DE PHANTASIA ET INTELLECTVlocum migrant, qui popularem ciuilemqꝫ uirtutem, quam, temperanti-am & iuſtitiam uocant exercuerunt. Interdū igitur uitæ finem eſſe dicitdei ſimilem fieri, alias autem ſequi deum ceu cū inquit, Deus profectout antiquuꝫ ſermo teſtatur, principium, medium, finemqꝫ, rerū omniūcontines, rectitudine perficit ſingula ſecundum naturam undiqꝫ circū-currens. hunc ſemper iudicium ſequitur iudex eorum, qui a diuina legodiſceſſerint. Cui qui beatus futurus eſt ſe ſponte ſubiiciens, mitis & mo-deſtus obtemperat. Nōnunꝗͣ utraqꝫ, ut cū inquit. Animam uero deum ſequentē atqꝫ illi conſimilē, & cætera quæ ſequūtur. Et enī utilitatis prin-cipiū bonū ipſum exiſtit. hoc autem ex deo dictū eſt. Cōſonus ergo prī-cipio finis erit dei ſimilē effici, dei ſcilicet cæleſtis uel proculdubio ſuꝑ-cæleſtis qui uirtutē quidē nō habet ē tamē uirtute præſtātior, Quāobrērecte quiſpiam dixerit μμμοδμμοιμ .i. miſeriam, dæmonis depraua-tionē eſſe. θμμμονίω uero ideſt beatitudinem bonū dæmonis habitum.Tandem uero ad ipſam dei ſimilitudinem accedemus, ſi conuenienti.natura utamur, moribuſqꝫ, & uictu, ac ſenſu ſecundum legem, rationeqꝫpræſertim atqꝫ doctrina. ut ab humanis negociis longe admodū alienidiuiniſqꝫ contemplationibus dediti ſemper uiuamus. præpurgationesautem, & quaſi purificationes quædā interioris dæmonis, ſi maioribusexpiationibus opus fuerit, ipſe mathematicæ diſciplinæ erunt. ꝑ muſi-cam, arithmetricam, aſtronomiam, atqꝫ geometriam. Corporis quoquecura pergymnaſticam habenda eſt, qua promptius ad opera tum pacis.tum belli reddatur.Caput. xxxi. Definitio uirtutis, atqꝫ diſtinctio.Vm uero uirtus diuinus quidam theſaurus ſit, ipſa quidē eſtaffectio quædam animæ perfecta & optima, ornatum, concordem, & ſtabilem efficiens hominem, tum ad agēdum, tum etiāad loquendum, & ad ſe ipſum pariter, & ad alios. Ex uirtutibꝰ autē quæ-dam circa partem rationalem ſunt, quædam circa rationis expertē. Nācum alia ſit natura rationalis partis alia iraſcēdi potentiæ alia etiam cō-cupiſcendi, diuerſæ quoqꝫ harum perfectiones eſſe debebunt. Vnde adprimam prudentia, ad alteram fortitudo ad poſtremam temperātia ꝑ-tinebit. Et prudentia quidem bonorum & malorum indifferentium ueſcientia eſt. Temperantia ordo circa uoluptates atqꝫ libidines eas obediē-tes rationi efficiens. Cum autem ordinem & obedientiam tribuimus tē-perantiæ. id ſane intelligi uolumus ꝙ uis quædam eſt, qua cupidines pediſſequæ naturalis domini fiunt. fortitudo eſt legitimæ inſtitutionis, ſeu

CO