Pama. Vi. he. Vaniloquio.Et Murmure. Diſtinctio Vii.

loquētis. uel audiētis utilitate ꝓfertur. A uerbis ocioſis abſtinere debet hō ml̓tiplici rōne.Primo. qꝛ uir iuſtus ſit celū. ẜm illud. Animaiuſti ſedes eſt ſapiētie. os eius eſt porta celi. celum nunqͣꝫ aꝑtum fuiſſe legit̉ ſine magna etutili cauſa. ſic̄ patꝫ ubiqꝫ. Ite homo ē uelut caſtrū obſeſſum undiqꝫ. ẜm illd̓. pͣs. Inimici meiaīam meam circūdederūt. os aūt hoīs eſt porta huiꝰ caſtri. ꝑ quā caſtrū iſtud frequent̓ aꝑitur. Ideo nō ſine magna utilitate debet aꝑiri.ſꝫ cum magna diligētia cuſtodiri. Itē qui theſauꝝ aīe non uult amittere. debet portaꝫ orisſollicite cuſtodire. Itē uno uerbo poteſt homomereri gr̄am. Vn̄ reprehēdit. Bern̄. eos qͥ nōtimēt tēpus amittere in cōfabulatōibus ſuisdicēs. Cōfabulari aiūt licet donec ꝑtranſeat.quā ſibi ad agendā pnīam. ad obtinendā ueniā. ad acquirendā gr̄am. ad ꝓmerendā gloriam miſeratō cōditoris indulſerat. nec ſoluꝫſibi. ſꝫ & ml̓tis alijs poteſt hō eſſe ſalutis occaſio uno uerbo. Vn̄ ex magna corruptōne ꝓuenit ꝙ homo ita paſſim uerba inutilia loquiuelit. Itē lingua hoīs eſt calamꝰ ſpūſſancti. pͣsLingua mea calamꝰ ſcribe. ue. ſcri. Irreuerentiā ergo facit ſpūiſancto qui linguā ſuā ad īutilia uerba laxat. Item loquela in ſolis rōemhabentibꝰ inuenit̉. & līgua ē rōnis interpres& ideo nūqͣꝫ debet homo ſine rōne ꝓferre ẜmonē. Item ꝓ uerbis ocioſis ad examē diuiniiudicii ꝑtrahemur. Sicut dicit̉ ſuꝑ illud. Iob.xxxi. Nōne ip̄e uias meas cōſiderat ſic greſſꝰdinumerat. ut nec minutiſſime cogitatōnes.nec tenuiſſima uerba que apud nos uſu uiluerunt indiſcuſſa remaneant. Et Math̓. xxii. Deomni uerbo ocioſo qd̓ locuti fuerīt hominesreddēt rōnem in die iudicii. Sed heu q̄ rō poterit reddi de uerbis ocioſis. cū ſine rōne dicātur. Vn̄. Bern̄. Si ꝓpterea uerbū ocioſum eſtꝙ nullā rōnabilem cam habet. qͣm rōnem reddere poterimꝰ de eo qd̓ eſt p̄ter rōem.Einde cōſiderandū eſt de murmure.qd̓ ad accidiā ꝑtinet. qꝛ ꝓuenit ex inVterne unctōis & exterioris cōſolatōisdefectu. Et pt̄ dici murmur oblocutō indebitacōtra deū ul̓ aliū. hoc aūt generat ſepe accidia& uite tediū. ut filii iſrl̓. Nu̓i. xi. quaſi dolentium ꝓ labore cōtra dn̄m. Ortū ē murmur ppl̓i&c. Et poſt. Vulgus qͥppe ꝓmiſcuū &c̓. Et pAīa noſtra arida ē ſuꝑ cibo iſto leniſſimo. oculi noſtri nichil reſpiciunt niſi man. Et. xiiij.Vtinā mortui eſſemꝰ in egypto. Sūt aūt multa q̄ nos a peccato murmuris cohibere debēt.& on̄dunt h̓ uitiū ſollicite fugienduꝫ. ¶ Primum qd̓ debet ꝓhibere pctm̄ murmuris e ſacra ſcriptura. Sap̄. j. Cuſtodite uos a murmūratōe. i. coꝝ. x. Ne murmuraueritis &c̓. phyl̓.ij. Om̄ia facite ſine murmuratōibus. ut ſitisſine quēla ſimplices filii dei. Nō murmuratqui ſe filiū dei cogitat. & ꝙ ex amore flagellat̉. apoc̄. iii. Ego quos amo arguo & caſtigo.Gregꝰ. Ille ſolus de flagello murmurat. qͥ cauſam ꝑcuſſoris ignorat. ¶ Secūdo cohibꝫ mur

mur pia cura ſummi medici cū cogitat homoꝙ tribulatō datur homini a ſummo medico.q. medicī .i. qui uulnerat ꝑtem ignobiliorē hominis .i. corpus ad ſanandū digniorē .i. aīamIob. v. Ip̄e uulnerat & medet̉. ꝑcutit. et manꝰeius ſanabūt. ecc̄i. x. Prudens & diſciplinatuſnō murmurabit correptꝰ. In uit̓. pa. cū quidāpeteret ab abbate ioh̓e ut rogaret ꝓ eo ut curaret̉. ait. Rem tibi neceſſariaꝫ cupis abiice̓. qꝛut corꝑa purgant̉ medicinis amaris. ita aīmelanguoribꝰ. & tn̄ dedit ei oleū benedictuꝫ. &ſanatus ē. Dicit magiſter iacobꝰ ꝙ quidā miles erat in frācia. Cum aūt quidā clericꝰ pauper aquā bn̄dictam ad domū ſuam portaretdictus miles nichil ei dabat. nec dari ꝑmittebat. ſꝫ cōuitiis afficiebat eū. Cum aūt dictꝰ miles egrotaret. & dictus clericꝰ ad domū eꝰ ueniſſet. p̄cepit ei aliquid dari. rogās ut orarꝫ utdeus curaret eū. qui queſiuit ab eo in quo ſtatu magis timebat deū. & meliꝰ ſe haberet. quirn̄dit ꝙ ī infirmitate magis eū timebat et corde inuocabat. tūc clericꝰ ait. Et ego rogo deūut in illo ſtatu uos cuſtodiat in quo melius eitialetis. Itē fatuus ē qui de pauꝑtate murmurat. cū pauꝑes eligat deꝰ ad regnum. Iac̓. ii.Nōne pauꝑes eligit deꝰ ī hoc mūdo. diuitesin fide. heredes regni. Vt patꝫ ꝑ exemplū lazari. Luc̄. xvj. & ſupͣ prima ꝑte de aīa pauꝑis ꝑegrini ad celum ſine dolore deducta. & ī uitapauli pͥmi heremite pauꝑis quē beatꝰ anthonius uidit cū ſctōꝝ choris deduci ad celū. Similit̓ de beato martino qui pauꝑ hic et modicus diues celū īgredit̉. & a choris ſctōꝝ r̄cipit̉.& inuitat̉. mane nobiſcū met̓nū. Itē fatuꝰ ē qͥmurmurat de in temꝑie. cū ip̄e qui eū dat ſcitquid expediat. In uit̓. pa. cū quidaꝫ heremitaſemīaſſet olera. & tēpus ſiccū eſſet. uiſum fuit ei ꝙ pluuia indigerēt & rogauit ꝓ ea. et obtinuit. uiſum eſt ei ut ſerenitate indigerēt. petiit & obtinuit. & illo āno om̄ino nulluꝫ ueītolus. & credēs ꝙ illo anno eēt oleꝝ ſterilitaspatient̓ tulit. Cū aūt ueniſſet ad domū alterius uidit ea ibi pulcherrima. Cū aūt dixiſſet illi heremite qͥd ei acciderat. Rn̄dit merito hocei accidiſſe. eo ꝙ ſe deo ſapientiorē fecerat. q.ſciret qͥd melius expediret. Ad hoc facit quodſupͣpoſitum ē exemplū de obediētia de illo qͥdicebat ꝙ deus nichil faciebat niſi qd̓ ip̄e uolebat. qꝛ ip̄e uolebat qͥcquid deus faciebat. Demaloꝝ ꝓſperitate & bonoꝝ aduerſitate multi murmurāt qꝛ cām ignorāt. Hie̓. xii. in ꝑſona taliū. Quare uia impioꝝ ꝓſperat̉. & beneeſt eis qͥ male faciūt. pͣs. Vſqꝫ quo pctōres domine. uſqꝫ quo pctōres gloriabunt̉. Et ſoluit̉.Hie̓. xii. Cōgrega eos ſicut gregē ad uictimāGregꝰ. Cōtinuꝰ ſucceſſus tꝑalium eterne dānatōis eſt iudiciū. augꝰ. Scit ſceleſtis medicꝰqͥd nobis daturꝰ ſit ad cōſolatōem. quid ſubtracturꝰ ſit ad exercitatōem. nō em̄ ſine cauſaſubtrahit iumēto pabulū. nō ergo murmurādum eſt de pauꝑtate. ¶ Cū quidam heremitamixaret̉ in corde ſuo murmurās de diuerſis