DE ANIMA ET DAEMONE.Hac arbitror ratione Socratem inre publica, dæmonas animos appellaſſe, qui uitam bene tranſegerint & in meliorem tranſlati ſint ſortem lo-ca que auguſtiora iam colant. Ipſe denique ſecundum eſſentiam dæ-mon, neque propter habitudinem ad ſequentia neqꝫ obaliꝗͣ ad aliud ſimilitudinē appellatus eſt dæmō, ſed hāc pͦ ſeipſum proprietatē eſt ſortitus, atqꝫ ī exiſtentia qͣdam uiribus qꝫ propriis, modisqꝫ differentibus actionū eſt diſtinctus. oīno uero aīa ꝗdem rōnalis ī Timæo dæmō aīalis eſtappellata. Nos aūt ipſum hoīs dæmonem ꝑſcrutamur, nō dæmonē aīalis atqꝫ eū ꝗ rōnalem dirigat animam, nō īſtrumentū dūtaxat illius. eumrurſus, ꝗ tandem aīali ſolutos animā ꝑducat ad iudices. Quemadmodūſocrates aſſerit in phædone, quādo aīal ꝗdem nō eſt amplius, dæmō aūtunūquemqꝫ ducit ad iudicem, dæmon inꝗͣ ipſe ꝗ ſortitus fuerat & uiuētem. Si enī eū ipſum uiuentem nactus eſt dæmō, quē & poſt obitū iudicio ſiſtit nimiꝝ hoīem uidelicet nō aīal ſolū nactus erat. Quin etiā deſuꝑ exordiens atqꝫ īperans, conſtitutionem noſtrā gubernat totam.Contradicentes dæmonem eſſe, uel partem aīæ operantem, uel par-tem ei præpoſitam.Ed neqꝫ etiam probandi ſunt, ſiqui anima rōnali dimiſſa, dæ-monē eſſe dicāt ipſū qd̓ oꝑatur in aīa, ceu in uiuentibus ꝗdē ſecundū rōnē eē dæmonē rōnem, ſed ira uiuētibus iraſcibile. cupiditate.cōcupiſcibile, neqꝫ rurſum audiendi ſiꝗ dixerint dæmonem eſſe qd inipſa uita noſtra ei quod oꝑatur proxīe præſidet, ceu iracūdis rōnem, libidinoſis iracūdiæ ptātem. Principio dicere dæmonas eſſe partes ani-mæ hominū eſt humanā uitā nimiū admirantiū, neqꝫ probantium So-cratem ī re. pu. poſt deos & dæmōas diſponentē genus heroicū & humanum, increpantemque poetas, ꝙ heroas nihilo meliores hominibusintroducant, ſed paſſionibus ſimilibus mancipatos. Socrates igitur ta-ſia increpans procul admodum ab hac erit opinione, ut dæmonas quiheroibus præſtantiores ſunt, inter animæ partes uires que cōſtituat. Exhis nanque ſequitur ipſa per eſſentiam meliora intus accipi ad deterio-ra complenda. Præterea uitarum mutationes, uarias dæmonum mutationem adducent. Auarus nanqꝫ in ambitioſam uitam ſæpe mutatur.ambitioſus in habitum recta opinione uiuentem. hic in habitum ſcientia præditum. Dæmon igitur alias ſimiliter, alius erit. Nam pars ipſa-agens in anima alias exiſtit alia. Si igitur uel hæc ipſa pars oꝑans, uel parshuic proximo præſidēs dæmon fuerit. nimirū una cum humanæ uitæmutatiōibus, dæmōes pariter mutabuntur. atque in eadem uita plures