DE ANIMA ET DAEMONE.deris illuc & inter incorporea fueris collocatus conſpictes animalemillum ordinem ſuper corpora mobilem quidem ex ſe ipſo per ſe agen-tem, in ſe & ex ſe ſuam ſubſtantiam poſſidentem. multiplicatum tamēanticipantemque in ſe ipſo apparitionem quandam eſſentiæ circa corpora diuidendæ. Ibi ſane uidebis rationum plurimas habitudines, pro-portione̓ſque uarias & uincula multa. Item tota quædam: & partes &circulos animales, uarietatem uirium multiformem. Præterea anima-rum perfectionem non æternam non ſimul totam penitus conſiſten-tem, ſed euolutam tempore & in diſcurſionibus ſe uerſantem. Talis enīanimæ natura eſt. Poſt uero multitudinem animis competentemte confer ad intellectum, & intellectuaſia regna, ut rerum poſſideas unitatem. Ibi quidem naturæ illius contem plator eſto. S pectato manentēin æuo naturam, uigentem uitam, intelligentiam uigilantem cui nihildeeſt uitæ, quæ ad ꝑfectionem ſuam curricula temporis non deſiderat.Vbi hæc inſpexeris, & quanto interuallo animis ſunt meliora. Quæredeinceps nū aliqua ibi ſit multitudo &, intellectus cum ſit unus nun-quid ſit etiam uniuerſus. Item cum ſit uniformis, an ſit inſuper multi-formis. Inuenies quidem ita ſe habere. Cum ergo perſpexeris intellectualem illic multitudinem. quamuis indiuiduam penitus & unitam, ad aliud rurſum principiū te traducito. Atque ſuꝑ intellectuales eſſentias, unitates eaꝝ confiderato. Ac deniqꝫ unitatem ab omnibus abſolutam. hūcuſqꝫ profectus, omnem multitudinē dereliqueris & ad ipſius boni fon-tem iam ꝑueneris. Cū per hæc pateat perfectionem aīæ cōparari exeo proprie quod oēm & externam & in ternam & ipſā uniuerſi multi-tudinem fugiamus. hīc quoqꝫ concludere poſſumus aīas noſtras non aſenſibilibus cognitiones duntaxat colligere, nec a rebus particularibusatque diuiſis, ipſum totum unumqꝫ inuenire, ſed ex intimis promere diſciplinam, & quod in rebus apparentibus imperfectum eſt emendareꝰ.Non enim decetexiſtimare ea quæ re uera non ſunt eſſe præcipuas cau-ſas cognitionis in anima exiſtentis. Et quæ inter ſe ipſa diſſident, indi-ge̓ntque rationibus & argumentis animæ ambiguaque ſunt, ſcientiamomnino præcedere eodem modo manentem. Neqꝫ etiam quæ uarie ꝑ-mutantur rationes in uno conſiſtentes progenerare. Neque in determi-nata determinatæ intelligentiæ cauſas eſſe. Non igitur a multis, ſempi-ternorum ueritatem accipere decet. Neque a ſenſibilibus uniuerſaliumiudicium atque diſcrimem. Neque a rebus ratione carentibus iudici-um ſententiamque bonorum. Sed oportet animam ſe ipſam ingredi-