¶ Glo. ordi. ¶ IobyCa. XXXVIII Nico. de lyra
ſunt tibi portę mortis: ⁊ oſtia te aa nebroſa vidiſti? Nunqͥd cōſide bxraſti latitudinē t̓rę? Indica mi 5hi ſi noſti oīa in qͣ via lux habitet: ⁊ tenebraꝝ quis locus ſit: vteducas vnūqd̓qꝫ ad termīos ſud̉ os: ⁊ ītelligas ſemitas domꝰ eiꝰ.ſ non debet extolli qͥ neſcit quō huc venit: velquomodo vel qn̄ exibit.Sciebās tunc ꝙ naſciturꝰ eſſes: fa⁊ numerū dierū tuoꝝ noueras?sa § de malis fiunt nix .i. candidi: et grādo hoſtēferiens: ⁊ ideo nulli te p̄feras.f Nunqͥd ingreſſus es theſauros hI frigoris.uriciam.niuis aut theſauros grandis aſpexiſti: quę pręparaui ī tempus iſ vl̓ hoſtijs a ſ vt ꝑ ea nos īpugnet ⁊ purget.s hoſtis: ī diē pugnę ⁊ belli? Perkh quā viaꝫ ſpargitur lux: diuidit̉ 1I niſi ego.i ęſtus ſuper terram. Quis dedit myx§ quāto creſcit ꝑſecutio tanto ⁊ p̄dicatio.§ vehemētiſſimus eſt qͥ facit oīa que hic ſuntſperni: eterna diligi.k vehemētiſſimo imbri curſum: eta ſ vt cor pūgat. b ẜ datiuꝰ ē. cſ vt facit im-iviam ſonātꝭ tōnitrui: vt plueret xxber ⁊ tonitruꝰ. a § que eſt.ſuper terram abſqꝫ hoīe in deſer ꝑto vbi nullꝰ mortaliuꝫ cōmorat̉:a Finuia gentilitas fuit ad quā via dei ꝟbo nonvt impleret inuiā ⁊ deſolataꝫ: et aa §adhuc gr̄a dei altiꝰ cōmēdat̉.patuit.in ꝓduceret herbas virēteſ? Quis rrē pluuię pater: vl̓ qͥs genuit ſtila § qui in tenebris huiꝰ vite nos infundit.n las rōris? De cuiꝰ vtero egreſſa s
a Nūqͥd ꝯſi. la. ter. Dū enī dn̄s anguſtias mortꝭ petijt: fidē ſuā in gētibꝰdilatauit. Ac ſi diceret: Perpēde qd̓ ꝑtuli: ⁊ penſa qd̓ emi. Ne cōquerarisde verbere: dū neſcis que tibi p̄mia maneāt in retributiōe. Indica mihiſi no. Iuſticia lucis noīe: iniqͥtas ꝑ tenebras deſignat̉. Et eſt ſenſus: Si plenam ſcientiā te habere ſuſpicaris: dic cuius mentē veniens impleat.h Et tenebraꝝ ⁊cͣ .i. iniqͥtas in qͣ ceca ꝑdurat.c Ut ducas vnūqd̓qꝫ ⁊cͣ .i. vt diiudices ſi vl̓ is qͦnūc iniquꝰ cernit̉ in iniqͥtate vitā finiat: vel is qͥ iuſtus cernit̉ extremitatē vite ſue cum iuſticie ꝓtection cōcludat. d Et ītelligas ſe. ⁊cͣ. Id eſt diſcernas cui bona actio ꝑſeuerās. eternā māſionē p̄ſtetin regno: vl̓ quē vſqꝫ ad ſuū terminū: ſua actio conſtringēs: ī eternū dānet ſuppliciū. Domꝰ qͥppe ꝓ māſione ponit̉. Semita ꝓ actiōe q̄ ad domū ducit. Detā valida autē q̄ſtione reqͥrit̉ q̄ ab hoſtibꝰ oīno ignorat̉. Vt alioꝝ finē cognoſcere nō valēs: idem deſuo ſentiat. e Sciebas tūc ⁊cͣ. Ac ſi diceret aꝑte.Quid mirū ſi terminū nō ītelligis qͥ nec initiū cōp̄hendis. Vel ſciebas .ſ. vt ego: qͥ me naſciturū noui: qꝛ ⁊ an̄ erā vt deꝰ: ſed qꝛ hō tūc eē incipit cū ī vētre naſcit̉: ſe naſciturū neſcit. Cur gͦ hō de flagellisq̄rit̉: ſi qͥ p̄ſciuit ad ea natꝰ eſt? f Nūqͥd ingreſes. In niue vel grādine frigida ac dura ītelligēdaſunt corda prauoꝝ q̄ dn̄s p̄parauit in tp̄s hoſtis. īdiē pugne ⁊ belli: vt cū aduerſariꝰ nr̄ diabolꝰ tēptare nitit̉: eoꝝ moribꝰ qͣſi ſuis ꝯͣ nos armis vtat̉: velqꝛ dn̄s multos electos intra prauoꝝ vitā nouit repoſitos: qꝛ de talibꝰ ſanctos facit: in niue vel grandine theſauros habere ſe ꝑhibet. Ac ſi dice̓t: Nulli te de oꝑibꝰ p̄feras: qꝛ de his qͦs ītueris: adhuc ꝑculpā frigidos: qͣꝫtos oꝑatoreſ iuſticie ⁊ defēſoresrecte fidei ſim facturꝰ ignoras. qd̓ qꝛ ꝑ aduentū mediatoris agit̉. Sequit̉:Per quaꝫ viā ⁊cͣ. Ip̄eē via qͥ ait: Ego ſū via: ꝑ fcviā ſpargit̉ lux: qꝛ pereiꝰ p̄ſentiā gentilitas illuſtrat̉. Spargit̉ aūt dixit:qꝛ nō anguſtata ſꝫ late fulgens lux p̄dicatiōis emicuit. h Diuidit̉ eſtꝰ ⁊cͣ. Sparſa luce eſtꝰ diuidit̉:dū dona ſpūs diſpariliter quibꝰ accēdāt̉ ſinguli accipiūt. vel poſtqͣꝫ lux ſpargi d̓r: diuidit̉ eſtꝰ ſuꝑ terrā: qꝛ cū lux p̄dicatiōis īclaruit: mox a ꝑfidoꝝ cordibus ardor ꝑſecutiōis exarſit vbiqꝫ ſparſus. Ueliuſticia ē lux: qd̓ ſpargit̉ nō ē ꝯtinuū: ita ī hac vitalux dū hec ſcimꝰ hͦ neſcimꝰ. Sꝫ dic qͣ via .i. qͦ ordineiuſticiā ī cordibꝰ infūdo: cū mō hac: mō illa ꝟtuteīpleo: neſcis ſpūs vn̄ veniat vel qͦ vadat. Cōtra lucem mox eſtꝰ tēptationis ſurgit qͥ diuidit̉: qꝛ aliꝰ hͦ:aliꝰ illo vitio tēptat̉ ſibi vicino. i Quis dedit ve.⁊cͣ. Diuiſo eſtu: curſū vehemētiſſimo imbri dediſſeē int̓ ꝑſecutiōis anguſtias p̄dicatiōis impetū roboraſſe. Hic imber ē aliqn̄: ſꝫ curſū nō habet: qꝛ p̄dicatio ad aures venit: ſꝫ ceſſante īterna gr̄a: ad cordaaudiētiuꝫ nō ꝑtrāſit. k Et viā ſo. Per tonitruūp̄dicatio ſuꝑni terroris accipit̉: quē dū ꝑcipiūt humana corda quātiūt̉. Tonitruꝰ etiā d̓r xp̄s: qui ex patrū cōueniēte ꝓph̓ia:qͣſi cōcurſione nubiū nobis ꝓlatus eſt: qͥ terribiliter inſonuit. vnde ⁊ apoſtoli filij tonitrui vocati ſunt. lVt plueret ſuꝑ terrā. Diuiſo eſtu: deſerta abſqꝫ hoīe terra compluit̉: quia diſperſa in iudee regionibꝰ: ꝑſecutiōe fidelium derelicta dudū ⁊ qͣſi ab infuſionē rōnis aliena: p̄dicationis guttisgentilitas irrorat̉. In qua legiſlator nō fuit: ⁊ qͥ rationabiliter deū q̄reretnō fuit: qͣſi homo nullus fuit. Deſolata vocata ē: vel rōne cōſilij: vel fructuboni operis: dedit vehemētiſſimo imbri curſum: ⁊ viam ſonantis tonitrui:vt in deſerto plueret ⁊ impleret inuiam ⁊ deſolatā: ⁊ ꝓduceret herbas virētes: id eſt exteriori p̄dicationi interna aſpiratione cōtulit: vt corda gentiliūareſcentia vireſceret: clauſa patefierēt: inania complerent̉: in fecūda germinarent. Vel quiſqꝫ qui aure non corde verbū dei accipit: terra deſerta ē quenon habet hominē: id eſt ſenſū rōnis: vel ſi aliquādo ē: non ibi cōmoratur:ſed ⁊ tales compungit deus ⁊ implet: ⁊ illi fructum reddunt. hoc loco autem herbas virentes ſancte doctrine ſcientiā: vel cōgruas operationes accipimꝰ. m Quis eſt pluuie pater ⁊cͣ. Pater pluuie dominꝰ dicit̉: quiaſuperna p̄dicatio non de noſtro merito ſed de eius gratia generat̉. ſtille ſūtp̄dicatores: quādo enī p̄dicatione tēperant infirmis quaſi rorem tenerumſpergunt. Quādo vero ea que de ſuꝑnis ſentiunt virtute qua p̄ualent loſuūtur quaſi vbertim manantē pluuiā fundūt. n De cuius vtero egreſſa eſt glacies. Dicto qua gratia vocata eſtas .ſdit: qua diſtrictioneelū enī ⁊ glacie:iudea repulſa eſt: quia ſi eſt miſericoretorpore ꝑfidie cōſtricta accipimus corda irlente domino feruorem fidei ⁊ charitatis amiſerunt: ⁊ aꝓiecti quaſi glacies de vtero creatoris egreſſi ſuntlu
a Et oſtia tenebroſa vidiſti. idem notat̉ ꝑ tenebroſa oſtia: qd̓ ꝑ portas mortꝭ. b Nūqͥd ꝯſi.lati. terre. q̄ ẜm aſtrologos accipit̉ ab auſtro inaqͥlonē: vbi nullus vnqͣꝫ hoīm potuit trāſire abvno termīo ī aliū: qꝛ c̨ona torrida ītermedia eſtimꝑtranſibilis ꝓpt̓ exceſſum caloris. c Indicamihi. Hic on̄dit̉ ꝓpoſitūin effectibꝰ qͥ fiūt in aere:īter qͦs primū locū tenetdiffuſio lucis de die ⁊ tenebraꝝ de nocte: ⁊ qͣꝫtuꝫad hͦ d̓r: Indica mihi ſinoſti om̄ia. qͣſi diceret: tuvideris hͦ ſentire in eo ꝙvoluiſti cū deo diſputare. d In qͣ via lux ha.id ē naturā ⁊ ꝓceſſū ip̄ius. e Vt ducas vnumquodqꝫ ad terminos ſu.oīa enī inferiora per effectū lucis ſolis ⁊ ſtellarūgenerant̉. ⁊ ꝑ ſubtractionē eius qd̓ fit in tenebriscorrūpunt̉. ⁊ ſic ad ſuostermīos deducūtur.f Sciebas tūc ꝙ naſciturꝰ eſſes. qͣſi diceret: nō.qꝛ cognoſcere p̄ſupponiteſſe. g Et numeꝝ dierū tuoꝝ noueras. qui nōpōt ſciri determinate abaliquo homine: niſi ex diuina reuelatiōe: cū nihilincertius ſit mortis tꝑe.Cōſequēter ꝓcedit ad effectus qͥ ſunt in medio interſtitio aeris. dicens:h Nunqͥd ingreſſus estheſauros niuis. theſauri niuis dicunt̉ exalationes humide ex quarū cōgregatione generant̉ niues ⁊ etiam grandines:quādo cōgelant̉ frigore.i Que p̄paraui in tempus hoſtis: id ē ad punitionē hoſtiuꝫ in bellis. hͦmodo fuit debellatꝰ ciſara cū exercitu ſuo: vt habetur Iudicū. iiij. et philiſtei orāte ſamuele. vt habet̉. .j. Reguꝫ .vij. ⁊ quiapoſt tempeſtatem ſequitur ſerenitas. Id̓o ſubditur: k Per quā viā ſpargit̉ lux. qͣꝫtū ad ſuiclaritatē in aere. l Diuidit̉ eſtꝰ ſuꝑ terram. qꝛad diffuſionē lucis ſequit̉ intentio caloris. Conſequēter ꝓcedit ad effectꝰ ventoꝝ quibꝰ impellūtur nubes ⁊ pluuie dicēs: m Quis dedit vehemētiſſimo imbri curſū ſuum. hoc habet ex impetu vēti eū ꝓpellētis: ſꝫ impetꝰ venti vlteriꝰ reducit̉ in diſpoſitionē diuinā: q̄ nō eſt ad plenuminueſtigabilis a nobis. n Et viā ſonātꝭ tonitrui. ⁊ dicit viā: qꝛ ſonitꝰ tonitrui non ē ſicut reiꝑmanētis in vno loco: ſꝫ tranſeuntis de loco adlocū. cuius cauſa finalis ſubdit̉. cum dicit̉:o Ut plueret. qꝛ pluuia cōmuniter ſequit̉ tonitruū. p Suꝑ terrā abſqꝫ hoīe: id ē que noncolitur ab aliquo hoīe: vt ſic animalia ſilueſtriahaberent herbā ad comedendū. Ideo ſubdit̉:Et ꝓduceret herbas virentes: et qꝛ feceratmentionē de vtilitate pluuie. ideo ſubdit̉ d̓ cauſa effectiua ip̄iꝰ dicens: r Quis ē pluuie pr̄:vel qͥs genuit ſtillas roris. ros aūt ⁊ pluuia differūt tm̄ ẜm paucitatē ⁊ multitudine materie. etꝑ ꝯn̄s eadē eſt cauſa effectiua differēs ẜm mai⁊ minus. s De cuiꝰ vtero egreſſa ⁊cͣ. .i. q̄ ē cauſa materialis ip̄iꝰ. ⁊ loqͥt̉ ad ſil̓itudinē aīalium:in qͦꝝ
C
Ioh̓. 14..
Mar .3. c