nis omnibꝰ vana. Intentio: nos admonere vtſpernendo et tranſiliendo iſta temporalia vana et caduca per obedientiā ⁊ patientiā ſperemus eterna et nulla tribulatione vel perſuaſione impediamur qui terrenis dimiſſis ad ſola celeſtia tendamus. Sententia in generali ꝓpheta in iſto pſalmo loquitur in perſona tranſilientis et cuiuſlibet iuſti qui ex obedientia addeum perſecutiones iniuſtas patienter tolerathortans vniuerſos fideles vt in domino confidant arguitqꝫ errantes ⁊ perſecutores de vanitate ꝙ in caduca huius mundi felicitate ſperant ſubiungitqꝫ fixam ⁊ immutabilem de punitione maloꝝ ⁊ premiatōne bonoꝝ ſententiāSententia in ſpeciali. Tranſilens ille videnstot impedimenta ſeculi deo ſe ſubdit ⁊ inferioribus ſe inuidis tranſiluiſſe eum dolentibꝰ et ruinam ei imminātibꝰ quaſi de alto increpandoreſpondet dicens. (Nonne deo) qui eſt ſuperomnia (ſubiecta erit anima mea) .i. obedienset mandata eius obſeruans eiqꝫ fideliter ſeruiens ⁊ nihil preter eum cupiens. q. d. erit omnino ⁊ ſi agitis vt mouear: ⁊ ſi multa trāſilio hocdicit netranſiliendo ſuꝑbiat non elatus ex hisque infra ſunt ſed humilis ex deo qui ſupra eſtſciens quoniā qui ſe exaltat humiliabit̉ ⁊ iuſtūeſt vt ei ſubijciarꝭ ab ipſo enī eſt ſalutare meū) i.ſalus ⁊ ſaluatio mea in corpore ⁊ in anima. Ethoc ꝓbat dicens.Nam et ipſe deus meus et ſalutaris meus: ſuſceptor meꝰ nō mouebor ampliꝰ.Nam et ip̄e) eſt (deus meus) qui me creauit(et ſalutaris meꝰ) qͥ me ſaluauit (ſuſceptor meꝰqui me de morte ad vitam de pena ad gloriā ſuſcepit ideoqꝫ (nō mouebor amplius) ⁊ de cetero ab ipſo contra eius voluntatē faciendo: licꝫenim aliquando motus fuerim nunc ſuſceptꝰet ſanatꝰ ab auctore ⁊ redemptore meo iam vlterius nō mouebor. Et qꝛ tantū habeo ſaluatorem ⁊ ab eo ampliꝰ nō mouebor ergo o ſtulti ⁊ miſeri peccatores.Quouſqꝫ irruitis ī hominem: interficitis vniuerſi vos tanqͣꝫ pariēti inclinatoet macerie depulſe.Quouſqꝫ irruitis) .i. quā diu irrationabiliter impetū facitis (in hominē) exteriorē qͥ vſqꝫad animā pertingere nō poteſtis ſed vos in eoqd̓ agitis veſtrū cogitate interitū qꝛ in hoc (interficitis vniuerſi vos) ipſos in anima. Quicūqꝫ bonos a ſuo ꝓpoſito nitimini remouere ſiuediſſuadendo ſiue ꝑſequendo vos ipſos in hocintus occiditis: animas veſtras damnatis. Itruitis inquā incūbentes ei (tanquaꝫ parieti inclinato ad ruinā (⁊ macerie) que eſt conſtructōſaxoꝝ ſine cemēte ligamine: vt fit circa hortoset vineas (depulſe) ſcꝫ a ſtatu ſuo ⁊ caſum minanti qꝛ ſic nos putatis faciles ad cadendū etpronos adiruinā tāquā omni deſtituamur auxilio ſed nō eſt ita. Et qͣꝫuis ita admoniti.Uerūtamen preciū meū cogitauerūt repellere: cucurri in ſiti: ore ſuo benedicebant et corde ſuo maledicebant.Uerūtamen) nō ideo ceſſant mali ſed (cogitauerunt) abſcōdentes venenū, in corde ⁊ ſi nōaudent ꝓferre (preciū meū repellere) a me. i. deum meū ⁊ gloriā quā ſpero futurā meritūqꝫ laboris mihi auferre ideo (cucurri) in via pn̄tisvite ad preciū meum obtinendū nō vt piger etfaſtidioſus ſed (in ſiti) ſancta hoc eſt in ardoreet deſiderio magno tanquā ſitiens iuſticiā ⁊ eorum ſalutē ſed ipſi quaſi ſyrene diaboli nitentes curſuꝫ meū impedire(ore ſuo benedicebāt)vt adulatōis me verbis deciperent ⁊ corde ſuomaledicebant) iniquitatē ⁊ mortē machianantes. Iniqui enim qn̄ aperte bonos nō audentꝑſequi ore loquunt̉ bonū ſed intus in corde latet venenū. Ideo animā ſuā inter tot ꝑicula exhortans ſubdit.Ueruntamen deo ſubiecta eſto aīa meaquoniā ab ipſo patientia mea.Uerūtamen) quicquid illi faciant me impūgnando (deo ſubiecta) ⁊ obediens (eſto animamea) ſicut cepiſti recognoſco te ab eo accepiſſebona que habeo humilia te illi quantū potes:et merito debes ſubijci (quoniā) inter tot ſcandala (ab ipſo) eſt (patientia mea) tanquā a cauſa exemplari ⁊ etiā efficiente ip̄e enim eſt exemplar totius patientie ⁊ etiaꝫ ipſe patienter facitin tribulatōe. Nemo enim ꝑ ſe tanta vel aꝑtabella vel occultas inſidias tolerare poſſet niſiomni potens deus vires patiēdi tribueret. Iōetiam anima mea debet eſſe deo ſubiecta.Quia ipſe deus meus et ſaluator meuset adiutor ineus non emigrabo.Quia ipſe) eſt (deus meus) qͥ vocauit me adfidem ⁊ cultū diuinitatis ſue ⁊ ſaluator meus)qui me redemit et iuſtificat et per viam ſalutisducit (adiutor meus) ad bene operanduꝫ ⁊ meper opera meritoria ad patriam ꝑducendo acglorificando et ideo (no emigrabo) id eſt nonrecedam a dei ſubiectōne nec ab eo ſeparaborvita vel morte. vtile eſt conſiliū in omni tribulatione deū noſtrū ſaluatorē atqꝫ adiutorē reminiſci quatinus ab eo nullis tentationibꝰ valeamus emigrare. Unde ad huc ſubdit̉.