PROCLVSdunt animam lapſam in corpus humidum eiuſque obſtaculo impedi-tam, ab initio eſſe dementem, humore uero paulatim propter innatumcalorem exhalante, magiſque temperato, prudentem animi potentiamconualeſcere. Hic enim perfectionis modus corporeus & materialis eſtiudicandus ſupponitque perfectionem animæ ex contemperatiōe corporis proficiſci. Anima uero ante elementa generationemque totam.ſuam habet ſubſtantiam. eſtque uita quædam, neque corpori neque naturæ permixta. neque rurſum admittimus eos, qui animam putant eſſequandam diuinæ eſſentiæ partem, partem uero hanc eſſe toti perſimi-lem, ſemperque perfectam. Tumultum uero perturbationeſque circa-illud uerſari quod in nobis eſt animal. Qui enim hæc aiunt, animam.ſemper perfectam fingunt, ſemperque ſcientem, nec unquam remini-ſcentia indigentem, ſemperque paſſionis expertem, nec aliquando de-prauatam, tam &ſi Timæus eſſentiam animæ noſtræ non ex primis aitomnino generibus cōſtitutam, quemadmodum ſuperiores animas. ſedex ſecundis tertiiſue compoſitā. Et Socrates in Phædro inquit, uires noſtras eſſe boni cōtrario mixtas diſſenſioniſqꝫ mutuæ plenas. Atque hancob cauſā, aliquādo meliores aliquādo deteriores ſuperare ſolere. Quidplura: nonne ipſe inquit, aurigam quoqꝫ noſtrum aliquando deprauari, ſcribens uidelicet prauitate ipſius aurigæ multas animas cla udicare-Multas item plures perdere pennas. Sed quidem aurigaria poteſtate in-nobis eſt antiquius. Hæc utiqꝫ eſt, quæ reminiſcitur diuinorum, utiturqꝫſecundis tertiis qꝫ uiribus ut miniſtris. Quod planedocemur in phædroProfecto ſicut diximus. mēſuras animæ cōſeruare debemus, rationeſqꝫperfectionem & profectum animæ aſſignantes: neque ex corporeis, ne-que exdiuinis traducere. ut ita Platonis ſimus interpretes. neque ad opinionē propriam philoſophi uerba detorqueamus. Poſtquā igitur anima aliquando imperfecta eſt rurſumque perficitur, & obliuionem pa-titur diuinorum & iterum recordatur, conſtat & tempus ad p rfectio-nem eius conducere. Quo enim pacto ex imprudentia ad prudentiamtranſfertur, & in uirtutem a prauitate. niſi per tempus mutationesefficeret. Omnis enim mutatio ſpatio temporis agitur. Hæc utique dicta ſint de perfectione cōmuniter animarum. ex his autem accipiamusoportere eum qui iuſtum norit ex ignorantia in cognitionem eius ali-quando pertranſiſſe, neqꝫ ſem per ipſam iuſti rationem improntu pror-ſus habere. Quemadmodum illi nobis ſuperiores. Imperfecti nanqueab initio naſcimur. Neqꝫ rurſum propter ipſam mutationem corporis,cognitionem