modis nature limes intm̄ ab itinere ve̓itatisdeuiare ꝑmiſit ut nō alij in aīo. alij in corporealij in vtroqꝫ fines bonoꝝ ponerēt et maloꝝEx qua triꝑtita velut gnalium diſtributōeſectaꝝ. marcus varro in libro de ph̓ia tammulta dogmatuꝫ varietatē diligēter ⁊ ſubtilit̓ ſcrutatus adu̓tit: ut ad ducētaſoctoginta ⁊ octo ſectas. nō que iā eſſēt ſed q̄ eſſe poſſent adhibēs quaſdā drn̄tias facilime ꝑueniret. qd̓ ut breuit̓ on̄dam. ind̓ oꝑtet incipiamꝙ ip̄e adu̓tit ⁊ poſuit ī libro memorato Quatuor eſſe quēdā que hoīes ſine magiſtro ſinevllo doctrine admīculo. ſine induſtria vel arte viuēdi q̄ virtus d̓r ⁊ ꝓculdubio diſcit̉. velut nat̉aliter appetut; aut voluptate. qua delectabilit̓ mouet̉ corꝑis ſēſus. aut quietem qͣfit ut nullaꝫ moleſtiaꝫ quiſqꝫ corꝑis patiat̉. a̓vtrāqꝫ. quā tn̄ vno nomīe voluptatis epicurus appellat; aut vniu̓ſaliter pͥma nature. inq̓ͥbus ⁊ hec ſunt ⁊ alia: vel in corꝑe ut mēbrorum integ̓tas ⁊ ſalus atqꝫ incolumitas eiusvel in aīo ut ſunt ea que vel parua vl̓ magnain hoīm reꝑiunt̉ ingenijs. Hec igit̉ quatuorid ē voluptas. quies vtrūqꝫ. pͥma nature. itaſunt in nob̓. vt vl̓ virtus ꝙͣ poſtea doctrīa inſerit. ꝓpter hͨ appetēda ſit. aut iſta ꝓpter virtute. aut vtraqꝫ ꝓpter ſeipſaꝫ. ac ꝑ hoc fiunthinc duodecim ſecte. Per hac em̄ rōem ſinguſe triplicātur. Qd̓ cum in vno demōſtrauerodifficile nō erit id incertis īuenire Cum ergovoluptas corꝑis. animi virtute aut ſubditur aūt p̄fertur aūt iungit̉ triꝑtita variat̉ diuerſitate ſectaꝝ. Subdit̉ autē virtuti. qn̄ invſum virtutis aſſumit̉. Pertinet qͥppe ad virtutis officiuꝫ. ⁊ viuere patrie. ⁊ ꝓpter pr̄iamfilios ꝓcreare quoꝝ neutrū fieri p̄t ſine corporis voluptate. Nam ſine illa nec cibus necpotus ſumit̉ ut viuat̉. nec ꝯcumbit̉ vt gn̓atioꝓpagetur. Cū vero p̄fertur virtuti. ipſa appetit̉ ꝓpter ſeip̄am Virtus autem aſſumēdacredit̉ ꝓpter illā id eſt ut nihil virtus agatniſi ad ꝯſequēdaꝫ vel ꝯẜuādam corꝑis volūptatē que vita deformis eſt quidem quippevbi virtus ẜuit dn̄e voluptati ꝙͣuis nullo modo hͨ dicēda ſit virtus. Sꝫ tn̄ etiam iſta horribilis turpitudo habuit quoſdā ph̓os patronos ⁊ defēſores ſuoſ Virtuti porro voluptaſiūgitur qn̄ neutra eaꝝ ꝓpter alterā. ſꝫ ꝓpterſeipſas ambe appetūt̉. qua ꝓpter ſicut voluptas vel ſubdita vel prelata vel iūcta virtutitres ſectas facit. ita quies. ita vtraqꝫ. ita prima nature alias t̓nas inueniūtur effice̓. Provarietate qͥppe humanaꝝ opīonum virtutialiqn̄ p̄feruntur aliqn̄ iūgunt̉ ac ſic ad duodenarium ſectaꝝ numeꝝ ꝑuenitur. Sed iſte qͦꝫnus duplicat̉ adhibita vna drn̄tia ſocialis videlicꝫ vite quōiam qͥſqꝫ ſectat̉ aliquā iſtarūduodecim ſectaruꝫ ꝓfecto aūt ꝓpter ſe tm̄ idagit. aut etiam ꝓpter ſociuꝫ. cui dꝫ hoc velleqd̓ ſibi. quo circa duodecī ſūt eoꝝ qui ꝓpterſe tm̄ modo vnāquāqꝫ tenēdam putat ⁊ alieduodecim eoꝝ qui nō ſolum ꝓpter ſe ſic vl̓ ſicphiloſophāduꝫ eſſe decernūt. ſed etiā ꝓpteralios quoꝝ bonū appetūt fic̄ ſuuꝫ. Hec auteꝫſecte uiginti qͣtuor iterū gemīantur additadifferentia ex achademicis nouis ⁊ fiūt. xlviij. Illaꝝ quippe vigintiqͣtuor vnāquāqꝫ ſectarū pt̄ quiſqꝫ ſic tenere ac defēdere ut certam queadmodū defender̄t ſtoici ꝙ homīsbonuꝫ quo bt̄us eſſꝫ in animi tm̄ modo virtute ꝯſiſte̓t. Poteſt aliꝰ ut incertā ſic̄ defender̄tachademici noui. qd̓ eis et ſin̄ certū. tn̄ veriſimile videbat̉. Vigintiqͣtuor gͦ fiūt ꝑ eos quieas velut certas ꝓpter veritateꝫ. ⁊ alie vigintiqͣtuor ꝑ eos qͥ eaſd̓ velut incertas ꝓpter veriſimilitudīem ſeq̄ndas putāt. Rurſus. qꝛ vnaquāqꝫ iſtaꝝ. xlviij. ſectaruꝫ pt̄ quiſqꝫ ſeqͥ habitū ceteroꝝ ph̓oꝝ. Itēqꝫ pt̄ alius habitucinicoꝝ Ex hac etiā drn̄tia duplicātur. ⁊ nonaginta ſex fiūt. Deinde qꝛ eaꝝ ſingulas qͣqꝫ ita tueri hoīes pn̄t atqꝫ ſectari. ut a̓ ocioſam diligāt vitam ſic̄ hij qui tm̄ modā ſtudijſdoctrine vacare voluerūt atqꝫ valuer̄t a̓ negotioſaꝫ. ſicut hij qͥ cum philoſopharent̉. tn̄ admīſtratōe reipublice. regēdiſqꝫ rebꝰ humanis occupatiſſimi fuerūt a̓ exvtroqꝫ gn̓e temꝑatam. ſic̄ hij qui ꝑtim erudito ocio. ꝑtim neceſſario negotio. alt̓nantia vite ſue tꝑa t̓buerunt. Propt̓ has drn̄as pt̄ etiaꝫ triplicari numerꝰ iſte ſectaꝝ ⁊ ad ducētas octogintaocto ꝑduci. Hec de varronis libro quātū potuibreuit̓ ac dilucide poſui ſnīas eiuſmeis explicas ꝟbis. Quō at̄ refutatis ceteris vnam eligat quā vult eſſe achademicoꝝ veterum qͦsa platōne inſtitutos vſqꝫ ad polemonē qͥ abillo qͣrtus eius ſcolā tenuit q̄ achademia dicta ē habuiſſe certa dogmata vult videri. etob hoc diſtinguit ab achademicis nouis quibuſ inc̓ta ſunt oīa qd̓ philoſophie genꝰ ab archeſila cepit ſucceſſore polemonis. eaqꝫ ſectāid ē veteꝝ achedemicoꝝ ſicut dubitatiōe itaom̄i errore care̓ arbitret̉ longuꝫ ē per omniademōſtrare nec tn̄ om̄i ex parte res omittenda ē. Remouet gͦ pͥus illas omēs dr̄as que numerū multiplicauere ſectaꝝ. quas idē or̓mouēdas putat qꝛ non in eis eſt finis boni Neqꝫem̄ exiſtimat vllā philoſophie ſectā eſſe dicedā que non eo diſtet a ceteris ꝙ diu̓ſos habeat fines bonoꝝ ⁊ maloꝝ quādo quidē nulla ēhomini cā philoſophadi niſi ut bt̄us ſit. Qd̓autē beatuꝫ facit ip̄e eſt finis boni. Nulla eſtigitur cauſa philoſophandi niſi finis boni.