habitatores ihrl̓mſpūm gratie ⁊ miſcd̓ie; etaſpiciēt ad me ꝓ eo ꝙ inſultauer̄t. ſed tamende illoꝝ ſtirpe veniētes ꝑ heliam illo temporeſūt credituri Sꝫ ſicut diximꝰ iudeis. vos occidiſtis xp̄m quāuis hͦ parētes eoꝝ fecerīt. ſic⁊ iſti ſe dolebūt feciſſe quodāmodo: qd̓ fecerūt illi ex quoꝝ ſtirpe deſcēdunt. Quauis ergo accepto ſpiritugratie ⁊ miſcd̓ie iam fideles nō danabūtur cum impijs parētibus ſuisdolebūt tn̄ tanꝙͣ ipſi fecernit qd̓ ab illis factūeſt. Non igit̉ dolebūt reatu cri mīs: ſed pietatis affectu. Sane vbi dixerūt. lxx. int̓pretes.et aſpiciēt ad me ꝓ eo ꝙ inſultauer̄t. ſic interp̄tatuꝫ eſt ex hebreo. ⁊ aſpiciēt ad me quē ꝯfixerūt. Quo quidē verbo euidētius xp̄us apparet crucifixꝰ. Sed illa inſultatioquā. lxx. pone̓maluerūt: eius vniu̓ſe nō defuit paſſioni. Nā⁊ detēto ⁊ alligato. ⁊ adiudicato. ⁊ opprob̓oignominioſe veſtis induto. ⁊ ſpinis coronato⁊ calamo in capite ꝑcuſſo. ⁊ irrident̓ fixis genibus adorato. ⁊ crucem ſuā portanti. ⁊ in ligno iam pendēti. vtiqꝫ inſultauerūt. Proinde int̓pretatōꝫ nō ſequētes vnaꝫ ſed vtrāqꝫiūgentes. cuꝫ ⁊ inſult auer̄t ⁊ ꝯfixerunt legīꝰpleniꝰ veritatem dn̄ice paſſiōis agnoſcimusCum gͦ in ꝓpheticis literis ad nouiſſimū iudicium faciendum deus legit̉ eſſe venturꝰ. et ſieius alia diſtinctio n̄ ponat̉ tm̄ modo ꝓpt̓ ip̄miudiciuꝫ xp̄us dꝫ intelligi. qꝛ ⁊ ſi pater iudicabit. ꝑ aduētum filij homīs iudicabit. Nam ipſe ꝑ ſue pn̄tie manifeſtatōem nō iudicat quenꝙͣ: ſꝫ omne iudiciū dedit filio. Qui manifeſtabit̉ hō iudicat̉us ſicut hō eſt iudicatꝰ. Quiseſt em̄ alius. de qͦ idem deus loquit̉ ꝑ iſaiā ſb̓noīe iacob ⁊ iſrl̓. de cuiꝰ ſemīe corpꝰ accepitQd̓ ita ſcriptū eſt. Iacob puer meus. ſuſcipiam illum. iſrl̓ dilectus meus. aſſumpſit eū aīamea. dedi ſpiritū meum in illū. iudicium gētibus ꝓferet. Non clamabit. neqꝫ ceſſabit. neqꝫaudiet̉ foris vox eiꝰ. Calamū quaſſatū nō ꝯteret; ⁊ linū funias nō extīguet. ſꝫ in veritate ꝓferet iudiciū. Refulgebit ⁊ n̄ ꝯfringet̉ donecponat in t̓ra iudiciuꝫ. ⁊ in noīe eius gētes ſperabūt. In hebreo nō legit̉ iacob ⁊ iſrahel. Sꝫqd̓ ibi legit̉ ẜuus meus. nimirū. lxx. int̓preteſvolētes admone̓ qͣtenus id accipiēdum ſit. qꝛſcꝫ ꝓpter formāẜui dictuꝫ eſt in qua ſe altiſſimus humilimū p̄buit. ipſiꝰ hoīs nomē ad euꝫſigͥficanduꝫ poſuerūt. de cuius gn̓e eadē ẜuiforma ſuſcepta eſt. Datus eſt in eū ſpūſſct̄usqd̓ ⁊ in columbe ſpecie euāgelio teſte mōſtratum eſt. Iudiciū gentibꝰ ꝓtulit. qꝛ p̄nunciauit futuruꝫ. qd̓ gentibꝰ erat occultū. Māſuetudīe nō clamauit. nec tamē in p̄dicanda veritate ceſſauit Sed nō eſt audita foris vox eiꝰnec audit̉. qn̄quidem ab eis qui foris ab eiuscorꝑe p̄ciſi ſunt nō illi obedit̉. ip̄oſqꝫ ſuos ꝑſecutores iudeos qui calamo qͣſſato ꝑdita integritate ⁊ lino fumāti amiſſo lumīe cōperatiſūt nō ꝯtriuit. nō extīxit. qꝛ peꝑcit eis. qui nōduꝫ venerat eos iudicare. ſed ab eis iudicari.In veritate ſane ꝓtulit iudiciuꝫ. p̄dicens eisquādo puniēdi eeēnt. ſi in ſua malignitate ꝑſiſterēt. Refulſit in mōte facies eius. in orbe fama eius; nec ꝯfractus ſiue ꝯtritus eſt. qꝛ neqꝫin ſe. neqꝫ in eccīa ſua vt eſſe deſiſtet ꝑſecutoribus ceſſit. Et ideo nō eſt factū nec fiet qd̓ īīmici eius dixerūt. vel dicūt. quādo moriet̉ ⁊peribit nomē eius? Donec ponat in t̓ra iudicium. Ecce manifeſtuꝫ ē quod abſcōdituꝫ querebamus. Hoc em̄ eſt nouiſſimuꝫ iudiciuꝫ qd̓ponet in t̓ra cum vene̓it ipſe de celo. De quoiam videmus impletū quod hic vltimuꝫ poſitum eſt. ⁊ in nomīe eius gētes ſperabūt. Perhoc certe quod negari nō poteſt. etiam illudcredat̉ quod impudēter negatur. Quis eniꝫſperaret ꝙ etiā hij qui nolūt adhuc crede̓ ī criſtum iam nobiſcū vident. ⁊ quoniā negare n̄pn̄t. dentibꝰ ſuis frendet ⁊ tabeſcunt? Quis īquaꝫ ſperaret gentes in xp̄i nomīe ſperat̉asquādo tenebat̉. ligabat̉. cedebatur. illudebatur. crucifigebat̉. quādo ⁊ ipſi diſcipuli ſpemꝑdiderāt quā ī illo habe̓ iam ceꝑant? Quodtunc vnꝰ latro ſperauit in cruce; nunc ſperātgentes longe lateqꝫ diffuſe. Et ne in et̓nū mōriatur. ipſa in qͣ ille mortuꝰ eſt cruce ſignaturNullus igit̉ vel negat vl̓ dubitat ꝑ iheſuꝫ criſtum tale quale iſtis ſacris literis p̄nūciaturfuturū eſſe nouiſſimuꝫ iudiciuꝫ. niſi qui eiſdeꝫliteris neſcio qua incredibili animoſitate ſeucecitate nō credit. que iam veritatem ſua orbi demōſtraue̓ t̓rarum. In illo itaqꝫ iudiciol̓circa illud iudiciuꝫ. has res didicimus eſſe vēturas. Heliam teſbitem. fidem iudeoꝝ. antixp̄m ꝑſecuturuꝫ. xp̄m iudicaturuꝫ. mortuoꝝreſurrectōꝫ. bonoꝝ maloꝝ direptiōem mūdiꝯflagratōem eiuſdemqꝫ renouatōnem. Queomīa quidem veturā eſſe credendū eſt Sꝫ qͥbus modis et qūo ordīe veniāt magis tūc docebit reruꝫ experientia: ꝙͣ nunc valet ꝯſequiad ꝑfectuꝫ hoīm intelligētia Exiſtimo tamēeo quo a me ꝯmemorata ſunt ordine eſſe ventura Duo nob̓ ad hoc opus ꝑtinētes reliquiſunt libri vt adiuuāte dn̄o ꝓmiſſa ꝯpleamus.Quoꝝ erit vnus de maloꝝ ſupplicio alius defelicitate iuſtoꝝ In quibꝰ maxime ſicut deꝰdonauit argumēta reueletur humana q̄ ꝯtrap̄dicta ac ꝓmiſſa diuīa ſapiēter ſibi miſeri ridere vident̉: ⁊ ſalubri fidei nutrimēta velutfalſa et ridenda ꝯtemnūt. qui vero ẜm deumſapiūt omīa que incredibilia vident̉ hoībustamē ſcripturis ſanctis qͣꝝ iam veritas ml̓tis