dolent: nō tamē ibi ſunt vbi ſecuri eſſe ac dolere nōdēant. Miſeriores at̄ ſi pax eis cū ipſalege nō eſt qua naturaſ ordo admīſtrat̉. Cuꝫautēdolēt ex qua ꝑte dolet pacis ꝑturbatiofacta ē. In illa vero adhuc pax eſt in qͣ nec dolor vrit nec ꝯꝑago ipſa diſſoluit̉. Sicut gͦ eſtquedā vita ſine dolore. dolor at̄ ſine aliqͣ vitaeſſe nō poteſt. ſic eſt pax quēdā ſine vllo bellobelluꝫ vero eſſe ſine aliqua pace non pt̄. nō ẜmid qd̓ bellū eſt ſed ẜm id qd̓ ab eis vel in eis geritur. q̄ alique nature ſunt qd̓ nullo mō eſſentſi nō qualicūqꝫ pace ſb̓ſiſterent. Quāꝓpter ēnatura in qͣnulluꝫ malū eſt vl̓ etiaꝫ in qua nulum pt̄ eſſe malum. Eſſe at̄ naturā in qua nullum bonū ſit nō pt̄. Proinde nec ipſius dyaboli nat̉a inqͣntuꝫ nat̉a ē malū eſt. ſed ꝑuerſitaseam malā facit. Itaqꝫ in veritate nō ſtetit. ſꝫveritatis iudiciū nō euaſit. qꝛ in ordinis tratquillitate uō māſit. nec ideo tn̄ a ptāte ordīatoris effugit. Gōnū dei qd̓ illi eſt in natura. n̄eum ſubtrahit iuſticie dei qua ordinat̉ in pena. nec ibi deus bonū inſequit̉ qd̓ creauit ſedmalum qd̓ ille ꝯmiſit Neqꝫ em̄totū aufert qd̓nature dedit. ſed aliquid adimit. aliquid relinqͥd. ut ſit qui doleat qd̓ adimit ⁊ ipſe dolorteſtimoniū eſt boni adempti. ⁊ boni relicti Niſi em̄ relictū eſſet bonū amiſſuꝫ dolere nō poſſꝫNam qͥ peccat peiorē ſi letat̉ in dāno equitatis. Qui vero cruciatur ſi nihil inde acquiratboni: dolet dānuꝫ ſalutiſ. Et qm̄ et ſalus vtrūqꝫ bonū eſt. boniqꝫ amiſſione dolendū eſt potius ꝙͣ letādum: ſi tn̄ nō ſit ꝯpenſatio melioris.melior eſt at̄ animi equitas ꝙͣ corꝑis ſanitas.Profecto ꝯueniētius iniuſtus dolet in ſupplitio. ꝙͣ letatus eſt in delicto. Sicut ergo leticia deſerti boni in peccato teſtis eſt voluntatis male. ita dolor amiſſi boni in ſupplicio teſtis eſt nature bone. Qui em̄dolet amiſſaꝫ nature ſue pacem. ex aliquibꝰ reliquijs paciſiddolet qͥbus fit. ut ſibi amica nat̉a ſit. Hoc aūtin extremo ſupplicio recte fit. ut iniqͥ et impijnaturaliū bonoꝝ dana in cruciatibus defleant ſentiētes eoꝝ ablatorē iuſtiſſimuꝫ deumque ꝯtempſerūt benigniſſimū largitorē. Deus ergo naturaꝝ oīm ſapiētiſſimus ꝯditor etiuſtiſſimus ordīator. qui t̓renoꝝ ornamētoꝝmaxi mū inſtituit mortale genus hūanum. dedit homībus quedā bona huic vite ꝯgrua ideſt pacem tēꝑalem ꝓmodulo mortalis vite.in ip̄a ſalute ⁊ īcolumitate ac ſocietate ſui generis ⁊ queqꝫ huic paci vel tuēde vl̓ recuꝑande neceſſaria ſunt. ſicut ea que aꝑte ⁊ ꝯueniēter adiacēt ſenſibꝰ. lux. nox. aure ſpirabiles.aque potabiles. et qͥdquid ad alenduꝫ. tegēdum curādum. orniandūqꝫ corpus ꝯgruit. eopacto equiſſimo: ut qui mortal̓ talibus bonispaci mortaliuꝫ accōmodatis recte vſus fue̓itaccipiat ampliora atqꝫ meliora; ip̄am ſcꝫ immortalitatis pacē. eiqꝫ ꝯueniētem gloriā ⁊ honorem in vita et̓na ad fruendū deo. ⁊ ꝓximoin deo. qui at̄ perperā nec illa accipiat. et hecamittat.¶ Ca. xiiijMnis igitur vſus rerum tꝑalium refert̉ ad fructū pacis t̓rene in t̓renaciuitate; in celeſti at̄ ciuitate refert̉ ad fructuꝫpacis et̓ne. Quapropt̓ ſi irrōnabilia eſſemusanimātia. nͥl appete̓mꝰ p̄ter ordīatā tꝑaturāpartiū corꝑis. et requie appetitionuꝫ nihil ergo p̄ter quieteꝫ carnis ⁊ copiam voluptatuꝫut pax corꝑis ꝓdeſſet paci aīe. Si eī deſit paxcorꝑis impedit̉ etiā rōnalis anime pax. qꝛ requie appetitionuꝫ ꝯſequi nō pt̄. Vtrūqꝫ auteꝫſimul ei paci ꝓdeſt qua int̓ ſe hn̄t anima ⁊ corpꝰ: id ē ordīate vite ac ſalutis. Sicut eniꝫ pacem corꝑis amare ſe on̄dunt animātia cum fugiūt dolorem ⁊ pacē aīe cum ꝓpter explēdasindulgētias appetitionuꝫ voluptate ſequunt̉ita mortē fugiēdo ſatis indicant quātum diligāt pacem qua ſibi ꝯciliant̉ aīa et corpus. Sꝫqꝛ homī rōnalis anima ineſt. totū hoc qd̓ hꝫcōmune cuꝫ beſtijs ſubdit paciaīe rōnalis vtmēte aliquid ꝯtempletur. et ẜm hoc aliquidagat. vt ſit ei ordinate cognitōis. actōniſqꝫꝯſenſio; quā pacem rōnalis aīe dixeramꝰ Adhoc eniꝫ velle dꝫ. nec dolore moleſtari. nec deſide̓io ꝑ turbari. nec morte diſſolui vt aliquidvtile cognoſcat. ⁊ ẜm eaꝫ cogͣtionem. vitammoreſqꝫ ꝯponat Sed ne ipſi ſtudio cog̓tōis ꝓpter humane mētis infirmitate in peſte alicūius erroris incurrat opus hꝫ magiſterio diuino cui certꝰ obtemꝑet adiutorioqꝫ ut lib̓ obtemꝑet. Et qm̄ quādiu eſt in iſto mortali corpore ꝑegrinat̉ a dn̄o ꝑ fidem ambulat nō perſpēm. ac ꝑ hͦ omēm paceꝫ vl̓ corꝑis vel aīe vl̓ſimul corꝑis et aīe refert ad illaꝫ pacem q̄ homini mortali eſt cū īmortali deo. vt ei ſit ordinata in ſi de ſub et̓na lege obediētia. Iam vero qꝛ duo p̄cipua p̄cepta hͦ eſt dilectōꝫ dei. ⁊dilectōem ꝓximi docet magiſter deus. in quibus tria inuenit homo que diligat. deum. ſeipſum. ⁊ ꝓximuꝫ: atqꝫ ille in ſe diligēdo nō errat qui diligit deum ꝯſequens eſt ut etiā ꝓximo ad diligēdum deuꝫ cōſulat. que iubetur.ſicut ſeipſuꝫ diligere. Sic vxori. ſic filijs. ſic domeſticis. ſic ceteris quibus potuerit hominibus: ⁊ ad hoc ſibi a ꝓximo ſi forte indiget cōſuli velit. ac per hoc erit pacatus quātum inip̄o eſt omni homini. pace hoīm ideſt ordinatacōcordia. cuius hic ordo eſt. Primū vt nulli noceat deinde vt etiam ꝓſit cui potu̓it Primituſ ergo ineſt ei ſuoꝝ cura ad eos qͥppe habet oportunioreꝫ faciliorēqꝫ aditū conſi.lēdi