cōtra ꝓſpera ⁊ aduerſa firmus: ac in omnibꝰvirtutibꝰ ſanctus ⁊ perfectus (qui non abijtin conſilio impioꝝ) iniquis conſilijs eorumconſentiendo (Et in via peccatorū nō ſtetit)malū oꝑando (et in cathedra peſtilētie) et cōtagij (nō ſedit) doctrinā erroneā et infectiuādocendo. Hoc eſt nō cogitauit malū. nō fecit malum: nō docuit malū ſiue ꝑ verbū ſiueꝑ exemplū. Dicto ergo quō chriſtus immunis fuit ab omni malo: oſtendit quō plenusomni bono dicens.Sed in lege dn̄i voluntas eius: et in lege eius meditabitur die ac nocte.Sed in lege dn̄i) ſcilicꝫ dei patris (voluntas eius) fuit quia a p̄ceptis patris nunqͣꝫ filius diſcordauit. Ex quibus verbis colligimus ꝙ p̄ceptis dn̄icis non ex neceſſitate ſedvoluntate nō timendo ſed amando obediredebemus. Et hec voluntas nō fuit ocioſa vl̓ qꝫ peccatores in cōſilio iuſtoꝝ.ad horam. ſed (et in lege eius meditabit̉) nonvt ẜm eam diſputet ſed vt ẜm eam viuat (dieac nocte) .i. aſſidue et ſine ceſſatōne. Uel in ꝓſperis et aduerſis que ſignificari ſolent noīediei et noctis. Poſtqͣꝫ enī dixit chriſtū plenum omni bono in ſe: oſtendit eū vtilem nobis dicens.Et erit tanqͣꝫ lignū qd̓ plantatuꝫ eſt ſecus decurſus aquaꝝ: quod fructū ſuumꝑabit in tempore ſuo.Et erit tanqͣꝫ lignum) tanqͣꝫ ſic notat ſil̓itudinem: vt veritatis nō excludat exp̄ſſionichriſtus enī eſt vere lignū vite: qꝛ eſt cibus vite quo quiſquis veſcit̉: vita viuet et nō morietur. (quod plantatū eſt) in incarnatōne (ſecus) et iuxta (decurſus aquaꝝ) .i. plenitudinem gratiaꝝ: ꝯtra eſtum vicioꝝ: qꝛ habet inſe fluenta oīn virtutum et gratiaꝝ cui nō eſtſpiritus datus ad menſurā. (quod fructumſuū dabit in tꝑe ſuo) quia dum erat in mundo fructū bonoꝝ oꝑm dedit et aditum paradiſi ꝑ paſſionē reſerauit: et nihilominꝰ in p̄ſenti dat fructū gratie: et in futuro dabit fructum glorie.Et folium eius nō defluet: et oīa quecūqꝫ faciet proſperabuntur.Et foliū eius nō defluet) .i. verbū eius nōerit inſtabile et irritum: ſed immutabile ⁊ firmum. quicquid enī chriſtus predicit: ad effectum omnino ꝑducit. Et bene folia verba dicuntur: qꝛ ſicut folia fructus tegunt ſic verba chriſti ꝓmiſſiones eius cuſtodiūt. et quidꝑ ſingula? (oīa que faciet) ſcꝫ fructus ⁊ foliafacta et dicta (ꝓſꝑabunt̉) ſibi et ſuis. Oīa enīad ſalutē nr̄am facta ſunt. factis quidē ip̄iustanqͣꝫ fructibꝰ ſpiritaliter paſcimur. dictis vero eius tanqͣꝫ folijs a vicijs obumbramur. ethec ſibi ad fructū ſuū ꝓficiūt et vitā eternaꝫnobis obtinebūt. SedNon ſic impij non ſic: ſed tanqͣꝫ puluisquē ꝓijcit ventus a facie terre.Non ſic impij) qui carent bonitate morū(nō ſic) fructificāt et ꝓſꝑabunt̉. qꝛ a tanta ettali ꝑfectōe excludunt̉ ⁊ nihil hoꝝ aſſequūt̉.In repetitōe aūt īmobilis firmitas oſtendit̉.(ſed) erūt (tanqͣꝫ puluis) aridi et infecūdi nōhabentes hūorem gr̄e dei: leues ⁊ inſtabiles:et prauis ſuggeſtionibꝰ cedentes (quē ꝓijcitventꝰ a facie terre) qꝛ vētus ſuꝑbie ⁊ impulſus tentatōis ꝓijcit eos nūc a ſtabilitate mētis et virtutis. et deinde a pn̄tia eterne ſtabilitatis et a ſpē ſeu viſione prīe celeſtis. EtIdeo nō reſurgunt impij in iudicio: neIdeo) qꝛ ꝓiectia deo (nō reſurgūt impij)obſtinati pͥma reſurrectōe a morte pcc̄i (in iudicio) diſcuſſiōis vt ſe iudicēt et diſcutiāt ſeqꝫ accuſent et peniteāt (neqꝫ pcc̄ores) ijdē (inꝯſilio iuſtoꝝ) quoꝝ ꝯſiliū eſt pnīam agere etvoluntatē dei ſuis volūtatibꝰ p̄ferre. Uel infuturo (nō reſurgūt impij) i. penitꝰ infideles(in iudicio) .i. vt iudicent̉ qꝛ iā iudicati ſunt(neqꝫ pcc̄ores) .i. falſi chriſtiani (in ꝯſilio) .i.ꝯgregatōe (iuſtoꝝ) vt cū eis iudicēt. vel vt iudicati in collegio iuſtoꝝ quieſcāt. nō enī habebit reſurrectōeꝫ ſcd̓am ad immortalitatē ēnō (habuit primā ꝑ ꝯfeſſionē et penitentiā.Qm̄ nouit dn̄s viam iuſtoꝝ: et iter impiorum peribit.Qm̄ nouit dn̄s) .i. approbat ⁊ acceptat (viam iuſtoꝝ) .i. ꝓgreſſum vite eoꝝ (et iter). i. ꝓgreſſus vite et opus (impioꝝ ꝑibit) ꝑ reprobationē ſine fructu corā dn̄o tanqͣꝫ nō approbatū ſꝫ reprobatū ab eo. Ac ſi diceret̉ (ꝑibit)ꝓ nō nouit dn̄s. vt hͦ ſit neſciri a dn̄o qd̓ eſtꝑire. et hͦ ſit ſciri a dn̄o qd̓ eſt manere. Noſſedicit̉ dn̄s ꝑ ſcientiā. ita nouit tā bona qͣꝫ mala. Item ꝑ approbatōꝫ ⁊ ſic ſola bona vt hic.Itē ꝑ exꝑientiā: et ſic chriſtus nouit infirmitates nr̄as. Dicit̉ etiaꝫ noſſe qꝛ facit noſſe. vtibi. nūc ꝯgnoui ꝙ timeas dn̄m .i. feci te ⁊ alios cognoſcere. Moraliter etiā p̄t ille pͣs. devnoqͦqꝫ iuſto intelligi. vt ſic dicamus. Oīsvir erit iuſtꝰ: eritqꝫ btūs qͥ nō ꝯſentit in maloalteriꝰ. nec ip̄e malū facit aut docet: hͦ ē qͥ nōpeccat cogitādo: oꝑando: ꝟbis vl̓ exēplis docendo. Cuiꝰ volūtas ⁊ meditatio ſꝑ ē in legedn̄i. qꝛ vir ſcūs ſacrā ſcpͥturā ſꝑ dꝫ an̄ ocl̓osponere: et ad eiꝰ regulā actus ſuos dirigere