spūs em̄ ſanctꝰ diſcipline. Circa primū d̓r: Diligite iuſticiā. q̄ includit oēꝫ ꝟtutē: h Quiiudi. ter .i. habitātes ī terra in foro ſeculari ⁊ eccl̓iaſtico: et qꝛin hoc ſūt miniſtri ⁊ vicarij dei a quo ꝓcedit oīs ptās recte iudicādi. ideo ſubdit̉: i Sentite de dn̄o in bonitate. id ē conformamini illi. qꝛ ſicut oīa ordinat in ſeip̄m tanqͣꝫ in finē vltimū ⁊ optimuꝫ: ita vos actus veſtros ordinate ad cōmune bonū ⁊ ad honorē diuinū. k Et ī ſimpli. cor. i. mūdicia mētꝭ.qꝛ ẜm Augꝭ. hoc ē ſimplex cor: qd̓ ē mūduꝫ cor. l Queriteillū .i. habete noticiā eiꝰ ꝑ ſapīe donū q̄ oēm ꝟtutē īcludit. etſubdit̉ modus īueniēdi cū dr̄: m Qm̄ inuenit̉ ab his quinō tentāt illū. tētat aūt deū qͥ habēs in aliqͦ negocio qd̓ faciatvia hūana: irrōnabiliter omittit illud expectās effectu ex ꝓuiſione diuina: ꝓpter qd̓ in acqͥſitiōe ſapīe omittens qd̓ pōt agere: vtpote ſtudij exercitiū: expectās eam habere a deo: ē q̄daꝫip̄iꝰ dei tentatio. ꝓpter qd̓ merito ſibi denegat̉. Sꝫ faciētibusqd̓ in ſe ē ꝑ exercitiū virtutis ſtudij ⁊ or̄onis ꝯcedit̉. iō bn̄ d̓r:Qm̄ īuenit̉ ab his qͥ nō ten. illū. Et qꝛ tales qͣꝫtū ad id qd̓ nōpoſſunt attingere cōmittūt ſe diuine ꝓuidēt.ideo ſubditur:
ꝯ
Prt. 6. d
Ro. 11. d
A
g g 4