genus de quo primo agit a ꝑuerſitate ad penitentiam reuocare ⁊ viam veritatis ei oſtendere.Sentētia in ſpeciali cōtra ꝑuerſos ergo ꝓph̓ainuectōeꝫ faciens dicit. Quid .i. quare ꝓ quofructu ꝓ qua vtilitate (gloriaris in malicia) cuꝫin bono tm̄ ſit gloriandū. q. d. hec tua gloriatōeſt peſſima. qꝛ ꝓpria eſt: peccādum ex certa malicia plus ꝓfecto eſt gloriari in iniquitate qͣꝫ inutatem oꝑe exercere (qͥ potens es iniquitate) ideſt tu ꝑſecutor ⁊ amator mūdi cui licentia ⁊ potentia iniquitatē oꝑandi eſt cōceſſa: ⁊ qui potēter exerces iniquitatē que potentiā de imbecillitate ꝓcedit: qꝛ eſt quedā ꝓnitas ad peccandū ⁊conſuetudo reprehendit̉ in iſto: ⁊ voluntas mala et actio ꝑuerſa. Maliciā aūt exequit̉ ꝑ ꝑtescum ſubiungit.Tota die in iuſticiam cogitauit linguatua: ſicut nouacula acuta feciſti dolū.Tota die) .i. aſſidue (iniuſticiā cogitauit lingua tua) ſcꝫ cordis. Quale enī officiū foris habet lingua in loquendo tale officiū lingua cordis intus habet in cogitando. Hinc eſt ꝙ ſineverboꝝ ſtrepitu ſepe nobis ip̄is loqͥmur in corde. Nec ſolū cogitaſti malū ſed etiā feciſti. Un̄ſubdit (ſicut nouacula acuta) q̄ ſi aſſimilet agere vultus nitorē et genas vulnere ſauciet dolūfacit ſic ⁊ tu (feciſti dolum) qꝛ cū diligere ſimulas fraudulenter vulneras. In hoc verſu cogitatio et actus malicie continet̉ in ſequenti veroaffectus deſignat̉ cum dicit̉.¶ Dilexiſti malitiā ſuper benignitatē: iniquitatem magiſqͣꝫ loqui equitatem.Dilexiſti malitiā ſuper benignitatē. q. d. nōſolum cogitaſti ⁊ feciſti: ſed etiam dilexiſti malum qd̓ eſt ſumma malitia: nec hoc tm̄ dilex iſtiad faciendū ſed etiam ad loquendū ⁊ ideo ſubdit (iniquitatē magiſqͣꝫ loqui equitatē) ſcꝫ dilexiſti. qͣſi diceret aut facis malū aūt dum nō potes facere dicis malū aūt qn̄ nec hoc potes viset cogitas malū hoc ſemꝑ cōuenit reprobis vtmagis diligant malū cogitare: agere: loqui: qͣꝫbonū. Et in hoc eſt duplex iniquitas et dānatio: qꝛ quod reprobandū erat eligunt: ⁊ qd̓ eligendum fuerat cōtemnunt.Dilexiſti omnia verba precipitationis:lingua doloſa.Dilexiſti oīa v̓ba p̄cipitatōis) .i. ad p̄cipitādum ⁊ deijciēdū innocētes o (lingua doloſa) etfallax miniſtra malitie .i. tu qui es lingua doloſa: hoc eſt doloſus in lingua vl̓ linguoſus ⁊ doloſus: aliud in corde geſtās aliud ore ꝓmens.Iam enī nō curat quid dicat: qͥd mentiat̉ qualiter fallat ſed ad omnē falſitatē doloſitatē vanitatem ſe precipitē derelinquit. Unde nominat cum linguā doloſaꝫ qꝛ homo qn̄qꝫ cenſet̉nomīe membri qd̓ magis in eo vituperat̉ vl̓ cōmendat̉. Et ſubiungit de ccleri fine iniqui.Propterea deus deſtruet te in finē: euelſet te et emigrabit te de tabernaculo tuoet radicem tuam de terra viuentiū.Propterea deꝰ deſtruet te in fine) .i. finaliterquantūcunqꝫ differat ⁊ ſi modo videris ſtare ⁊florere tanquā fenū in agro. Deſtruet autē hocmodo qꝛ prius (euellet te) .i. dignitatē tuā auſfert ⁊ te deijciet ⁊ poſt (emigrabit te, .i. emigrareet tranſire te faciet(de tabernaculo tuo) .i. de p̄ſenti mūdo quē diligis et qͣſi tabernaculū tuūfacis vel de corpore ſiue de eccl̓ia in qua ſtaredebuiſti (et radicē tuā) .i. animā tuā que viuificat corpus: ſicut radix arborē: euellet (de terraviuentiū .i. de beatitudine ſanctoꝝ. deīde mutans ꝑſonam ſubiungit.Uidebunt iuſti et timebunt: et ſuper eūridebunt et dicēt: ecce homo qui nō poſuit deum adiutorem ſuum.Uidebunt) modo (iuſti) .i. intelligent qꝛ legunt quid ſeruet̉ in finē malis (et timebūt) ſibiplus qͣꝫ ante ne ⁊ ip̄i pereant: qꝛ peſtilente flagellato ſapiens aſtutior erit ⁊ in futuro (ſuꝑ eū ridebunt) .i. ſuꝑiores exiſtentes irriſione dignuꝫiudicabunt qꝛ letabit̉ iuſtus cum viderit vindictam et gaudebit ſe eſſe diſſimilē etiam tuncnon erit locus cōpatiendi et correctōis ſed tm̄damnatōnis (et dicēt) interiori locutōe ſua (ecce homo) qualiter punitus eſt (qͥ nō poſuit deūadiutorē ſuū) .i. nō habuit fiduciā ⁊ ſpē in dn̄oSed ſperauit in multitudine diuitiarūſuarū: et preualuit in vanitate ſua.Sed ſperauit in ml̓titudine diuitiaꝝ ſuaꝝ)id eſt in copia auri ⁊ argenti potentie ⁊ glorie ⁊aliarū rerū ponendo ibi finē ſuū. Non qꝛ habuit diuicias ſed quia in ip̄is ſperauit ideo damnatur: qꝛ habet aliqͥs qui non amat: et ardetauaritia qui nō habet( ⁊ p̄ualuit) ceteris ad tp̄smodicū (in vanitate ſua) ſcꝫ in ꝓſperitate ⁊ atfluentia tꝑaliū que tn̄ trāſiuit velut vmbra. Nihil enim vanius eo qui putat plus valere numum qͣꝫ deū. Deinde poſt vituperationē iniqͥ ⁊maloꝝ ſequit̉ laus ꝑtis cōtrarie ſcꝫ bonorū. q.d. mali ſperant in diuicijs.Ęgo autem ſicut oliua fructifera in domo dei: ſperaui in miſericordia dei ineternum et in ſeculum ſeculi.Ego aūt dicit ppl̓us dei manens ꝯtinue (indomo dei) .i. in eccl̓ia ſicutſ oliua fructifera) in