DE OCCASIONIBV§.Ex porphyrio d̓ abſtinētia aīaliū īterprete Marſilio ficino florētino.Anima in hoc corpore dormit.Bſtinere animalibus præcipimus nō quidē oībus ſed omnidūtaxat diuina cōtē platuro. qui ſane animaduertit huius habitaculi ueneficia in quo hic habitamus. quin etiam cognoſcit ipſum quod in ſe eſt naturaliter ꝑpetuo uigilās. atqꝫ ſomnum quo hic opprimitur deprehēdit. Cui nos ſane educationē nutri-tionēqꝫ trademus cōſentaneā. tū huius loci naturæ, tū ſui ipſius cognitioNI conuenientem.Beatitudo nō eſt diuinorum cognitio ſed uita diuina.Beata nobis contēplatio nō eſt uerborum accumulatio diſciplinarumqꝫ multitudo quemadmodū aliquis forte putauerit. neqꝫ enī ita cō-ponitur. neque pro quātitato rationū ac uerboꝝ accipit incremētū alioquin nihil prohiberet illos qui oēs cōgregauerīt diſciplinas eſſe beatos.hūc uero nedū quælibet diſciplina fœlicem cōtemplatione īpleat, necipſe ēt de his quæ ueræ ſunt doctrinæ id unquā efficiunt, niſi eis adſit, &uita in ipſam diuinorum tranſ lata naturam. profecto contemplatio-nis finis eſt ens ipſum, uerūque aſſequi adeo ſcilicet, ut eiuſmodi aſſecu-tio cōtemplatorē pro naturæ ſuæ uiribus cum eo ꝙ cōtēplatur cōflet inunū, nō enī in aliud, ſed in ipſū uere ſeipſū fit recurſus neqꝫ ad aliud. ſedad ſeipſū re uera fit cōſpiratio. ipſe uero re uera eſt intellectus. Quā-obrem & finis eſt intellectu uiuere atqꝫ ad hoc ipſum ſermones diſcipli-næqꝫ foris adhibitæ cōditionē ꝗdē nobis purgatoriā adhibēt, nō tamenrationē ipſam qua nobis fœlicitas cōpleatur. quāobrem ſi ī ſermonumrationūqꝫ cōgerie fœlicitas ipſa cōſiſteret liceret hōibus educationē cer-taqꝫ officia cōtēnentibus fœlicē cōſeꝗ finē. at uero quoniā hāc uitā oportet ī alia cōmutare animū ꝑ uerba & ratiōes operaqꝫ purgātes dic age quinā ſermones quæ nā opera ſic potiſſimū nos inſtituāt. nōne uerba dū-taxat officiaqꝫ quibus a rebus ſenſū mouētibus ſenſuſqꝫ paſſiōibus ſepemur. Atqꝫ ad uitā intellectualē ſuperqꝫ imaginationē ac pro uiribus paſſionis ex pertem deniqꝫ reducamur.De animæ deſcenſu atqꝫ aſcenſu.Oportet nos ſi mō ad illa quæ re uera nobis propria ſūt reuolaturiſumus hæc quæ & ex natura mortaſi nobis ad ſūpſimus oīno deponereuna cū affectiōe ad hæc declināte ꝑ quā deſcēſio nobis cōtigit. prætereareminiſci beatæ & æternæ ſubſtātiæ ac dū ad īcorporeū ſtudemus adſcēdere duo potiſſimū meditari, tū qua rōne eē materiale caducūqꝫ depōa-i liii