σχειν τί τὸ δὲ χόμενον. κᾶν λέγοι το οὖν μεταβάλλειν κατὰ τὴν λόγου καὶ δόξης μετα-βολην, ἀλλ' οὔτι γε πάσχοντα μεταβάλλει. ὥσπερ τὸ σῶμα θερμαινόμενον καὶ ψυ-χόμενον. Αλλὰ τί νίφησὶν ἐπερείσαντες τὴν διάνοιαν, τὰ μὲν, οὐσίας εἴποιμεν. τὰδὲ, πάθη. ἀρα τῶ τινὶ εἶναι, καὶ τῶ τόδε, καὶ τῶ ὑποκείμενον εἶναι, καὶ μή ἐστιν ἐν ὑποκει-μένω, καὶ τῶ, ὅ ἐστι μὴ ἄλλου εἶναι, ἀλλ' ἡ δευτέρα οὐσία, οὐδὲν τούτων ἔχει σχεδόν. καὶγὰρ κατ' ἄλλου λέγεται. καὶ ἐν ἄλλω ἐστι. καὶ ἄλλου. καὶ τὸ τόδε οὐκ ἐφαρμόττει αὐτή. Ποταῦτα λέγων, εἰς τὴν ἀσχετον εἰ δικὴν καὶ γενικὴν οὐσίαν ἀφορᾶ. ἀλλ' οὐκ εἰς τὴν κατα-τεταγμένην καὶ ἤδη γενομένην αἰσθητην. ἡ πάντα ὑπάρχει τὰ εἰρημένα κατὰ τὴν ἐντῶ ἀτόμω κατάταξιν. τὸ δὲ ἐν ἄλλω, εἰ πρόσεστιν αὐτῆ. καὶ ἄλλω οὐχ ὡς ἐν ὑποκειμένω,οὐδὲ ὡς τὸ λευκόντου σώματος, ἀλλ' ὡς τὰ μέρητῆς οὐσίας. χρηδὲ καὶ τοῦτο εἰδέναι.ὡς τῶν ἀνωτάτω γενῶν, οὐχ οἱ ὄντε ἀκριβεῖς ὅρους ἀποδιδόναι, ἀλλ' ὑπομνήσει μό-νη καὶ ὑπογραφῆ ἐοίκασιν οἱ περὶ αὐτῶν λόγοι. καὶ δεῖ μὴ πλέον οὐ δύνανται παρ' αὐτῶνἀπαιτεῖν. ἀρκεῖ ουν καὶ ἰδιόν τι ἀποδοῦναι περὶ αὐτῶν, ἀφ' ὧν δυνατόν ἐστι γινώσκειν.αὐτὸ δὲ τοῦτο, ἐπιστάσεως ἄξιον. Πῶς λέγεται ἡ οὐσία κατὰ τὴν αὐτῆς μεταβολὴνδεκτικὴ τῶν ἐναντίων. οὔτε γὰρ ἡ ὕλη κατὰ τοὺς ἀπαθῆ τὴν ὕλην λέγοντας μεταβάλ-λει ἢτρέπεται, ἢ πάσχει τἀναντία, ἄλλὰ περὶ αὐτὴν αἱ μεταβολαὶ γίνονται. καὶ τὸ εἴδοςδὲ εἰ ἀεικίνη τόν ἐστι πάντη καὶ μένον, τὸ αὐτὸ δέχεται τὰς κατὰ τὸ ποιὸν ἐναντιώσεις, οὐδὲ τοῦτο κατὰ τὴν ἐνἑαυτῶ μεταβολὴν ἕξει τἀναντία. ἄλλ' εἴπερ ἄρα μόνον τὸ σύνθε-τὸν μεταβάλλον καὶ τρεπόμενον τὰς ἐναντιώσεις ἕξει, καὶ οὕτως ἐπὶ μόνης τῆς ἀτόμεοκαὶ συνθέτου οὐσίας, τὸ ἰδιον τοῦτο ἀποδοθήσεται. καὶ εἰς στενὸν κομιδῆ ἀποκλεισθησε-ται ἡ τοῦ ἰδίου τῆς οὐσίας ἀπόδοσις. Αλλὰ μὴν ἐὰν χρησάμεθα ταῖς ἐνίων περιπα-τητικῶν δόξαις, καὶ πάσχειν τὴν ὕλην ἀποφηνώμεθα, πῶς ἁπλήουσα ἡ ὕλη, καὶ κατὰ τὸδυνάμει μόνον ἴσταμένη, μεταβάλλουσα ἐξοῦπέρ ἐστι, καὶ εἰς ἐνέργειαν ἐρχομένη, οὐφθορὰν ἕξει τὴν μεταβολὴν. τὸ γὰρ ἁπλοῦν μὴ ἐν ἄλλω μὲν ἔχον τὸ εἶναι, κατ' ἄλλο δὲμεταβάλλον, φθοραν ἕξει τὴν μεταβολὴν ὅλον ἀφ' ἑαυτοῦ ἐξιστάμενον. εἰ δέ τις ταῦταεὐλαβούμενος, περὶ τὴν ὕλην λέγει τὴν ἐναντίωσιν, οὐκέτι τῶ αὐτὴν τί παθεῖν, ἢμεταβάλλειν, ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκὸς ἕξει περὶ αὐτὴν τὰ ἐναντία. καὶ ἐπὶ τοῦ εἴδους δὲὁ αὐτὸς λόγος. εἰ γὰρ αἱνοηταὶ μὲν αὗται ἰδιότητες αἱ αὐταὶ μένουσι, περὶ δὲ τὰςαἰσθητὰς αὐτοῦ διαφορὰς ἐναντίαι συμβαίνουσι ποιότητες, τὸ μὲν εἴδος ἔσται μέ-νον πανταχοῦ ἀκίνητον. ἄλλο δέ ἔσται τὸ τρεπόμενον. καὶ οὐ κατὰ τὴν ἐν αὐτῶ τῶ εἴδειμεταβολὴν. ὅ ἐστιν εἰπεῖν ὅτι ἕκαστον ὡς πέφυκεν, οὕτως καὶ μεταβάλλει.μὲνυλη, μεταβολην ἔχει τὴν ἄλλοτε ἄλλου εἴδους ὑποδοχὴν. αὐτὸ γὰρτοῦτο, ὑποδοχὴν βούλεται εἶναι. τὸ δὲ εἴδος, τὴν κατὰ ποιότητα ἀλλοίω-σιν. καὶ μήποτε καὶ προανεῖλεν ὁ ἀριστοτέλης τὰς τοσαύτας ἀπο-ρίας εἰπὼν, τὸ ταύτον καὶ ἐν ἀριθμῶ μένον. δῆλον γὰρὅτι τὴν τοῦ τοιούτου μεταβολην ἐπιζητεῖνχρή. ἀλλὰ περὶ μὲν οὐσίας, ἀρκεῖτος αὗτα ἰ