Pars tertia. De leuitatementis. Diſtinctio. .III.

huijſmodi mira curioſitate uarietate ſubtilitate contextis. De uiduis loquēs apl̓us. i. Thyv.dicit. Ocioſe diſcunt circuire domos &cͣ. nōſolū autē ocioſe. nihil meritoriuꝫ oꝑantes ſꝫ &uerboſe. non ſolū uerbis ocioſis ſꝫ & ꝑnicioſisdetractoriis. cōuitiatoriis. cōtumeliis. mendacus & viuriis & hmōi effluentes. Et curioſe.mnu̓is curioſitatibus uanitatē ſuā in excuſabilem oſtencientes. Cum ſit ergo in rebus extrīſecis tam uana curioſitas uel uanitas curioſa.non eſt dubiū ꝙ ex corde ꝓcedit iſta iniqͥtas.Bern̄. de duodecī gradibus hūilitatis. Ex motibus exterioris hoīs interiorē agnoſcas. Curioſus aūt ubiqꝫ ſtat. ambulat ſedet. oculis uagatur. caput erectū. aures portat ſuſpēſas. uirquoqꝫ ꝑuerſus annuit oculo. terit pede. digitoloquitur. & ex inſolenti corporis motu morbus anime deprehendit̉. Quādiu enī a ſui circu̓ſpectione torpeſcit. in curia ſui curioſam inaliis facit. 7 ¶ DE LEVHTATE MENDISTINCTIO.¶ .III.TIS.Ecūdus gradus ſuꝑbie eſt leuitasmentis. De hac Bernardꝰ ubi ſupͣDloquit̉ ſic. Qui ſui negligens ē alios circūſpicit. dū quoſdaꝫ ſuſpicieſuꝑiores quoſdam deſpicit inferiores. In aliisuidem uidet quod inuidet. in alijs quod irridet. Inde fit ut mobilitate oculorum leuigatꝰanimus. nulla utiqꝫ ſui cura aggrauatus. modo per ſuperbiam ad alta ſe erigit. modo perinuidiam in ima demergit. nunc per inuidiaꝫnequiter tabeſcit. nunc per extollentiam pueriliter hylareſcit. In altero nequam. in alterouanus. in utroqꝫ ſuperbus exiſtit. qꝛ & ꝙ ſuperari ſe dolet & ꝙ ſuꝑare ſe gaudet. amor ꝓprie excellētie facit. Has aūt uiciſſitudines nūcpauca & mordatia. nūc multa & inania. nūcriſu. nūc planctu plena. ſemꝑ uero irrationabilia iudicane uerba. Eſt ergo leuitas mentisꝑ quā aliquis leuiter & ſuperbe ſe habet ī uerbo. ¶ Sciendū ē aūt ꝙ leuitas duplex inuenit̉in ſcriptura ſacra. Eſt enim leuitas quedaꝫ laudabilis. & quedā uituꝑabilis. Laudabilis quidem leuitas eſt qua dicit̉ homo leuis ſcꝫ agilisad ambulandū. ignis leuis ad aſcendendū. vlauis ad uolandum. penna uel pluma leuis adportanduꝫ. pena leuis ad tollerandum. Ꝙ hōinquā ſit leuis .i. agilis ad ambulandū ſpūalit̓loquendo .i. non tardus nec piger ad oꝑandūbonū & de bono in melius ꝓficiendo currendum. hoc eſt ualde laudabile. Ideo dicit̉ Ie̓. ii.Curſor leuis explicans uias ſuas. Scd̓o debeteſſe homo leuis ad aſcendendū & uolandū inaltū ꝑ contēplationē & deſideriū eternoꝝ. Nōta ꝙ ignis naturalit̓ aſcendit ſurſū rōne leuitatis ſue naturalis. Auis uolat ſurſum uirtutepennaꝝ. Nubes aſcendit ſurſū uirtute ſolis īterius attrahentis. ſic homo ex deſiderio naturali et adiutorio pennaꝝ uirtutū & uirtute ſolis iuſtirie attrahentis allicientis & interiꝰ inſpirantis. debet ad ſumma uolare. non ī infimis latere. Ideo dicit̉. yſa. xix. Aſcendet domi

nus ſuꝑ nubem leuē. & in aſcenſione ſua dicitur aſcendiſſe in nube. Tertio qd̓ leue eſt facile poteſt portari. ſicut pluma. Iſto mō mandata diuina dicunt̉ leuia. i. Ioh̓. v. Mandata deigrauia non ſunt. Et Math̓. xi. dicit ſaluator.Tollite iugum meū ſuper uos. Sequit̉. Iuguꝫenī meū ſuaue eſt. & onus meū leue. Quartoaliquid dicit̉ leue qꝛ poteſt faciliter tollerari.Iſto mō tribulationes. infirmitates & alie aduerſitates mūdi dicunt̉ leues. Vn̄. ii. Cor. iiii.Cū premiſiſſet apl̓us. In om̄ibus tribulationēpatimur. ſꝫ nō anguſtiamur. apodiamur. ſꝫ n̄deſtituimur. &c̓. ſubiūgit. Id enī qd̓ in preſenti eſt momentaneū & leue. tribulationis nr̄eſupͣ modū in ſublimitatē eternum glorie pondus oꝑatur in nobis. Eſt etiaꝫ leuitas uituꝑabilis. de qua principaliter eſt hic intentio nr̄aprincipalis ad preſens de gradibus ſuꝑbie ꝓſequendo. ¶ Notandū ergo ꝙ leuis cito credit. cito cedit. cito reſilit. cito exilit. Cito inquācredit cūctis ſermonibus. Cito cedit uentis ꝑflantibus. Cito reſilit ab incepto. Et cito exilitfurore concepto. ¶ Primo igitur leuis cordecito credit cunctis iermonibus. Sic̄ dicit̉. Ecc̓ixix. Qui cito credit leuis eſt corde. Hoc autē ēualde periculoſū ſicut docet exꝑientia. maxīe īprincipibus & prelatis. & quāto quis dignitate celſior. tanto facilitas credulitatis periculoſior. Bern̄. in fine ſcd̓i li. ad euge. dicit. Eſt uitiuꝫ cuius ſi te īmunē ſentis inter om̄es quosnoui ex hiis qui cathedras aſcenderūt ſedebisme iudice ſolitarius. qꝛ ueraciter ſingularit̓qꝫleuaſti te ſupra te. Facilitas credulitatis h̓ eſt.cuius callidiſſime uulpecule magnoruꝫ neminem cōperi ſatis cauiſſe uerſutias. Inde eis ꝓnihilo ire multe inde innocentiū frequens adiectio inde preiudicia in abſentes. ¶ Secūdoleuis corde cito cedit uentis ꝑhantibus. omniuento temptationis rapit̉. Talē cordis leuitatem negabat ſe habere ſara. tho. iii. Nunqͣꝫ cūhiis qui in leuitate ambulant ꝑticipē me p̄buiDe tali leuitate dicit̉. Iob. xxiiii. Leuis eſt ſuꝑfaciem aque. Gre. xvi. li. moꝝ. c. xxiiii. Superficies aque huc illucqꝫ aura impellit. & nullaſtabilitate ſolidata mouet̉. Iniqui ergo menspluſqͣꝫ aque ſuꝑficies leuis eſt. qꝛ q̄libet hancaura temptationis attingit ſine tarditate aliqͣretractationis trahit. Si enī cor fluxū ꝑuerſicuiuſqꝫ cogitamus. quid aliud qͣꝫ ſuꝑficieꝫ aq̄uento expoſitam cernimus. Illum nunc auraire impellit. nunc aura luxurie. nunc inuidie.nunc fallacie ꝑtrahit. Eſt ergo cor talis homīsquaſi lanugo q̄ a uento tollit̉. & ſicut ſpumagracilis que a ꝓcella diſpergit̉ & tanqͣꝫ fumꝰqui a uento effuſus eſt. Sap. ii. ¶ Tertio leuis corde cito reſilit ab incepto. qꝛ cito mutat̉uoluntas eius. et cito mutat ꝓpoſitū. Hanc leuitatē cordis ſe negat habere paulus. ii. Cor. i.Nūquid leuitate u̓ſus ſum. aūt q̄ cogito ſecūdum carnē cogito. ut ſit apud me eſt. & non.q. d. non eſt ita. Poteſt aūt qn̄qꝫ contingere.ꝙ ꝓ neceſſitate euidēti uel cauſa rōnabili uir