ἥτε σύμμετρος κράσις, καὶ ἡ θερμοτέρα. ἐν δὲ τῶ περὶ ἀντικειμένων βιβλίω, προσέθη-κε τοῖς τρόποις τούτοις τῶν ἐναντιώσεων, καὶ τὴν τῶν μητε ἀγαθῶν μητε κακῶν, πρὸςτα μήτε ἀγαθὰ μητε κάκὰ, οὕτως λέγων. τὸ λευκὸν, τῶ μέλανι. καὶ τὸ γλυκύ, τῶ πι-κρῶ. καὶ τὸ ὀξύ, τῶ βαρεῖ. καὶ τῆ κινήσει, τὴν στάσιν ἐναντίουσθαι. ἀλλὰ ἐν πῶς ἑνὶδοκεῖ ἐναντίον εἶναι νῦν δὲ τῶ κακῶ, δύο φησὶν ἐναντία εἶναι. τὸ, τε ἀγαθὸν, καὶ τὸ ἀντικείμε-νον κακὸν. ὡς τῆ θρασύτητι, ἡ τε ἀνδρεία, καὶ ἡ δειλία. καὶ τῶ ἀγαθῶ, δύο κακὰ φαίνεταιἐναντία. ὡς τῆ ἀνδρεία, ἡ θρασύτης καὶ ἡ δειλία. καὶ τῆ μεσότητι, ἥ τε ὑπορβολη καὶ ἡἔλλειψις. βήτέον δὲ πρὸς μὲν τὸ πρῶτον, ὡς εἰ μὲν κατὰ τὸ αὐτὸ τῆ θρασύτητι ἑκάτέραἀντέκειτο, ἄτοπος ἂν ἦν ὁ λόγος. εἰ δὲ ὡς μὲν κακῶ τὸ ἀγαθὸν ἀντίκειται, καὶ ὡς ἀσυμμέτρωτὸ σύμμετρον, ἐν ἑνί. ὡς δὲ ὑπερβολῆ τῆ θρασύτητι, ἀντίκειται ἡ ἔλλειψις, ἢ κατὰ τὴν δει-λίαν οὐδὲνατοπόν. πρὸς δὲ τὸ δεύτερον, ὅτι καὶ ὡς ἀγαθῶ ἕν ἐστιν ἀντικείμενον τὸκακὸν. καὶ ὡς συμμέτρω, ἓν τὸ ἀσυμμετρον. ὅπερ κοινῶς καὶ ἐν ὑπερ βολῆ θεωρεῖται καὶἐν ἐλλείψει. οὐ γὰρ ὡς ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις πρὸς τὸ συμμετρον ἀντίκειται, ἀλλ' ὡςἀσυμμετρία. ἡ δὲ ἔλλειψις πρὸς τὴν ὑπερβολὴν, κατὰ τὸ ποσὸν ἀντίκειται. καὶ γὰρ καὶ τὰπάθη καθόσον ἐστι διαιρετὰ, ποσόν ἐστι. καὶ ἀριστοτέλης δὲ ἐν δείκνυται τὴν κατ' ἄλλοκαὶ ἄλλο ἀντίθεσιν, εἰπὼν. κακῶ δὲ, ὁ τε μὲν ἀγαθόν ἐστιν ἐναντίον. ὅτε δὲ, κακὸν. οὐ γὰταύτον τοῦτο τῶ, καὶ ἀγαθὸν καὶ κακόν. ἀλλὰ μᾶτον τῶ κατὰ μὲν τὸ, ἀγαθόν. κατὰ δὲ τὸ, κακόν.ὥστε τοῖς μάκροις, δύο τὰ ἐναντία. τὸ μὲν ἑτερον ἄκρον, κατὰ τὸ ποσόν. τὸ δὲ μέσον,κατὰ τὸ ποιόν. ὡς συμμετρον ἀσυμμέτρω. τὸ γὰρ μέσον ποσὸν, οὐκ ἔστι τῶ ἄκρω ἐναντίονὡς ποσόν. οὐ γὰρ πλεῖστον διεστῆκατον κατὰ τὸ ποσόν. τὸ δὲ μέσον, ὡς ἓν ἄμφω τὰ ἄκραἐναντία. ὡς γὰρ ἀσυμμετρον πρὸς συμμετρον. καὶ ὡς κακία πρὸς ἀρετὴν. νικόστρατος δὲΕι εἶαἰτιάται. ἐν μὲν, ὅτι ἀτελῶς ἔχει ἡ τῶν ἐναντίων διαίρεσις. οὐ γὰρ προσέθηκεν ὅτι καὶἀδιάφορον ἀδιαφόρω ἀντίκειται. ὅπερ ἐν μὲν τῶ τῶν ἀντικειμένων βιβλίω προσεθηκενεἰπὼν, εἶναί τινα τρόπον ἀντιθέσεως. τῶν μητε ἀγαθῶν πρὸς τὰ μητε ἀγαθὰ, μή-τε κακὰ ὡς εἴρηται πρότερον. ἀδιάφορα δὲ αὐτὰ οὐκ ἐκάλεσεν ὡς οἷμαι. διὸ νεώ-τερον ἦν τὸ τοῦ ἀδιαφύρου ὄνομα παρὰ τῶν στωικῶν τεθέν. ἐνταῦτα δὲ αὐτῶν οὐκ ἐμνή-σθη. διότι ἀμφις βητήσιμον ἦν, μὴ ποτε οὐ μόνον ἀδιάφορον ἀδιαφόρω, ἀλλὰ καὶἀδιάφορον κακῶ ἀντίκειται. ὡς δοκεῖ τὸ τεχνικὸν μέσον ἐν τῶ ἀτεέχνω κακῶ ὄντιἐναντιοῦσθαι. καὶ τὸν ήφειν, τῶ μεθύειν. καὶ αὐ πάλιν. ἀγαθῶ μέσον ἐναντίον, ὡς τὸοἰνῶσθαι τῶ νήφειν. ἀκατάλληλος δὲ ἡ λῆψις. καὶ γὰρ τὸ ἀτέχνον μέσον, εἴπερ καὶἐπὶ παίδων λέγεται. καὶ τὸ νήφειν διττόν. τὸ μὲν, ἄγαθον. τὸ δὲ, μέσον. ὅταν τὸ μὴοἰνῶσθαι δηλοῖ. καὶ τὸ μεθύειν. τὸ μὲν, κακὸν. τὸ δὲ, μέσον, ὅταν τὸ οἰνῶσθαι δη-λοῖ. καὶ οὕτω μέσα μὲν μέσοις. ἀγαθὰ δὲ κακοῖς ἀντιτιθέναι προσήκει. ἅπερ ἀνεξέ-ταστα καταλιμάνων, ἄτοπον ἐποίει. μνημονεύσας δ' ὅλως αὐτῶν ἢ ἐξετάζων,μηκος ἐπεισήγεν ἀσύμμετρον τῆ εἰσαγωγῆ. ἕτερον δὲ αἰτιάται ὁ αὐτὸς ἀνήρπειρώ-μενος καὶ ἀγαθὸν ἀγαθῶ δεικνύναι ἐναντίον. τὴν γὰρ φρονίμην περιπάτησιν, τῆ φρονίμηστάσει ἐναντίαν φη. καὶ τὴν φρονίμην ἡδονὴν, τῆ φρονίμη λύπη. καὶ τάλλα τὰ τοιαῦτα,