PARS. VII.DeSymonia DISI IIII. XIIII.

occupationibꝰ uariis ſibi ſuccedentibꝰ induritiam cordis itur. Idem. ī hiis ſtulto labore cōſumeris que nō ſunt niſi afflictio ſpūs. euiſceratio mētis. euacuatio graeie. queſo te quāle ēillud de mane uſqꝫ ad ueſꝑam litigare uel litigantes audire. & nunc ſufficeret diei malitiaſua. n̄ ſunt libre noctes. vix relīquit̉ neceſſitati natue̓ qd̓ corpuſculi pauſatōeꝫ ſufficiat. &rurſum ad iurgia ſurgit̉. Dies diei erūctat lites. & nox nocti indicat malitiā. Sed inſti ſicſunt ī talibꝰ obdurati ut dolorē non ſentiantnec miſeriā ſuam cognoſcāt. ſil̓es effecti molendīariis qui ſuauiꝰ quieſcūt ī aſſuetō ſtrepitu molēdini qͣꝫ ī ſilentio& quiete. ſic illi ī ſtrepitu cauſaꝝ qui ſonat eis melle dulciꝰ ꝓpterlucrū ſil̓es ſunt cuidā aduocato cuiuſdam ep̄qui cū haberet qͣꝫdam māſionem iuxta aqͣꝫ inqua erāt molēdina. ad quā aliqn̄ ſꝫ raro ueniebat p̄dictus ep̄s. cōquerebat̉ dictus aduocatꝰdicēs. ꝙ nō poterat ibi uel quieſcere uel dormire ꝓpter ſtrepitū & tumultuꝫ molēdini & aq̄uituꝑans ep̄o habitatōem manerii. cū autemep̄s dediſſet dicto aduocato maneriū p̄dictuꝫtanqͣꝫ ineptū ip̄e ampliās molendia dulcius requieſcebat ibiqꝫ alibi. & uidebatur ei ſtrepitꝰdulciſſimus ex quo facta fuerāt ſua molendina p̄dicta ꝓpter lucrū. Sic eſt cauſaꝝ ſtrepitꝰaduocantis. licet ſit de ſe amarꝰ & inquietus¶ Septīo diſſuadet hoc uitiū finalis miſeria.i. pena qua puniunt̉ in pn̄ti ꝑiter & futuro.In pn̄ti quidem ſepe puniunt̉ in eo ī quo peccauerūt. & qꝛ frequent̓ peccāt ꝯtra rōnem. iōiuſte ꝑcutiunt̉ ſubito. & uſum rōnis amittūt& frequent̓ etiā uſu lingue priuant̉ ꝑ multosannos uſqꝫ adultimū exitum. Cuidā ut dicitur in ſumma de uitiis. lingua ī morte uiſa ēuelotius moueri arūdine. alteri labiū inferiuſuiſum eſt uelotiꝰ moueri labio cōcodrilli. Līgua alteriꝰ exiuit extra os. De alio legit̉. ꝙ itacreuit poſt mortē & intumuit ꝙ uidebat̉ ꝑforādo ſudariū late ꝓtenſus. aliꝰ cum amici ſuirogarent eū ut cōfiteret̉ & acciꝑet eukariſtiaꝫdilatōnem petebat. cū aūt amici inſtarent aniplius ꝓpter inſtās mortis ꝑiculum appellansa maīfeſto grauamīe expirauit. Aliꝰ cū offeretur ei eukariſtia ait: iudicemꝰ pͥus utrū rectuꝫſit ꝙ accipiā. & cū dr̄ent aſtantes rectū ē. aitnō eſt rectū. qꝛ uos cū ſitis pares nō habetisme recte de hoc iudicare. ¶ Itē magiſter Iac̓.dicit ꝙ cū quidam aduocatus mories linguaꝫenormit̓ extraxiſſet. quidam uolens oꝑire ignominiaꝫ eius ait. Iō iſtā linguā extraxit iſteut ſciatis nō eſſe uerū qd̓ dicit̉ ꝙ aduocati inmorte linguas amittūt. cū hoc intelligat̉ cū dicit̉. linguas amittūt de uſu uel officō linguaꝝQuidā de infimo gn̓e laborabat grauiſſima īfirmitate. qui cū fuiſſet aduocatus acutus. factus erat officialis cuiuſdā magni ep̄i. cū aūtiaceret ī lecto ſericis ornato. & moneret̉ ad penitentiā. ait. Ego egrediēs de infimo gn̓e ꝑ ꝑitiam aduocatōnis quā in ſcolis acquiſiera uolui exaltare totū genus meū infimū. & ecce h

ſum dep̄ſſus. & cū urgeret eū infirmitas quaſi deſꝑans abiecit ornamēta ſua a ſe. nudatuqꝫ dixit. mō deus. mō dyabole pugnatis d̓ memodo uidebit̉ quis ur̄m fortior preualebit. &poſt hec uerba mortuus ē. Item ī futuro puniunt̉ maxīe in eo in quo deliquerūt ſcꝫ in lingua. Apoc̓. ix. Poteſtas eoꝝ erat in ore ip̄oꝝ ꝓcedit ignis. funius & ſulphur. Et. xvi. Manducabūt linguas ſuas p̄ doloribꝰ ſuis. pꝰ mortem aūt puniunt̉ in auro & argēto q̄ ſuꝑ omnia dilexerūt. In hiis balneabunt̉. & dicet̉ eisut dictū eſt craſſo a ꝑtis. Auꝝ ſitiſti. aurū bibe bulliens. ¶ Legit̉ in quadā tragedia ſeneceꝙ quidam uidit uiſioneꝫ qͣꝫdam ubi uidebat̉ei ꝙ uidebat ueronē apud inferos ſe balne antē. & mīſtros inferni auꝝ bulliens infundēteſcirca eū. & cū uideret choꝝ aduocatoꝝ circa ſedicebat. Veīte hūc uenale genus hoīm. adu̓ocati. amici mei ueīte huc ut in hoc uaſe balneamini mecū. Adhuc em̄ ſuꝑeſt locus in eo queꝫuobis ſeruaui.¶ DE SVMONIA. DISTIN. XIIII.Fide ꝯſiderandū eſt de ſymonia. circa quā ꝯſiderāda ſunt octo. Prīo qͥdſit ſymonia. Secūdo utrū liceat ꝓ ſacramētis pecuniā acciꝑe. Tertio utrū liceat pecuniā acciꝑe ꝓ ſpūalibus actibꝰ. Quarto utrūliceat uendere ea que ſunt annexa ſpūalibusQuīto utrū ſolum munꝰ a manu faciat ſymoniacū. aut etiā munus a līgūa & ab obſequioSexto de pena ſymoniaci. Septīo de hiis quediſſuadēt ſymoniacis prauitatem. Octauo deſpēbus eius. ¶ Irca primū ſciendū ꝙ ſymoniaeſt ſtudioſa uolūtas uendēdi uel emēdi ſpūaleuel ſpūali annexū. Cōuenient̓ aūt ponit̉ eſſein uolūtate. qꝛ iuſtitia & om̄es ꝑtes eius. & ꝑcōſequens om̄īa uitia oppoīta ſunt īuoluntate. ſic̄ in ſubiecto. Et iō ꝑ uoluntatē diffinit̉.Additur aūt ſtudioſa ad deſignandū electionem q̄ prīcipaliter ꝑtinet ad uirtutē & uitiuꝫnō aūt om̄is qui peccat ex electōe peccat peccato in ſpm̄ſanctū. ſꝫ ſolū ille qui pctm̄ eligit ꝑcōtemptum eoꝝ ꝑ que ſolent hoīes retrahi apeccato. Itē nota ꝙ cū dicit̉ uendēdi uel emendi. noīe emptōis & uenditōnis intelligit̉ omnis ꝯtractus nō gratuitus. vn̄ nec ꝑmutatō p̄bendaꝝ uel ecc̄iaſticoꝝ bn̄ficioꝝ fieri pōt auctoritate ꝑtium abſqꝫ ꝑiculo ſymonie. ſic̄ nectranſactō. ut iura det̓minant. Poteſt tn̄ p̄latꝰex officio ſuo hoc facere ꝑ mutatōnes hmōi ꝓcauſa utili ul̓ neceſſaria. Itē dicit̉ ſpūale. ſꝫ nōne regnū celoꝝ emit̉. ait em̄. g̓g̓. Regnū celorū tm̄ ualet qͣꝫtum habes. Idem nihil uiliꝰ cūemit̉. nihil carius cū poſſidet̉. & tn̄ regnū celoꝝ eſt res maxīe ſpūalis. Et dicēdum ꝙ regnum celoꝝ dicit̉ emi large ſumpto noīe emptionis. ẜm ꝙ accipit̉ ꝓ merito. qd̓ tn̄ nō ꝑtingit ad ꝑfectam rōnem emptōis. tū. qꝛ nō ſūtcōdigne paſſiones hmōi tēporis. nec aliqͣ dona uel oꝑa ad futuraꝫ gl̓iam que reuelabit̉ innobis. ut dicit̉ rō. viii. tum etiā. qꝛ merituꝫ nōcōſiſtit principalit̓ in exteriori dono uel actu