DE VOLVPTATEſuptas corporis ab omnibus expetatur. id Ariſtotelicis parum ad id.quod probare contendunt, ualere uidetur. eſſe nanque putat uarias di-uerſorum corporum affectiones. propterea quæ his natura cognataſint, atque ob eam ipſam cognationem, uoluptatem pariant, inter ſeplurimum diſcrepare. ex quo intelligitur uarias ad modum differen-te̓ ſque diuerſis animantibus uoluptates contingere. quod ſi omnes corporis uoluptates percurreris, nullam tandem, quæ ab omnibus ſum-mopere cupiatur inuenies. mentem uero, aut in omnibus unam, autprorſus ſimillimam eſſe conſtat. Ideo que quod mentis proprium eſt,id omnium mente utentium proprium cognatumque uidetur. Mē-tis autem proprium eſt ueritatis indagatio, atque cognitio. Id igiturcunctis hominibus conſentaneum, ob idque deſiderandum eſſe pa-tet. Quapropter omnes (ut Ariſtoteles inquit) homines ſcientiamnatura deſiderant. quod autem appetitur, ſi abſit, moleſtiam, ſi ueropræſens fuerit, uoluptatem gignere ſolet. cunctis ergo hominibus unūnatura cognatum, unum omnibus expetendum, unum denique io-cundiſſimum. atqui id totum in ueri contemplatione conſiſtit. quodmentis (ut Plato inquit) eſt pabulum, atque ineffabili quadam com-plet animum uoluptate. uoluptates igitur corporis, aliæ quidem abalijs appetuntur. mentis uero gaudium, unum, atque idem a cunctisamatur.Caput. xv. Cur homines ad uoluptatem corporis ſint procliues.T quærat forte quiſpiam, cur homines propemodum innumeri ſint ad uoluptates corporis proniores. huius profe-fecto cauſam Ariſtoteles arbitratur, quod ſenſuum illa ſua-uitas eius, quo mens alitur gaudii umbra quædam, atque imago ſit.Igitur a primis annis cum ſenſibus duntaxat utimur. qui nec ueritatisnaturam, nec eius gaudium aſſequi poſſunt. eius uoluptatis ad quamnaturæ prima intentio fertur loco, illam, quæ ſenſibus blanditur, hacdecepti ſimilitudine ſequimur, auideque complectimur, Cum uoro ætas iam adoleuerit, ac uelut expergefactis animi oculis, ueritatemſuſpicari, eiuſque gaudium deguſtare ceperimus, tum quoque plurimiante actæ uitæ curſū ad ſenectutē uſque ꝓſecuntur. diu nāqꝫ ſēſibus cre-dere, eorūq motibus obſequi conſueuere, caqꝫ ipſa conſuetudo radicesaltiꝰ iam, ꝓfundiuſqꝫ egit, ut impoſſibile aut certe difficillimū ſit. eas iāſolidas, atqꝫ altiſſimas extirpare. quibus ꝑſpicuū eſt, duo eſſe præcipua,& iiii
8