deduxiſti domine. Hoc quippe factū ē de regno ſalomonis in poſteris eius vſqꝫ ad euerſione terrene ip̄iꝰ iheruſalem que regni eiuſdem ſedes fuit. et maxime ip̄iꝰ tēpli labe qd̓fuerat a ſalomōe cōſtructū. Sed nec ob hocputaret̉ deus cōtra ſua natura ꝓmiſſa feciſſecontinuo ſubiecit. Diſtuliſti xp̄m tuuꝫ. Nonergo eſt ille ſalomon. ſed nec ip̄e dauid. ſi dilatatus eſt xp̄us domini. Cum em̄ xp̄us eiusdicerent̉ om̄es reges miſtico illo criſmate cōſecrati. nō ſolum a rege dauid ⁊ deinceps. ſꝫab illo etiā ſaule qui ppl̓o eidem rex pͥmus eſtvnctus. ip̄e quippe dauid eum xp̄m deum appellat. erat tn̄ vnus verus xp̄ꝰ cuiꝰ ille figūram ꝓphetica vnctōne geſtabat. qui et ſcd̓ꝫopinionē hoīm qui eū putabant in dauid velin ſalomone intelligendum differebat̉ in longum. ſcd̓m diſpoſicione aūt dei veturus ſuotꝑe parabat̉. Interea dū ille differt̉. quid factum ſit de regno terrene iheruſalem vbi ſperabat̉ vtiqꝫ regnaturꝰ ſecutꝰ iſte pſalmꝰ adiunxit atqꝫ ait Euertiſti teſtamentū ſerui tuiꝓfanaſti in terra ſanctitate eius. Deſtruxiſtiom̄s macerias eiꝰ. poſuiſti municōnes eiꝰ formidinē. Diripuerūt eū om̄s tranſeuntes viāfactus eſt obprobriuꝫ vicinis ſuis. Exaltaſtidexteram inimicorum eius iocundaſti omnes inimicos eius. Auertiſti adiutorium gladijeius. et non es opitulatus ei in bello. Diſſoluiſti eū ab emūdaciōe. ſed̓ eiꝰ ī terra colliſiſti. Minuiſti dies ſedis eius. ꝑfudiſti eū cōfuſiōe. Hec omīa venerūt ſuꝑ ancillā ihrl̓m. īqua regnauerūt. nōnulli etiā filij libere regnū illud tenētes in diſpēſacōne tēporaria. regnū aūt celeſtis ihrl̓m cuiuſerāt filij in verafide habētes. et in vero xpoſperates. Quōaūt iſta venerint ſuꝑ illd̓ regͣnū. index ē reꝝgeſtaꝝ ſi legat̉ hiſtoria¶ Ca. xj.Oſt hoc aūt ad dep̄candum deuꝫ ꝓpheta cōuertitur. et ip̄a dep̄cacio ꝓphetacio e. Vſqꝫ quo domīe auertisin finem. Subaudiat̉ faciem tua. Vel ſicut aibi dicit̉. Quouſqꝫ autis facie a me. Nā ideoquidā cōdices hic nō habent auertis ſꝫ auerteris. quāꝙͣ poſſit intelligi auertis miſericordiaꝫ tua quā ꝓmiſiſti dauid. Quod aūt dixitin finem. quid ē niſi vſqꝫ in fine. Qui finis intelligēdus ē vltimū tempus: qn̄ in xp̄o iheſuetiā illa gens ē creditura; ante que ī fine illafieri oportebat que ſuperius erūnoſa d̓fleuitPropterqꝫ et hic ſequit̉. Exardeſcit ſicut ignis ira tua. memēto que ē mea ſubſtācia. nihil hic meliꝰ qͣꝫ ip̄e ih̓s intelligit̉ ſubſtācia populi huiꝰ ex quo natura ē carnis eiꝰ. Non em̄vane inqͥt cōſtituiſti om̄s filios hoīꝫ. Niſi em̄eſſꝫ vnus filiꝰ homīs ſubſtācia iſrahel ꝑ quēfiliū homīs liberarent̉ mul ti filij hoīm: vanivtiqꝫ cōſtituti eſſent omnes filij hoīm. Nūc voro omnis quidē humana natura ꝑ peccatumpͥmi homīs in vanitatē de virtute collapſa ēꝓpter quod dicit aliꝰ pſalmꝰ. Homo vanitati ſimilis factus e. dies eius velut vmbra p̄tereunt. Sed nō vane deus cōſtituit omnes filios hoīm. quia et multos a vanitate liberatꝑ mediatorē ih̓m. ⁊ quos liberados non eſſep̄ſciuit ad vtilitate liberādoꝝ ⁊ cōꝑacōneꝫduaꝝ inter ſe a cōtrario ciuitatū. n̄ vtiqꝫ vane in tociꝰ racionalis creature pulcherrimaatqꝫ iuſtiſſima ordinacōne cōſtituit. Deindeſequit̉. Quis ē homo qui viuet et nō videbitmortē. eruet animā ſuā de manu inferi. Quisē iſte niſi ſubſtācia illa iſrl̓ ex ſemīe dauid xp̄ſih̓s. De quodicit apl̓us. quod ſurges a mortuis iā non moritur. et mors vltra nō dn̄abit̉Sic em̄ viuit et non videbit morteꝫ vt tn̄ mortuus fuerit ſꝫ animā ſuā eruet de manu inferiquonimiꝝ ꝓpter quorundā ſoluenda infernivincula deſcēderat Eruit aut poteſtate illade qua in euangelio dicit. Poteſtatē habeoponēdi aīam meā et poteſtatē habeo iteruꝫſumendi eam.¶ Ca. xij.Ed cetera pſalmi huiꝰ que ita ſe habent. vbi ſunt miſeracōnes tue antique domine. quas iuraſti in veritatetua. memēto domine opprobrijſeruoꝝ tuoꝝquod cōtinui in ſinu meo multaꝝ gecium qd̓exprobrauerūt inimici tui dn̄e quod exprobrauerūt ꝯmutaciōem xp̄i tui. vtꝝ ex ꝑſonadicta ſint illoꝝ iſrahelitaꝝ qui deſiderabātreddi ſibi ꝓmiſſioneꝫ que facta eſt ad dauidan pocius ad xp̄ianoꝝ qui n̄ ſecūdum carnēſꝫ ſcd̓m ſpiritū ſūt iſrahelite. merito q̄ri pōtDicta ſunt quippe iſta. vel ſcripta tēꝑe qͦ fuitethan. de cuiꝰ nomine titulū iſte pſalmus accepit. et ideꝫ tꝑus regni dauid fuit. ac ꝑ hocnon diceret̉. vbi ſunt miſeracōnes tue antiōdomine quas iuraſti dauid in veritate tua. n̄eoꝝ ꝑſona in ſe ꝓphecia tranſfigurae̓t qͥ lorge futuri erant. quibus hͦ tꝑus eſſet antiquūquādo huic regi dauid iſta ꝓmiſſa ſunt. Poteſt aūt intelligi. multas gentes qn̄ ꝑ ſequebant̉ xp̄ianoſ exprobraſſe illiſ paſſionē xp̄i ꝙͣſcriptura ꝯmutacione vocat qm̄ moriēdo immortalis ē factꝰ Poteſt et commutacō xp̄iſcd̓ꝫ hoc accipi exprobrata iſrahelitis. qꝛ cūeoꝝ ſperaret̉ futurꝰ. factus ē genciū. et hoceis nūc exprobrat multe genteſque crediderunt in eū ꝑ nouū teſtamentū. illiſ in vetuſtate remanētibꝰ. et ideo dicatur. memēto dn̄eobprobrij ſeruoꝝ tuoꝝ. qꝛ nō eos obliuiſcete ſed potius miſerāte dn̄o. et ip̄i pꝰ hoc poprobriū credituri ſunt. Sed ille quem prius