Pars prima.De Obiecto.Timoris.Di. xxvii.

cimetur. quia nō apprehendit̉ ut futurū. ſi uero malū nature qd̓ eſt corruptiuū apprehēdat̉ut propinquū. & tn̄ cum aliqua ſpe euaſioniſtūc timebitur. ¶ Ad tertiū ſcꝫ utrū timor ſitde malo culpe. dicendū ꝙ ſicut ſuprā dictū ē.ſicut obiectū ſpei eſt bonū futurum arduū. &quod quidē poteſt adipiſci. ita timorem de malo futuro arduo qd̓ non poteſt defacili uitari.ex quo poteſt accipi ꝙ illud quod omnīo ſubiacet poteſtati & uolūtati noſtre non habet rationē terribilis. ſed id ſolū eſt terribile qd̓ habꝫcauſam extrinſecam. malū autē culpe ꝓpriamcauſam habet ſcꝫ uoluntatē humanaꝫ. & ideoꝓprie nō habet ratōꝫ terribilis. Sed quia uoluntas humana ab aliquo exteriori poteſt īclinari ad peccandū ſi illud inclinās habebat magnam uim inclinādi ſecūdū hoc poteſt eſſe timor de malo culpe inquantuꝫ eſt de exterioricauſa. puta cum aliquis timet cōmorari in ſocietate maloꝝ ne ab eis ad peccandū inducat̉.Sed proprie loquendo ī tali diſpoſitōe magistimet homo ſeductōem qͣꝫ culpam ẜm ꝓpriaꝫratōem. id eſt inquantū eſt uoluntaria. ſic em̄non habet ut timeat̉. ¶ Ad quartū ſcꝫ utrūipſe timor timeri poſſit. dicendū ꝙ ſicut iā dictum eſt illud ſolum habet ratōꝫ terribilis qd̓ex cauſa extrinſeca ꝓuenit. nō autē qd̓ ꝓuenitex uolūtate nr̄a. timor aūt ꝑtim ꝓuenit ex cauſa extrinſeca. & partim ſubiacet uolūtati. ꝓuenit quidem ex cauſa ext̓nſeca. inquātum eſtpaſſio quedā conſequēs fantaſiā īminētis mali. & ẜm hoc poteſt aliquis timere timorē. neſcꝫ īmineat ei neceſſitas timēdi ꝓpter ingruentiam alicuius excellentis mali. ſubiacet aut uoluntati inquantū appetitus inferior obedit ratiōi. vnde homo pōt timorē repellere. & ſcd̓mhoc timor timeri nō poteſt. ¶ Ad quintū ſcꝫutrū inſolita & repentina magis timeant̉. dicendū ꝙ ſicut ſupra dictū eſt obiectū timoriseſt malū īminens. qd̓ non defacili repelli poreſt. hoc aūt ex duobus cōtingit ſcꝫ ex magnitudine mali. & ex debilitate timētis. adutrūqꝫaūt hoꝝ operat̉ ꝙ aliquid ſit inſolitū & repetinum. Primo quideꝫ facit ad hoc ꝙ malumīminēs magis appareat. omīa em̄ corꝑalia bona & mala quātomagis cōſiderant̉ tantominora apparent. & ideo ſicut ꝑ diuturnitatemdolor p̄ſentis mali mitigat̉. ut patet ꝑ tulliū ītertio de tuſcul̓. qͥſ. ita etiā ex p̄meditatōe minuitur timor futuri mali. Secundo aliqͥd eſſeinſolitū & repentinū facit ad debilitatē timentis inquantū ſubtrahit remedia que homo poteſt p̄parare ad repellendū futuꝝ malum. queeſſe nō poſſunt qn̄ ex īprouiſo malum occurrit. ¶ Ad ſextū ſcꝫ utrū illa que nō habēt remediū magis timeant̉. dicendū ꝙ obiectū timoris eſt malū. vnde illud quod facit ad auginentū mali. facit ad augmentū timoriſ. maium aūt auget̉. non ſolū ſecūdū ſpeciem illiꝰ.mali. ſed etiā ſecundū. circūſtātias ut expredictis apparet. Inter ceteras aūt circumſtantiasdiuturnitas uel etiā ꝑpetuitas magis uident̉

facere ad augmentū mali. Ea em̄ que ſunt intempore ẜm duratōem tꝑis quodāmodo mēſurant̉. vnde ſi pati aliquid intanto temporeeſt malū. pati idem in duplo tēpore apprehendit̉ ut duplatū. & ſecundū hanc ratōꝫ pati idēin īfinito tꝑe. quod ē perpetuo pati habet quodāmodo infinitum augmētum. mala aūt quepoſtqͣꝫ deuenerīt nō poſſunt habere remediuꝫuel non defacili accipiunt̉ ut ꝑpetua uel diuturna. & ideo maxime redduntur timenda.¶ Circa ſeptimū de deo timendo. ſciēdū ꝙdeū eſſe timēdū oſtēdūt. Primo que ītra nosſunt. Secundo q̄ extra nos. Tertio que infranos. Quarto que ſupra nos ¶ Intra nos ſuntduo q̄ deum oſtendūt eſſe timendū. primū ēlex nature quā intra nos gerimus. ratio nāqꝫnaturalis dictat ſumme magnū ſumme eſſetimēdū. ſi ratio naturalis dictat patrē dn̄m &regem tēporalem & carnalē eſſe timendū. ſic̄uidemus ad ſenſum. quātomagistimendus ēſummus ille pater. de quo dicit̉. eph̓. ii. A quoomnis paternitaſ in celo & īterra eſt. & deut̓..xxxii. Nunquid nō ipſe eſt pater tuus qͥ poſſedit & fecit & creauit te. ideo dicit̉ leui. xix.Patrem tuū timebis. ſi dn̄m temporalē. quantomagis dn̄m dn̄oꝝ. vnde deut̓. x. Quid dn̄sdeus tuus petit a te. niſi ꝙ timeas eum ⁊cͣ. Etſubiungit ratōem dicēs. Ipſe eſt deus deoꝝ etdn̄s dominantiū. deus magnus potens & terribilis. Item ſi regē mortalē timenius quantomagis timendus eſt rex regū. rector ſcꝫ piorum regum & ultor īpioꝝ. Ideo Iere. x. Quisnon timebit teo rex gentiū. ¶ Secundo ītranos oſtendūt deū eſſe timendū peccata que facimus. Iere. ii. Arguet te malitia tua &cͣ. Seqͥtur. Scito & uide quia malū & amaꝝ eſt te reliquiſſe dn̄m deū tuum. & non eſſe timoremeius apud te. Sap̄. iiii. Venient in cognitōnepeccatoꝝ ſuoꝝ timidi. ¶ Item extra nos oſtēdunt deū eſſe timendū creature generaliter. etſcripture multipliciter. Omnes inqͣꝫ creatureſuadent nobis deū eſſe timendū. quia nos inuitant ad amandū deū qui creauit hec omniaad obſequium noſtrum. ſicut dicit Augꝰ. Reſpexiſſe celum & terram. & omnia que in eisſunt. & omīa mihi clamant ut diligam te domine. Cum igitur omnis amans timeat. inuitant nos omnia ad timendū deum. vn̄ apoc̄..xiiii. Agelus habens euangeliū eternū clamabat om̄ibus gentibus timēte dn̄m & adorateeum qui fecit celū & terrā mare & omnia quein eis ſunt. Similiter. xv. Sancti qui uicerūtbeſtiā cantabāt. magna & mirabilia ſunt oꝑatua dn̄e quis nō timebit te. Item creature īuitant ad timēdū deū. quia oīa elementa. & eaque in eis ſunt punita ſunt in pctō primi hominiſ. vnde gen. iii. Maledicta terra in operetuo. ſpinas & tribulos germinabit tibi. quoduidet̉ innuere apoſt. ro. viii. Omnis creaturaīgemiſcit & ꝑturit uſqꝫ adhuc que liberabitura ſeruitute corruptōis īlibertatē glorie filiorūdei. ſi ſic punitur creatura que non peccauit.