DE MISTERIIS.na ex hominū pacto conuentoque poſita eſſent, nihil ītereſſet alia proalijs cōmutare. Sin aūt naturererum accōmodata fuerūt, quæ huic maxime congruunt hæc & diis maxime ſunt amica. ex his perſpicue patetſacrarum gentium uocem rationaliter cæteris eſſe præpoſitam. Nequeenim prorſus eandem mentem ſeruant nomina in aliam linguam interpretata. ſed ſunt gentibus ſingulis propria quædam. quæ gentibus alijsꝑ uocē ſignificari nō poſſint. accedit ad hæc, ꝙ ſi ſignificationū proprietates per aliam linguam interpretari poſſimus, non tamen eandem conſeruant permutata potentiam. habēt inſuper nomina barbara, multamemphaſim, ideſt inſinuationis demōſtrationiſque efficaciam. habēt &cōciſam breuitatē. Minimū uero ambiguitatis & uarietatis multitudi-niſque uerborum propter hæc omnia ſuperis maxime congruunt. Depone igitur ſuſpitiones a ueritate cadentes quibus ſuſpicaris ægyptiamibi cōferre linguam duntaxat ubi ægyptius eſt, uel uſus egyptia lingua-qui tunc inuocatus. Potius autem exiſtimato, quoniam primi omniūægyptii præſentiam, participationemque deorum ſortiti ſunt, ideo de-os inuocantē potiſſimū approbare, quando ægyptio ritu uocantur, neque uero dicendū eſt barbara hæc obſcura, diuinorum nomina eē quædam præſtigiatorū faſcinatorūqꝫ machinamēta, quo enī pacto quæ maxime coniuncta ſunt diis, noſquoqꝫ coniungunt, & quaſi æquales cū ſuperis uires habent, phantaſtica figmenta erunt, ſine quibus nullū in ſa-cris opus efficitur. Sed neque prætegmina inuo ſucraque eiuſmodi pernoſtras paſſiones efficiuntur, ex fama diuino tributas. Non enim exor-dientes ab his quæ ipſi patimur, īmo uero ab ipſis deorū propriis cōpe-tentes illis ſecundū naturā attribuimus dictiones. Neque contrarias dediuino agimus notiones. Contra uidelicet quā ipſum re uera ſe habeat.ſed prout natura ſe habet, & quēadmodū ueritatē de ipſo conſecuti ſuntprimi. qui leges nobis de religiōis ſanctimonia tradiderunt, ſic perſeue-ramus in eis, ſiꝗd enī aliud ī ſacris legibus atqꝫ ritibꝰ deo placet, firmitasipſa maxīe placet & præcipue cōgruit. Oportet igitur ritus adoratōis antiquos tanꝗͣ ſacros cōſeruare ſemꝑ intactos neqꝫ demere ꝗcꝗͣ. neqꝫ aliudequid addere, ferme nāqꝫ & hoc cauſa nuper extitit, ut omnia & noīa & uota debilitata iam ſint propterea ꝙ propter ipſam præuaricationem & innouandi cupiditatem permutata ſunt ſemper, & permutari nō deſinūtGræci nanque natura rerum nouarum ſtudioſi ſunt, ac præcipitesuſque quaqꝫ feruntur, inſtar nauis ſaburra carentis nullam habētes ſta-bilitatem, neqꝫ cōſeruant quod ab aliis acceperunt. Sed & hoc cito di-c iii