habere vitā. Nā et in alio libro qui vocat̉ eccleſiaſtes vbi ait nō eſt bonū homi niſi ꝙ māducabit et bibet. Quid credibiliꝰ dicere intelligit̉ ꝙͣ quod ad ꝑticipacōnem mēſe huiꝰꝑtinet quā ſacerdos ip̄e mediator teſtamētinoui exhibet ſcd̓m ordineꝫ melchiſedech. decorꝑe ⁊ ſanguine ſuo Id em̄ ſacrificiū ſuceſſitomnibus illis ſacrificijs veteris teſtamēti q̄immolahant̉ in vmbra futuri. ꝓpter quod etvocem illā in pſalmo triceſimo ⁊ nono eiuſdēmediatoris ꝑ ꝓphecia loquētis agnoſcimusſacrificiū et oblacōnem noluiſti. corpus aūtꝑfeciſti michi. quia ꝓ illis omnibꝰ ſacrificijs⁊ oblacōnibus corpꝰ eiꝰ offert̉ et ꝑticipantibus mīſtratur. Nam iſtū eccleſiaſte n̄ ī hacſentencia māducandi ⁊ bibendi quā ſepe repetit plurimūqꝫ cōmendat. nō ſapere carnales epulas voluptatis ſatis illd̓ oſtendit vbiait. Meliꝰ eſt ire in domū luctꝰ qͣꝫ ire in domū potus. Et paulopoſt. Cor inquit ſapiencium in domo luctus et cor inſipiēcium in domo epulaꝝ. Sed illud magis ꝯmemorādumexiſtimo de hoc libro quod ꝑtinet ad ciuitates duas. vna diaboli alteraꝫ xp̄i. et eaꝝ reges diabolū ⁊ criſtū. Ve tibi terra inqͥt cuiꝰrex tuꝰ adoleſcens et principes tui mane cōmedūt. Beata tu terra cuiꝰ rex tuus filiꝰ ingenuoꝝ ⁊ principes tui in tꝑe comedūt ī fortitudine ⁊ non in confuſione. Adoleſcentemdixit diabolū ꝓpter ſtulticia ⁊ ſuꝑbiā ⁊ temeritatē et petulaciam ceteraqꝫ vicia que huicetati aſſolent abundare. criſtū aūt filiū ingenuoꝝ. ſanctoꝝ ſcilicet patriarchaꝝ. ꝑtinenciū ad libera ciuitate. ex quibꝰ ē in carne ꝓgenitus. Principes illiꝰ ciuitatis mane maducantes id ē ante horam congrua quia nōexpectāt oportunā que vera eſt in futuro ſeculo felicitatē. feſtinater inebriari ſeculi celebritate cupientes. Principes aūt ciuitatiſcriſti tempus nō fallacis beatitudinis pacie.ter expectant. Hoc ait in fortitudine. et norin cōfuſione. quia non eos fallit ſpēs. de qͣ dicit apl̓ꝰ. Spes aūt nō cōfundit. Dicit ⁊ pſalmus. Etem̄ qui te expectāt nō cōfundenturiā vero caticū caticoꝝ ſpecialis q̄dā ſanctaruꝫ ē voluptas menciū. in cōiugio illiꝰ regiset regine ciuitatis. quod ē criſtus et eccleſiaSed hec voluptas allegoricis tegminibꝰ inuoluta ē. vt deſideret̉ ardeciꝰ. nudeturqꝫ iocundiꝰ. et appareat ſponſꝰ cui dicit̉ in eodeꝫcantieo. equitas dilexit te. et ſponſa. que ibiaudit caritas in delicijs tuis. Tacita multatranſimus. cura huiꝰ oꝑis terminandi.¶ Ca. xxj.Eteri poſt ſalomonē regēs hebreo¶ rum vix inueniunt̉ ꝑ aliqua enigma-ta dictoꝝ ſuoꝝ rerūue geſtaꝝ. quod ad xp̄ꝫ⁊ eccleſiā ꝑtineat ꝓphetaſſe. ſiue in iudea ſiuein iſrahel. Sic em̄ appellate ſunt illiꝰ populi ꝑtes. ex quo ꝓpter ſalomonis offenſaꝫ tꝑe filieiꝰ roboā qui patri ſucceſſit ī regnū deo vindicante diffuſus ē. Proinde tribus decē qͣsaccepit iheroboā ſeruus ſalomonis rex eis īſamaria ꝯſtitutꝰ. ꝓprie vocabant̉ iſrahel. qͣmuis hoc vniuerſi populi illiꝰ nomē eſſet. Duabus vero tribꝰ iuda ſcꝫ et beniamin q̄ ꝓpterdauid ne penitus regnū ſtirpis eius fuiſſe eradicatū remāſerāt ſubia cētes ciuitati iheruſalē iude nomē fuit. quia ip̄a erat tribꝰ vn̄dauid. Geniamin vero tribꝰ pars altera adidem decem tribuū regnū de quibuſdixi pertinens erat. vn̄ fuit ſaul rex ante dauid. Sꝫſimul iſte due tribus vt dictū ē iuda vocabatur et hoc noīe diſcernebant̉ ab iſrahel ꝙ appellabant̉ ꝓprie decem tribus habētes ſuū regem. Nam tribus leui qm̄ ſacerdotalis fuit:dei nō regū ẜuicio macipata. terciadecimanume rabat̉. Ioſeph quippe vnus ex duodeciꝫ filijs iſrahel non vnā ſicut ceteri ſingulasſed duas tribꝰ fecit effreꝫ ⁊ manaſſen. Verūtn̄ etiā tribuſ leui ad regnū iheroſolimitanūꝑtinebat magis. vbi erat dei templū. cui ſeruiebat. Diuiſio igitur ppl̓o. primuſ regnauitin iheruſalem roboā rex iuda filiꝰ ſalomoniset in ſamaria iheroboa rex iſrahel ẜuus ſalomonis. Et cū voluiſſet roboa tanqͣꝫ tirānidēdiuiſe illius partis bello ꝑſequi ꝓhibituſ eſtpopulꝰ pugnare cū fratribꝰ ſuis. dicēte deoꝑ ꝓph̓am ſe hoc feciſſe. Vn̄ apparuit nulluꝫ inea re. vel regis iſrahel. vel populi fuiſſe peccatū. ſed volūtatem dei vindicātis impletaꝫQua cognita pars vtraqꝫ īter ſe peccata cōqͥeuit. Nō em̄ religiōiſ. ſꝫ regni facta fuerat¶ Ca. xxij.diuiſio.Erū rex iſrahel iheroboā mēte ꝑuerſa non credens deo. que veracem ꝓmiſſo ſibi regno datoqꝫ ꝓbauerat tiinuit ne veniendo ad templū dei quod erat īiheruſalem. quo ſecundū diuinā legē ſacrificandi cauſa vniuerſe illi genti veniendū fuitſeduceret̉ ab eo ppl̓us. et ſtirpe dauid tanqͣmregio ſemini redderet̉. et inſtituit idolatriāī regnoſuo. ⁊ ppl̓ꝫ dei ſecū ſimulacroꝝ cultuobſtrictū nephādo impietate d̓cepit. nec tn̄om̄imodo ceſſauit deꝰ. nō ſolū illū rege. veꝝeriā ſucceſſores eiꝰ. ⁊ impietatis imitatorespopulūqꝫ ip̄m arguere ꝑ ꝓphetas. Nam ibiextiterunt et magni illi inſigneſqꝫ ꝓph̓e. quietiā mirabilia multa fecerūt. helias; et heliſeus diſcipulus eius. Etiā ibi dicēte helia. domine ꝓph̓as tuoſocciderūt altaria tua ſuffoderunt. et ego relictus ſum ſolus. et querunt