αι, ξτλεῖ ὡς οὐ συντάττεται τὸ πτερὸν τῶπτερωτῶ. τὸ μὲν γρπτερὸν, ἐνεργεία λέγεται. τὸ δὲπτερωτὸν, δυνάμει, ὡς δυνάμενον πτερωθηναι. εἰ δὲ ἐνεργεία γένοιτο, οὐπτέρωτὸν, ἀλλ'ἐπτερωμένον λέγεται. ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ πιδαλίου διορίζεται. ὅτι, οὐ πρὸς πηδα-λιωτεν, ἀλλὰ πρὸς πεπηδαλιωμένον ἂν λέγοιτο. καὶ ἡ κεφαλὴ πρὸς κεκεφαλαιωμένον.Ο δὲ ταῦτα ἀπορῶν, ἀγνοεῖ ὅτι διχῶς τούτων ἕκαστον λέγεται. καὶ ὡς δυνάμει, καὶ ὡς ἐνερ-γεία. ὥσπερ καὶ τὸ ὑφαντὸν καὶ τὸ ἐνδυτόν. καὶ ἐπὶ τοῦ ἤδη ὄντος ἰματίου λέγεαι. καὶ ἐπὶ τοῦδυναμένου γενέσθαι. ἐπὶ δὲ τῶν μὴ ὄντων, ἐν χρήσει ἔτι μᾶλλν ὡς ἂν βούληται ὁτιθεὶς,χρῆσαι τὸ ἄν. προσεκτέον δέφασιν οἱ ἐξηγηται, μήποτε καὶ τὴν ἀρχὴν ἡμᾶς ἡ ἀποριαπιαλογίζεται. εἰ γὰρ ἡ πρώτη θέσις τοῦπτερω τοῦ πρὸς τὸ πτερον συντάττεται, καὶ τοῦπηδαλιω τοῦ πρὸς τρ πηδάλιον, καὶ ἀπ' ἐκείνων παρωνόμασται, πῶς οὐχ ὁμοίως συνέ-ζευκται πρὸς ἄλληλα, εἴπερ ἡ πρώτη σύστασις αὐτῶν εἶχε τὸ κοινὸν καὶ συνηρμο-σμένον. ἄλλοι δὲ λέγουσιν ἄτοπὸν εἶναι τὴν διορισμὸν τῆς τοιαύτης ἀποδόσεως. τὸ γὰρπτερὸν καὶ τὸ πηδάλιον καὶ τὴν κεφαλὴν, ὅπως ἂν ἀποδοθῆ μὴ δεόντως ἀποδίδοσθαι.μὴδὲ γὰρ εἶναι ὅλως τῶν πρός τι. διοτιἕκαστον αὐτῶν, μέρος ἐστιν οὐσίας καὶ οὐσία.οὐδεμία δὲ οὐσία τῶν πρός τι, ὡς καὶ αὐτῶ δοκεῖ τῶ ἀριστοτέλει. εἴτε οὖν ὡς ἀθηνόδωροςοἷεται πρός τι εἶναι κατὰ ἀριστοτέλην, ἐφ' οὗ ἡ προσηγορία ἐπιζητεῖ τὸ πρὸς ὁλέγεται.ὁ γὰρ δοῦλον ἀκούσας, ἐπὶ ζητεῖ τὴν οὗ ἐστι δοῦλος. εἴ τε ὡς κορνοῦτος, πρός τι εἶναί φησοἷς συμπροσπίπτει πρὸς ἕτερον ἡ σχέσις. οὐ μέντοι ἡ συντακτικὴ, ὡς ἐπὶ τῶν ἐἔχον-των καὶ ἐχομένων, ἀλλ' ἡ πρὸς ὑπόστασιν. ὁ ἷαν αὐτῶ τῶ εἶναι, τὴν πρὸς ἕτερον ἀπόνευσινἔχη. κατ' οὐδένα τρόπον τὸ πηδάλιον ἢ τὸ πτερὸν πρός τι ἐστιὶν. οὔτε γὰρ ἐπιζητεῖ τίπρὸς ὁ λέγεται, οὔτε κατὰ τὴν πρὸς ἕτερον ὑποστατικὴν σχέσιν λέγεται. οὐσία γὰρ τὸ πηδά-Π Ειλιον, καὶ ἡ κεφαλὴ, καὶ τὸ πτερόν. δεῖ δὲ, μὴ τὴν μὲν συντακτικὴν μόνην καὶ τὴν κατ' ἔλλειψινἰν ἔχει πρὸς τὸἐπίνοιαν λαμβάνειν, ἀλλὰ καὶ τὴν κατὰ σύστασιν. οὕτως γὰρ καὶ τὸ μέρος σχὅλον οὗ μέρος ἐστὶ, καθ' αὐτὸ τοῦτο καθὸ μέρος ἐστι. καὶ ὁρθῶς ὁ βοηθος, τὴν χεῖρα καὶ τὴνκεφαλὴν καθόσον μέρη συνεχώρει, τῶν προστιεἶναι. οὐ μὴν καθό ἐστι χειρ, καὶ ὅ ἐστιχείρ. οὐδὲ ὅ ἐστι κέφαλη, ἀλλὰ κατὰ τοῦτο οὐσίας εἶναι. νῦν οὖν τρ πρός τι αὐτῶν θεωρεί-σθω, ὡς μερῶν πρὸς ὅλα. καὶ οὐδὲν ἀδύνατον συμβαίνει. Τινὲς δὲ πρὸς τὴν εἰρημένηνἀπορίαν ἀπολογούμενοι λέγουσιν, ὡς τρ πηδάλιον, καὶ τὸ πτερὸν, οὐ πάντως ἀριστοτέ-λης πρός τι λέγει, ἑνεκάγε τῶν ἐνταῖς κατηγορίαις διατάττομένων, ἀλλὰ παραδείγμα-τα αὐτὰ ποιεῖται τῆς διδασκαλίας τῶν πλεοναζόντων καὶ ἐλλει πόντων, ὡς εἰ καὶ τὸ ζῶονπαρέλαβε. δειηνὺς, ὅπως χρὴ τὰ ἐξισάζοντα παραλαμβάνειν εἰς τὴν ἀντιστροφήν.οἱ δὲ ταῦτα λέγοντες, ἐπιλελῆσθαι δοκοῦσιν, ὅτι ὡς εἰς ἄτοπον ἀγαγῶν τὸν λογον ὁἀριστοτέλης, ἐπήγαγεν. οὐκ ἄρα ἔσται τρ πτερὸν τῶν πρός τι. καίτοι εἰ μὴ πρός τι αὐτὸἐβούλετο εἶναι, πῶς ὡς ἄτοπον ἐτίθει τὸ ἀντικείμενον. Απολλώνιος δὲ ὁ ἀλέ-ξανδμεὺς, ἀκαταλλήλως φησὶν εἴρῆσθαι τῶν δύο παραδειγμάτων τὴν ἀπόδοσιν.διό τι ὅπου μὲν εἴρηκεν οὐχ ἧ ὄρνις ἔστι, πτερὰ ἔχει. πολλῶν γάρ ἐστι πτερα οὐκὀρνίθων. ὅπου δὲ οὐχ ἡ ζῶον, κεφαλην ἔχει. πολλὰ γὰρ τῶν ζώων κεφαλὴν οὐκ