bonoꝝ bt̄itudo pͥus ponitur. vt eſt illud. quibona fecerūt in reſurrectōem vite. qui autemmala egerūt in reſurrectōeꝫ iudicij: ſꝫ aliqn̄⁊ poſterius: ut ē. mittet filius homīs angeloſſuos ⁊ colliget d̓ regno eiꝰ oīa ſcādala. ⁊ mittet in caminū ignis ardētis. illic erit fletus ⁊ſtridordentiū. tūc iuſti fulgebūt ſicut ſol ī regno patris ſui. et illud: ſic ibunt iniuſti in ſuꝑpliciū et̓nuꝫ iuſti aūt in vitam et̓nam. et in ꝓphetis: quod ꝯmemorare longū eſt. nunc illenūc iſte ordo ſi quis inſpiciat inuenit̉. Sꝫ egoiſtum qua cauſa elegerim dixi. ¶ Ca. ij.vid igitur oſtēdam. vn̄ ꝯuincant̉ increduli poſſe humana corꝑa aīata atqꝫ viuētia. nō ſolū nunꝙͣ morte diſſolui. ſed met̓noꝝ qͦꝫ igniuꝫ durare tormentis?Nolūt em̄ hoc ad oīpotentis nos referre potentiā ſed aliquo exemplo ꝑſuaderi ſibi flagtāt qd̓ ſi rn̄debimus eſſe aīalia ꝓfecto corruptibilia qꝛ mortalia. que tn̄ in medijs ignibꝰ viuat. nōnulluꝫ etiam genus verniiū in aquaꝝcalidarū ſcaturigine reꝑire quaꝝ feruoremnemo impune ꝯtrectat. illos autē nō ſolum ſine vlla ſui leſione ibi eſſe. ſed extra eſſe nō poſe. aut nolūt crede̓ ſi on̄dere nō valemus. autſi valuerimꝰ. ſiue oculis demōſtrare res ipſasſiue ꝑ teſtes idoneos edocere. non ſatis eſſe hͦad exemplū rei de qua queſtio eſt. eadeꝫ in fidelitate ꝯtendūt. qꝛ hec aīalia. nec ſemper viuūt. ⁊ in ill̓ feruoribus ſine doloribꝰ viuūt. ſuequippe nature ꝯueniētibus vegetātur. illis n̄cruciātur elemētis: quaſi nō incredibilius ſitvegētari. ꝙͣ cruciari talibꝰ rebus. Mirabileeſt em̄ dolere in ignibꝰ ⁊ tamē viue̓. ſed mirabilius viue̓ in ignibus nec dolere. Si aūt hoccreditur: cur nō ⁊ illud.¶ Ca. iij.Ed nulluꝫ eſt inquiūt corpus qd̓ doleri poſſit. nec poſſit mori. Et hͦ vnd̓ ſcimus? Nam de corꝑibus quis certuseſt demonū vtrū in eis doleāt quādo ſe affligi magnis cruciatibꝰ ꝯfitent̉? Qd̓ ſi reſpōdetur t̓renū corpus ſolidū ſcꝫ atꝫ ꝯſpicuū nullūeſſe. atqꝫ vt vno potius nomīe id explicem nullam eſſe carnem que doleri poſſit moriqꝫ nonpoſſit: quid aliud d̓r niſi qd̓ ſenſu corꝑis homines ⁊ exꝑientia collegerūt. Nullam nāqꝫ carnem niſi mortalem ſciūt. Et hec eſt eoꝝ totaratio: vt qd̓ experti nō ſunt nequaꝙͣ eſſe poſſearbitrētur. Nam cuiꝰ rōnis eſt dolorem face̓mortis argumētum. cū vite potius ſit iudicium? Et ſi em̄ querimꝰ. vtrū ſꝑ poſſit viue̓ certum tamē eſt viue̓ om̄e quod dolet. dolorēqꝫomēm niſi in re viuēte eſſe nō poſſe. Neceſſe ēergo vt viuat dolēs: nō ē neceſſe vt occidatdolor. qꝛ nec corꝑa iſta mortalia ⁊ vtiqꝫ moritura omīs dolor occidit. Et vt dolor aliquispoſſit occide̓; illa cauſa ē. qm̄ ſic eſt aīa ꝯnexahuic corpori vt ſūmis doloribꝰ cedat atqꝫ diſcedat qm̄ ⁊ ip̄a ꝯpago mēbroꝝ atꝫ vitaliumſic infirma eſt. vt eam vim que magnū vel ſummū dolorem facit nō valeat ſuſtine̓. Tūc autētali corꝑi anima et eo ꝯnectetur modo vt illd̓vinculuꝫ ſicut nulla temꝑis longitudīe ſoluit̉ita nullodolore rumpat̉. Proinde etiaꝫ ſi caronūc talis nulla eſt que ſenſum doloris perpetipoſſit. mortēqꝫ nō poſſit: erit tamē tūc talis caro qualis nūcnō eſt. ſic̄ talis erit ⁊ mors qual̓nūc non eſt Non em̄ nulla ſed ſempit̓na morserit. quādo nec viuē aīa poterit deum nō habēdo. nec doloribꝰ corꝑis care̓ moriēdo. Prima mors aīam nolētem pellit de corpore. Secundā mors animaꝫ nolēteꝫ tenꝫ in corꝑe Abvtraqꝫ morte ꝯmunit̓ id habet̉. ut qd̓ nō vultaīa. de ſuo corpore patiat̉. Attendūt aūt iſtiꝯtradictores nullam eſſe nūc carne que dolorem pati poſſit. morteqꝫ non poſſit. ⁊ nō attendūt eſſe tamē aliqͥd tale qd̓ corꝑe maius ſit.Ip̄e quippe aīmus cuiꝰ p̄ſentia corpꝰ viuit ⁊regit̉. ⁊ dolorem pati poteſt. ⁊ mori nō poteſtEcce inuēta res eſt que cū ſenſuꝫ doloris habeat: īmortalis eſt. hoc igit̉ erit tūc etiaꝫ in corporibꝰ dānatoꝝ: quod nūc eſſe ſcimus in animis oīm. Si aūt ꝯſideremus diligētius. dolorqui d̓r corꝑis. magis ad aīam ꝑtinet. aīe ē em̄dolere nō corꝑis. etiam quādo ei dolēdi cauſaexiſtit a corꝑe. cū in eo loco dolet. vbi lediturcorpus. Sicut ergo dicimus corꝑa ſentientia⁊ corꝑa viuētia cuꝫ ab aīa ſit corꝑis ſenſus ⁊vita. ita corꝑa dicimus ⁊ dolētia. cū dolor corporis nͥ ab anima eſſe nō poſſit. Dolet itaqꝫ anima cuꝫ corꝑe in eo loco eius vbi aliqͥd ꝯtingit vt doleat. dolet ⁊ ſola quāuis ſit in corꝑe.cum aliqͣ cauſa etiam inuiſibili triſtis eſt ipſacorꝑe incolumi. Dolet etiaꝫ nō in corꝑe ꝯſtituta. Nam vtiqꝫ dolebat diues ille apud inferos. quādo dicebat: crucior in hac fſāma Corpus aūt nec exanime dolet; nec aīatū ſine anima dolet. Si ergo a dolore argumētuꝫ recteſumētur ad mortem. vt ideo mors poſſit accidere qꝛ potuit accidē ⁊ dolor. magis ad aīaꝫꝑtine̓t mori ad quā magis ꝑtinet ⁊ dolere Cūvero illa que magis dolere poteſt n̄ poſſit mori. quid momēti affert cur illa corꝑa qm̄ futura ſunt in doloribus. ideo etiaꝫ moritura credamus? Dixerūt quideꝫ platonici ex t̓reniscorꝑibus moribūdiſqꝫ mēbris eſſe aīe ⁊ metuere. ⁊ cuꝑe. ⁊ dolere atqꝫ gaudere. Vnd̓ ⁊ virgilius. Hinc inqͥtid ē ex moribūdis t̓reni corporis mēbris metuūt cupiūtqꝫ dolentqꝫ gaudetqꝫ. Sed ꝯuicinius eos in duodecimo huiꝰoꝑis libro habe̓ animas ẜm ip̄oſ ab om̄i etiaꝫcorꝑis labe purgatas. diram cupiditate qua