ſunt) .i. ſuꝑ angelos et hoīes qui ſunt eius ſtiꝑatores nō pares qui eius dono ei ꝓximant etadherent. Et vere ſuꝑ om̄s qꝛ. ODn̄e deus virtutū quis ſimilis tibi: potens es dn̄e: et ꝟitas tua incircuitu tuoDūe deus virtutū) tam angelicaꝝ qͣꝫ humanarū (quis ſil̓is) eſt (tibi) potentia vel virtute. q.d. nullus qꝛ (potens) ſingulariter (es) tu (dn̄eex te illi ꝟo de te qꝛ omnia feciſti (et ꝟitas tua).i. ꝓmiſſionū tuaꝝ ⁊ p̄ceptoꝝ (in circuitu tuo)id eſt vndiqꝫ et ex om̄i ꝑte expanſa eſt ſuꝑ oēsMagna eſt potētia tua qua oīa feciſti ſꝫ pluseſt nobis miſcd̓ia tua q̄ exhibuit veritate tuaꝫvbiqꝫ in oēs. que veritas cū ibi cepit p̄dicari:mare ⁊ hoc ſcl̓m cepit fremere. ſed nō eſt timēdum p̄dicatoribꝰ tuis quiaTu dn̄aris poteſtati maris: motū autēfluctuum eius tu mitigas.Tu dn̄aris ptāti maris) .i. ptātibꝰ ſeculi huius et dn̄s es potentiū eius. (motū aūt fluctuūcius .i. impetus ꝑſecutionū ⁊ tentationuꝫ qͣsꝯmouēt ſeruis tuis (tu mitigas) .i. temperas etiuxta voluntatē tuā diſponis vt nō ſeuiāt niſiquantū velis: nec finis nos tētari ſupra id qd̓poſſumus pati: nō penitus tollis vt mereaturquis coronā. Qn̄ꝫ enī tribulatio quaſi meritūnr̄m nobis dat̉ qꝛ ꝑ eā meliores efficimur. vtaūt rabies maris eneruaretur.Tu hūiliaſti ſicut vulnęratū ſuꝑbuꝫ: inbrachio ꝟtutꝭ tue diſꝑſiſti īimicos tuosTu hūilioſti) .i. deieciſti (ſicut vulneratuꝫ)nondū ex toto mortuū ſuꝑbū) ſingl̓ariter ſcꝫtentatorē diabolū huiꝰ maris principē ⁊ dn̄mqͥ hūiliatus eſt ⁊ ꝓſtratus ac debilitatus ſꝫ nōcorrectus. vulneratus nō quidē in carne quānō habebat ſꝫ ꝑcuſſus in corde vbi ſuꝑbiebatvulneratus eſt in pͥmo aduentu ſꝫ in ſcd̓o occidetur (in brachio v̓tutis tue) .i. in fortitudine diuinitatis tue (diſperſiſti inimicos tuos)ſatellites eius nō ſolū luciferū ſꝫ et alios cū capite vel iudeos ꝑ munduꝫ. Nec mirū ꝙ taliafeciſti. quiaTui ſunt celi et tua eſt terra: orbē terreet plenitudinē eius tu fundaſii: aquilonem et mare tu creaſti.Tui ſunt celi ⁊ tua eſt terra orbē terre ⁊ plenitudinē eius tu fundaſti). q. d. ideo potes facere p̄dicta ⁊ maiora qꝛ tuus eſt ambitus mūdi et oēs creature q̄ in eo ſunt (aquilonē) .i. diabolum (et mare) .i. ſeculū (tu creaſti) ſtultē ergoſe erigūt ꝯtra eū a quo creati ſunt. vel Tui ſūtceli) .i. p̄dicatores qͥ pluūt alijs veritatē (et tuaeſt terra) .i. hoīes ſuſcipientes imbrē. hac autēpluuia (tu fundaſti) ⁊ firmaſti in fide (orbē terre) .i. totā eccleſiā ꝑ orbē diffuſam (et plenitudinē eius) .i. eos quibꝰ qͦtidie implet̉. (aquilonem) .i. diabolū aquiloni p̄ſidentē (et mare). i.amaros quibꝰ purgat̉ eccīa (tu creaſti) in flagellum vt electi plus mereant̉. Et indeThabor et hermon in noīe tuo exultabunt: tuū brachiū cum potentia.Thabor et hermon) .i. illi ad qͦs a te lumengr̄e venit et qui lumine veniente a te illuminati anathema dant diabolo. Thabor enī interpretat̉ veniēs lumen ⁊ hmōi anathēa eiꝰ .ſ. diaboli (exultabūt) nō in meritis ſuis ſed (in noīetuo) quo chriſtiani vocant̉ vl̓ qꝛ nō ſibi ſed nomini tuo dant gloriā. Uel (thabor) .i. iudei adquos primū venit lumen p̄dicatōnis (et hermon) .i. gentes anathema .i. aliene a te (in noīetuo exultabunt) cōiunctis in angulari lapideduobꝰ parietibꝰ. Et hec omnia feciſti (qꝛ tuuꝫbrachiū) quo feciſti ſemꝑ eſt (cum potentia) etfortitudine ⁊ cū qͣ vis oꝑaris efficacia. ⁊ ſꝑ.Firmetur manus tua et exaltet̉ dexteratua: iuſticia ⁊ iudiciū preꝑatio ſedis tueFirmet̉ manus tua) .i. oꝑatio tua ꝯtra ſuꝑbos vt humilient̉ (et exaltet̉) in virtutibꝰ dextera tua) .i. eccl̓ia ad dexterā collocanda ⁊ numerus eoꝝ qui in dextera ſunt locandi clarificetur et augeat̉. In fine aūt erit (iuſticia et iudicium preꝑatio ſedis tue) .i. ſedes tua erit in iudicio ꝑata ad faciendū iuſticiā et iudiciū .i. adiuſte iudicandū. Qui etiam iuſticiā ſequit̉ ⁊ ſeip̄m iudicat hic ſedeꝫ dn̄o in anima preꝑat qꝛanima iuſti ſedes eſt dei ⁊ hic in dextera ponet̉die iudicij nunc aūt iterū.Miſcd̓ia et veritas precedent faciē tuābeatus ppl̓s qui ſcit iubilatione.Miſcd̓ia) quā deles pctā ſet ꝟitas) qua imples ꝓmiſſa (p̄cedent faciē tuā) .i. faciē tui poſtiudicaturi vt nō timeant̉ futura iudicia ⁊ (beatus) eſt (ppl̓s) ſcꝫ fidelis) qui ſcit) .i. ſentit ⁊ exꝑitur (iubilationē) .i. qui ſcit ineffabiliter aggaudere tātis beneficijs. Tantū enim de miſcd̓iaet veritate dn̄i debemꝰ gaudere vt magnitudinem gaudij nō valeamꝰ explicare et hec eſt iubilatio. iubilus enī eſt gaudiū qd̓ v̓bis nō p̄texplicari nec tn̄ penitus reticeri. Un̄ nō dixitqui loquit̉ ſed qui ſcit qꝛ ſciri iubilatio pōt verbis explicari nō pōt. Uel (miſcd̓ia et veritas)in hominibꝰ (p̄cedent faciē tuā) a ſil̓i p̄curſoris hoſpiciū dn̄o preꝑantis vt qui tuā faciē videre deſiderat miſcd̓iam ⁊ veritatē pre habeat(et beatus ppl̓us qui ſcit iubilationē) qui ſuaꝫ