Pata. Septima. De. Auaritia.Diſtinctio.prima.
multo fortius cū ante faciem dei ſui cōſiſtunt.i. fontē pietatis & miſericordie. Illa em̄ beatapatria caritatē eoꝝ nō immutauit ſꝫ augmenrauit. ecc̄i. xliiii. Iſti ſūt uiri miſericordie quorū pietates nō defuerūt. Iob. iiii. Voca ſi eſt qͥtibi rn̄deat. & ad aliquē ſanctoꝝ cōuertere.Maxīe aūt ad ſpem ꝓuocat meritū xp̄i & paſſio. Vtinā appēderent̉ peccata mea quibꝰ irāmerui. &calamitas quā patior ī ſtatera &c̓. Inuita beati. Bern̄. clareuallis legit̉ ꝙ cū uiſumeēt ei ꝙ raptus in ſpū eſſet an̄ ſummū iudiceꝫ& dyabolus eū de multis accuſaret. querentidyabolo unde crederet hr̄e regnū eternuꝫ. reſpōdit. Scio ꝙ merita mea ad hoc nō ſufficiunt. ſꝫ dn̄s meus ih̓us xp̄s eſt cōſubſtantialisdei filius. cui cōpetit iure hereditario. Itē ꝯpetit ei iure emptōnis. qꝛ emit illud ſanguīe ſuoaltero iure ſibi cōtentus. altero iure de miſericordia ſua illud michi donat. Qd̓ audiens dyabolus cōfuſus receſſit. ¶ Duodecimū qd̓ diſſuadꝫ deſꝑatōeꝫ ē inſtiplex nocunientū qd̓ facit deſperatō. Primū ē qꝛ deſꝑatō ē ꝑiculoſa īfirmitas. ſpernēs omnē ꝯſolatōem. refectionē& remediū Cōtemnit etiā deſperās ſeip̄m excutere a faucibus draconis infernalis. Cōtemnit et̄ erigere ſe a ꝓfundo uitioꝝ. & inuocaredei adiutoriū. pͣs. Om̄em eſcā abhoīata ē aīaeoꝝ. & appro. uſqꝫ ad port. mor. ii. Reg̓. ii. Anignoras ꝙ ꝑiculoſa ſit deſꝑatio. Iere. xxv. factus eſt dolor meus ꝑpetuus. & plaga deſyarabilis renuit curari. Et. xxx. Inſanabil̓ ē fractura tua & peſſima plaga tua. ꝓu̓. xviii. Impius cū in profundū uenerit pctōꝝ cōtemnit& ſequit̉ eū obprobriū & ignominia. Ecōtraſpes clamat ad ſummū medicū ſperās eius adiutoriū. Mich̓. vii. Ego aūt ad dn̄m aſpiciam& expectabo deū ſaluatorē meū. Et. pͣs. De ꝓfundis clamaui ad te dn̄e. Scd̓m nocunientūeſt. qꝛ deſꝑatio facit hoīem excordem & infirmū. q. mortuū in tenebris ꝓ peccatis. pͣs. Sic̄uulnerati dormientes in ſepulchris &c. Epl̓a.hiere. Sūt ſic̄ mortui ꝓiecti ī tenebris. Iob. xv.Non credit ꝙ reuerti poſſit de tenebris ad lucem. circūſpectās undiqꝫ gladiū diuine. ſcꝫ ultōnis. Et poſt. Nō credat fruſtra errore deceptus ꝙ aliquo p̄cio redimēdus ſit. Ecōtra ſpesfacit hoīem fortē& magnanimū. yſa. xl. Quiſperant in dn̄o mutabunt fortitudīem. pͣs. Indn̄o ſperās non infirmabo. Tertiū nocunientū eſt. qꝛ deſꝑatio facit hoīnem exoſum & diſplicere deo. qꝛ tractat eius bonitatē & miſericordiā. Sicut caym qui dicebat. Maior eſt iniquitas mea qͣꝫ ut ueniā merear. gen̄. iiii. Hier.ſuꝑ. pͣs. ciiii. dicit ꝙ iudas plus peccauit qꝛ ſeſuſpendit deſperās & magis deū offendit. qͣꝫquia eū tradidit. Ecōtra ſpes facit deo placentem. Vn̄. pͣs. Bn̄placitum eſt dn̄o ſuꝑ metuētes eum. & in eis qui ſperāt ſuper mīa. Quartum qꝛ deſperās eſt ſordidus om̄i uitio expoſitus. Eph̓. iiii. Propter cecitatem cordis ip̄oꝝdeſꝑantes ſemetip̄os tradiderūt impudicitiein oꝑationem omis immūditie in auaritiam.
Econtra ſpes impetrat abſoluiōnem remiſſionis. heb̓. x. Abluti aquā mūda teneamꝰ/ ſpeinr̄e cōfeſſionem. pͣs. Saluauit eos qꝛ ſperauerunt in eo. Quintū eſt qꝛ deſꝑatio aliqn̄ ducithoīem ad occiſionē ſui. Vt dicit. Iob. vii. Deſperaui. nequaquā ultra uiuā. Et. x. Tedꝫ animam meam uite mee. Vt achithophel. quidiſpoſita domo ſua ſuſpendio ſuiipius interiit. ii. Reg̓. xvii. Et. Math̓. xxvii. Iudas quiabiēs laqueo ſe ſuſpēdit. Et ut Herodes aſcaIonita qui uoluit ſe occidere. Et pylatus & nero deſꝑantes qui manu ꝓpria ſeſe occideruntEcontra. ſpes adducit ad uitā glorie. ꝓlongatuitā nature. pͣs. Sperēt in te omēs qui nouer̄tnomē tuū &c̓. Sap. iii. Spes illoꝝ immortalitate plena eſt. Sextū eſt qꝛ deſꝑatio euellit homine ab om̄i bono ſpūali & eterno. pͣs. Deusdleſtruet te & euellet te de tabernaculo tuo. &radicem tuā de terra uiuentiū. Iob. xix. Quaſi auulſe arbori abſtulit a me ſpem meā. Ecōtra ſpes plantat & ſolidat & uiuificat ī bono.Iere. xvii. Bn̄dictus qͥ confidit in dn̄o. & eritdn̄s fiducia ip̄ius. & erit tanqͣꝫ lignū qd̓ trāſplantatū eſt iuxta p̄terfluentes aquas ad humorē nutrit radices ſuas. &c̓. Et poſt. Nec aliqn̄ deſinet facere fructū. Iob. iii. Etiā ſi occiderit me ſperabo in eū. Et. xiiii. Lignuꝫ hꝫ ſpemqd̓ ſi p̄ſciſum fuerit rurſuꝫ uireſcit. & rami eꝰpullulāt. Septimū nocumentū eſt ꝙ deſperatō in infernū impellit. pͣs. Aſcendunt uſqꝫ adcelos p̄ſumendo. & deſcendūt uſqꝫ ad abyſſosdeſꝑando. Iob. xvii. In ꝓfundiſſimum abyſſideſcendēt om̄ia mea. Ecōtra ſpes eleuat uſqꝫineternū. pͣs. Letent̉ omnes qui ſperāt in te ieternū exultabūt &c̓. Sap̄. iii. Spes illoꝝ immortalitate plena eſt. yſa. xxvi. Speraſtis ī domino in ſeculis eternis.DE AVARTTIA. PARS SEPTIMA.¶DISTINCTIO PRIMA.Oſequēter cōſiderandum ēde quinto uitio capitali. qd̓eſt auaritia. Et primo dicēdum de auaritia. Secundo,de ꝓdigalitate. De auaritiauero primo dicendū eſt in☞ gn̓ali. Scd̓o in ſpeciali. Deauaritia in gn̓ali cōſideranda ſunt. v. Primouidendū eſt quid ſit. & unde dicat̉. & utrumſit peecatū. Secūdo utꝝ ſemꝑ ſit peccatū mortale. Tertio utꝝ ſit peccatū carnale ul̓ ſpūale.Quarto de filiabꝰ eius. Quīto que mouere debent ad hoc uitiū deteſtandum.Irca primū ſciendū ꝙ auaritia ẜm tulliūeſt immoderatꝰ amor hn̄di. uel immoderatus amōr pecuīe. Item ẜm alchuinū. Auaritia eſt nimīa acquirēdi. habendi. retinendiqꝫcupiditas. Dicit̉ aūt auaritia. q. auiditas auri& auarus quaſi auri auidus. Vel dicit̉ auaritia ab aueo aues. qd̓ eſt cupio cupis. vn̄ dicit̉auaritia. q. auiditas eris. Ex hiis patꝫ utꝝ auaritia ſit peccatū. In quibuſcūqꝫ em̄ bonū conſiſtit in debita mēſura. neceſſe eſt ꝙ ꝑ excellū