am ad ꝓximū qꝛ.Os meū annunciabit iuſticiā tuā: totadie ſalutare tuum.Os meū annunciabit) p̄dicando alijs (iuſticiam tuā) qꝛ ſine ꝑſonaꝝ acceptōe vnicuiqꝫẜm oꝑa ſua reddis (tota diej .i. aſſidue. Uel (tota die) qͥ dicit̉ dies cum ſua nocte .i. in ꝓſperiset aduerſis annūciabit (ſalutare tuū) .i. ſalutē ⁊redemptōnē quā mundo feciſti qꝛ nec ꝓſperanec aduerſa me retrahenta laude tua. Uel (iuſticiā tuā) quā iuſtificat̉ impius (et ſalutare) qͦſaluat̉ damnatꝰ qꝛ hec p̄dicare eſt laus que ſuperat omnē laudē. Et ꝓpter hoc annūciaui.Qm̄ nō cognoui lr̄aturam introibo inpotentias dn̄i: dn̄e memorabor iuſticietue ſolius.Qm̄ nō cognoui) approbatōne .i. nō approbaui (litteraturā) de qua paulus dicit litera occidit ſpūs aūt viuificat. Quidā enī nō de gr̄aſed de lege gloriabant̉ eo qd̓ legeꝫ accepiſſent.lex aūt ſine gr̄a ſola littera eſt. In ip̄a gr̄a glorians. litteraturaꝫ nō cognoui .i. nō approbauiquenqͣꝫ ex oꝑbꝰ legis iuſtificari ſꝫ hoīes de littera legis p̄ſumētes ⁊ a gr̄a reſilientes toto corde reprobaui. Et hi ſunt negociatores qͥ oꝑaſua extollūt de actibꝰ p̄ſumētes ⁊ ex oꝑbꝰ ſuisiuſticiā querentes. Et ideo (introibo in potentias dn̄i) .i. ad cognoſcēdū eius virtutes et magnificētias ꝑ ip̄ius inſpirationē. ſpiritalis enīhomo dum nō adheret littere meret̉ ꝑ intellectum ad interiora ſpūs introire vt potentiasdn̄i ſciat .i. gr̄am ⁊ virtutes quibꝰ iam nō infirmatus ꝑ carnē mandata dn̄i potēter impleatet o (dn̄e) tunc (memorabor iuſticie tue ſolius)nihil de mea allegabo que nulla eſt qꝛ nullaꝫmeā agnoſco ⁊ nihil ꝓrſus ſuꝫ ex me ſed tu ſolus es qui iuſtificas iuſticia tua ſola me liberatmea ſola nō eſt niſi pctā. Nō gloriabor de viribus meis ne in litteratura maneā ſed de tuagr̄a ꝑ quaꝫ litterā oꝑando adimpleā. Et ideomemorabor. qꝛ O.Deus docuiſti me a iuuentute mea: etvſqꝫ nūc: ꝓnūciabo mirabilia tua.Deus docuiſti me) ꝑ inſpirationē ⁊ gr̄e tueexꝑientiā (a iuuentute mea) .i. ab ip̄o initio fidei qua me innouaſti (et vſqꝫ nunc) .i. etiā poſtfidē qꝛ nec nunc ꝑ me quicquā poſſuꝫ nam etante fidē ⁊ poſt es neceſſariꝰ. Docuiſti inquaꝫme ꝙ tue ſoliꝰ iuſticie memorari debeo qꝛ docuiſti quid eram qͥd dederis vt memor ſim iuſticie tue ſolius. Conſiderans em̄ vitā meā p̄teritā video quid mihi debebat̉ ⁊ qͥd acceperimꝓ eo qd̓ mihi debebat̉. debebat̉ pena redditaeſt gr̄a. debebat̉ gehenna: data eſt vita eterna.Ex quo gͦ ꝯuerſus ſuꝫ didicimerita mea nulla p̄ceſſiſſe. ſed gr̄am tuā mihi gratꝭ veniſſe. Eego talit̓ eruditꝰ nolens eſſe ingratus (ꝓnūciabo mirabilia tua) .i. ea que tu mirabiliter oꝑatus es circa me vel circa totū genus humanuꝫalijs predicabo.Et vſqꝫ in ſenectā et ſenium: deus ne derelinquas me.Et) nunc o dn̄e ſicut cepiſti ita ꝑficiendo (vſqꝫ in ſenectā ⁊ ſeniū) meū .i. vſqꝫ ad vltima mea(ne derelinquas me) ſed vſqꝫ ad diem meū vl̓timum gr̄a tua ꝑſeueret mecū. Adiuuiſti fortēnō deſeras debilē qn̄ maxime opus eſt. q. d. oītꝑe ſis mihi pn̄s ꝑ gr̄am me ſꝑ adiuuando qꝛniſi vſqꝫ ad vltimū meū gr̄a tua mecū ſit nihuero. Tꝑe apl̓oꝝ ⁊ martyꝝ erat iuuenis eccl̓iafortis in virtute patiens in tribulatōe Iam qꝛcharitas refrigeſcit virtus deficit quaſi in ſenectutem venire cepit poſtulat gͦ chriſti eccl̓ia vtſicut a iuuentute ꝑ omnipotentis dei gr̄am regitur ſic vſqꝫ in finem ſeculi ꝑ eandē gr̄am gubernet̉. Tꝑe antechriſti cadet in ſeniū qn̄ eiusvirtus adeo diminuta eſt vt ſi fieri poſſit ſeducantur etiā electi. Et oro ne derelinquas.Donec annūciē brachiū tuū: generationi omni que ventura eſt.Donec annunciē brachiū tuū) .i. chriſtū filium tuū qͥ ideo brachiū dn̄i dicit̉ qꝛ ip̄e eſt virtus ⁊ fortitudo dei ꝑ quem omnia fctā ſunt ⁊ aquo diaboli virtus ſuꝑat̉. Uel (brachiū tuū).i. magnitudinē virtutis tue (generatōi omni)ꝑ ſucceſſiones (que ventura eſt) vſqꝫ ad finē ſeculi .i. omnibꝰ generationibꝰ ſequentibꝰ vſqꝫ infinem vt credentes in dn̄m ieſuꝫ chriſtū fortesꝑmaneant atqꝫ in tanta virtute ꝯfidendo diabolum ⁊ vicia potenter vincant ⁊ donec annuciem nō vires aut iuſticias meas. ſedPotentiā tuā et iuſticiā tuā deus vſqꝫin altiſſima (que feciſti) magnalia: deusquis ſimilis ſit tibi.Potentiā tuā) liberandi qua tuos liberas (etiuſticiā tuā) puniendi qua peccantes punis extendens illam annunciationē meā (vſqꝫ in altiſſima magͣlia q̄ feciſti) ⁊ facieſ .ſ. myſteria chriſti q̄ ſūt altiſſima ⁊ maxīa vn̄ admirādo exclamatet cū hͦ ita ſit O (deꝰ qͥs ſil̓is tibi .ſ. in magnalibꝰ faciēdis vel in natura ſeu potentia. q.d. nullus. qꝛ nihil tibi ſimile. Eſt tn̄ alia ſimilitudo bona qua homo iuſtus qͥ diligit inimicos ⁊ bene facit eis ſil̓is eſt deo ad cuius ſimilitudinē factꝰ eſt hec eſt ſil̓itudo obedientie nōſuꝑbie: imitatōis nō equiꝑationis. Mihi aūt