Pars quarta. De Dono.
polleant ipſa fide. ſubiūgit ibidem. Aliud eſtſcire tm̄ modo qͥd homo credere debeat. Aliudeſt ſcire quemadmodū hocip̄m & piis opitulet̉et cōtra impios defendat̉. Ex dictis patꝫ quōdiffert ſciētia que eſt donū a ſciētia que ponit̉inter gr̄as gratis datas. differt autē a ſciētia q̄eſt habitus intellectualis aīme que eſt effectꝰnaturalis rōnis. ſicut dicit ph̓s in pͥmo poſteeioꝝ. ꝙ demōſtratio eſt ſylogiſꝰ. faciēs ſcire.quia certitudo cognitionis ī diuerſis naturisinuenit̉ diuerſimode ẜm diuerſam cōditionēvniuſcuiuſqꝫ nature. Nam hō cōſequit̉ certuꝫiudiciū de veritate ꝑ diſcurſū rōis. & ideo ſciētia humana ex ratione demr̄atiua acquirit̉. ſꝫin deo eſt cerrū iudiciū veritatis abſqꝫ om̄i diſcurſu ꝑ ſimplicē intuitū. & ideo diuina ſcientia nō eſt diſcurſiua vel rōcinatiua. ſꝫ abſolutaet ſimplex. cui ſimilis ē ſciētia que ponit̉ donūſpūſſancti. cum ſit quedā participatiua ſil̓itudo ip̄ius. Et nota ꝙ virtuti fidei rn̄det donuꝫintellectus & etiā donū ſcientie. qꝛ licet donaſint ꝑfectiora virtutibus moralibus & intellectualibus. nō ſūt aūt ꝑfectiora virtutibus theologicis. ſꝫ magis ꝯmonia dona ad ꝑfectionētheologicaꝝ virtutū ordinant̉ ſicut ad finem& ideo nō eſt incōueniens ſi diuerſa dona advnā virtutē theologicā ordinant̉. ¶ Ad ẜmſcꝫ vtrū donū ſciētie ſit circa diuina. Dicendūꝙ certum iudiciū de re aliqua maxime daturex ſua cauſa. Et ideo ẜm ordinē cauſaꝝ oportet eſſe ordinē iudicioꝝ. Sicuc em̄ cauſa pͥmaeſt cauſa ſcd̓e. ita ꝑ cauſam pͥmā iudicat̉ de ſecunda cauſa. De cauſa aūt pͥma nō pōt iuidicari ꝑ aliā cauſam. & ideo iudiciū qd̓ fit ꝑ primā cauſam eſt pͥmū et ꝑfectiſſimū. In his aūtin quibus eſt aliqͥd ꝑfectiſſimū nomē ꝯmonegeneris appropriat̉ his que deficiūt a ꝑfectiſſimo. ip̄i autē ꝑfectiſſimo adaptat̉ aliqd̓ ſpeciale nomē. vt patet in logicis. Nam in generecōuertibiliū illud quod ſignat id qd̓ quid eſtin ſpeciali noīe diffinitio vocat̉. extrema autēque ab hoc deficiūt cōuertibilia exn̄tia nomēcauſe ſibi retinēt .ſ. ꝙ ꝓpria dicunt̉. igit̉ quianomē ſcientie importat quandā rectitudinemiudicii vt dictū eſt. Si quidē certitudo iudiciifit ꝑ altiſſimā cauſam illius generis habet ſpeciale nomē quod ē ſapientia. dicit̉ em̄ ſapiēs īvnoquoqꝫ gn̓e qui nouit altiſſimā cauſaꝫ illiꝰgeneris ꝑ quā pōt de om̄ibus iudicare. ſimpliciter at̄ lapiēs dr̄. qui nouit iudicare altiſſimācauſam .ſ. deum. & ideo cognitio diuinoꝝ vocat̉ ſapientia. Cognitio vero reꝝ hūanaꝝ vocat̉ ſcientia. q. cōi noīe importāte certitudineꝫiudicii appropriato ad iudiciū qd̓ fit ꝑ cauſasſecūdas. & ideo ſic accipiēdo nomē ſciētie ponit̉ donū diſtinctū a dono ſapiētie. Vn̄ donūſcientie eſt ſolū circa res hūanas. vel circa rescreatas. licet em̄ ea de quibus eſt fides ſint resdiuine et eterne. tn̄ ipſa fides eſt quoddā temporale in aīa credentis. & ideo ſcire. qꝛ credendum ſit ꝑtinet ad donū ſcientie. Scire aūt resip̄as creditas ẜm ſeip̄as ẜm quandā vnionem
fortitudinis et conſilii. Diſt. quarta.ad ipſas ꝑtinet ad donū ſapīe. vn̄ donum ſapiētie magis rn̄det caritati q̄ vnit mētē hoīs deoDE FORTTTVDINE. DS. IIII.Einde conſiderandū eſt de quartodono qd̓ dicitur fortitudo. vtrumLſcꝫ fortitudo ſit donū. & dicendūꝙ fortitudo īportat quandā aīmifirmitatē. vt ſupͣdictū eſt. Et hec quidē firmitas nō requirit̉ in bonis faciendis. & in malisꝑferendis. & p̄cipue in arduis bonis vel mal̓.Nō aūt ẜm ꝓpriū & cōnaturalē ſibi modumhanc firmitate in vtroqꝫ pōt hr̄e. vt nō deficiat a bono ꝓpter difficultatē. vel alicuiꝰ arduioꝑis implēdi. vel alicuius mali grauis ꝑ ferendi. & ẜm hoc fortitudo ponit̉ virtus ſpālis velgeneralis. vt ſupͣdictū eſt. ſꝫ vlteriꝰ a ſpūſāctomouet̉ aīmus hoīs ad hoc ꝙ ꝑueniat ad finēcuiuſlibet oꝑis inchoati. & euadae quecunqꝫpericula īminētia. quod quidē excedit naturāhūanā. qn̄qꝫ em̄ non ſubeſt poteſtati hoīs. vtconſequat̉ finē boni oꝑis. vel euadat mala ſeupericula cum qn̄qꝫ opprimat̉ ab eis in mortē.ſꝫ hoc oꝑtur ſpūſſanctus ī hoīe dū ꝑduē̄ eū advitam eternā que eſt finis oīm bonoꝝ operū.& euaſio oīm periculoꝝ et huius rei infunditquandā fiduciā menti ſpūſſanctꝰ. cōtrariumtimorē excludens. & ẜm hoc fortitudo donuꝫſpirituſſancti ponit̉. Dictum eſt em̄ ſupͣ ꝙ dona reſpiciūt motōeꝫ aīe a ſpūſanctō. Ex dictispatet ꝙ & quō differt fortitudo q̄ eſt virtus afortitudine que eſt donū. qꝛ fortitudo que eſtvirtus ꝑficit aīm ad ſuſtinedum quecūqꝫ ꝑicſ̓aſꝫ nō ſufficit dare fiduciā euadēdi quecūqꝫ ꝑicula. ſꝫ hoc ꝑtinet ad fortitudinē. que eſt donūſpūſſancti. p̄terea donuꝫ fortitudinis reſpicitvirtutē fortudinis. nō ſolū. ẜm ꝙ ꝯſiſtit in ſuſtinendo pericula. ſꝫ etiā ẜm ꝙ cōſiſtit in quocunqꝫ arduo oꝑe faciendo. & ideo donū fortitudinis dirigit̉ a dono conſilii. qd̓ videt̉ precipue eſſe de melioribus bonis. Itē nota ꝙ donūfortitudinis manebit in patria. ſꝫ nec donumfortitudinis nec alia habent eoſdē actus ī patria quos habēt in via. Actus em̄ fortitudinisin via eſt dare fidutiā trepidanti cōtra adu̓ſa.q̄ nulla erūt in patria. Sed actus eius in pr̄iaerit p̄frui plena ſecuritate a laboribuſ et malisEide cōſiderandū eſt de dono quītoquod eſt cōſiliū. circa qd̓ ꝯſiderāda ſūt¶ quatuor. Primo vtrū ꝯſiliū debeat pōiinter dona. Secūdo vtrū rn̄deat virtuti prudētie. Tertio vtrū maneat ī pr̄ia. Quarto de effectibus cōſilii in aīma viri iuſti. ¶ Ad primūſcꝫ vtrū cōſiliū ſit donū. Dicendū ꝙ dona ſpiritus. vt ſupͣdictū eſt ſunt quedā diſpoſitōesquibus teddit̉ aīma bnͥ̄ mobilis a ſpūſancto.deus autē mouet vnūquodqꝫ ẜm motū eiusquod mouet̉. ſicut creaturā corꝑlem mouet ꝑtempus et locū. creaturam aūt ſpūalem ꝑ tempus et nō ꝑ locum. vt Aūg̓. dicit viii. ſuꝑ gen̄.ad lr̄am. Eſt aūt ꝓpriū rōnalis creature ꝙ perinquiſitōem rōis moueat̉ ad aliquid agendūque quidē inquiſitioꝯſiliū d̓r. et ideo ſpūſſcūs