ſuꝑbiā porrodemonū quā ꝓ meritis poſſidebatur genuſ humanū dei humilitas q̄ in xp̄oapparuit quāta ꝟtutem habeat. hoīm anīeneſciūt immundicia elatōis inflate demonibus ſimiles ſuꝑbia nō ſcientia. ¶ Ca. xxj.ſi auteꝫ demones etiam hoc ita ſciunt. vtei domino infirmitate carnis īdutodixerintQuid nobis et tibi iheſu nazarene. veniſtiꝑdere nos. Clarum eſt in hijs verbis ꝙ in eis⁊ tanta ſcientia erat ⁊ caritas non erat. Penam quippe ſuā formidabāt ab illo: nō in illoiuſticiā diligebant Tantū vero eis innotuitquatū voluit. tantū autē voluit quātū oportuit. Sed innotuit non ſicut angelis ſanctisqui eius ſcd̓m id qd̓ dei ꝟbum eſt ꝑticipataeternitate ꝑfruunt̉ ſed ſicut eis terrendiſ innoteſcendum fuit ex quoꝝ tyrannica qd̓ammodo ptate fuerat liberaturuſ p̄deſtinatosin ſuum regnū ⁊ gloria ſemꝑ veracē ⁊ veraciter ſempiterna. Innotuit gͦ demonibus n̄pid quod eſt vitā eterna ⁊ lumē incōmutabile quod illuminat pios. cui videndo ꝑ fidemque ī illo ē corda mundātur. ſꝫ ꝑ quedā tēporalia ſue virtutis effecta ⁊ occultiſſima ſignap̄ſentie que angelicis ſenſibus etiā malignorum ſpirituū potius qͣꝫ infirmitati hominumpoſſentee ꝯſpicua. deniqꝫ qn̄ ea paululū ſuꝑprimēda iudicauit. ⁊ aliquanto altius latuitdubitauit de illo demonū p̓nceps. eumqꝫ tēptauit an xp̄s eſſꝫ exploras qͣntū ſe temptariip̄e ꝑmiſit. ut hoīem quēgerebat ad nr̄e imitatōis temꝑaret exemplū. poſt illa vero temptatōeꝫ cū angeli ſicut ſcp̓tū eſt mīſtrarentei boni vtiqꝫ ⁊ ſancti. ac ꝑ hoc ſpiritibus immundis inetuendi ⁊ tremēdi. magis magiqꝫ innoteſcebat demonibus quatus eſſet vtei iubenti quāuis in illo ꝯtemptibilis videretur carnis infirmitas reſiſte nullus auderetCapitulū. xxij.ijs igitur angelis bonis om̄is corpoVraliu temꝑaliumqꝫ reꝝ ſcientia quainflant̉ demones vilis ē: nō ꝙ earum ignariſint. ſꝫ ꝙ illis dei qua ſanctificant̉ caritas cara eſt. ꝑ cuius non tm̄ incorꝑali verū etiā incōmutabili ⁊ ineffabili pulchritudine. cuiusſancto amore inardeſcūt om̄ia que infra ſūt⁊ quod illud ē non ſūt. ſeqꝫ ip̄os inter illa cōtenūt vt extoto ꝙ boni ſūt eo bono ex qͦ boni ſūt ꝑfruant̉ ⁊ iō certius etiā tēꝑalia ⁊ mutabilia iſta nouer̄t qꝛ eoꝝ pͥncipales cauſas īꝟbo dei ꝯſpiciūt ꝑ qd̓ factus eſt mūdꝰ. qͥbꝰcauẜ quedam ꝓbantur. quedam reprobant̉.cuncta ordinatur. Demones aūt nō eternastempoꝝ cauſas. ⁊ quodāmodo cardinales īdei ſapientia ꝯtemplant̉. ſꝫ quorundā ſignorum nobis occultoꝝ maiorē exꝑientia mi̓toplura qͣꝫ hoīes futura ꝓſpiciūt. diſpoſitōesqͦꝫ ſuas aliquādo p̄nunciāt. Beniqꝫ ſepe iſtinunqͣꝫ illi om̄ino fallūtur. Aliud ē em̄ temporalibus temꝑalia ⁊ mutabilibꝰ mutabilia cōiectare. eiſqꝫ temporalē ⁊ mutabilē modumſue voluntatis ⁊ facultatis inſerere. qd̓ d̓monibus certa ratōe ꝑmiſſum eſt. aliud autē ineternis atqꝫ incōmutabilibus dei legibus q̄in eius ſapientia viuūt mutatōes tempoꝝ p̄uidere. deiqꝫ voluntate q̄ tā certiſſimaqͣꝫ potētiſſima ē oīm. ſpiritus eius ꝑticipatōne ꝯgͦſcere quod ſanctis angelis recta diſcretionedonatum ē. Itaqꝫ non ſolū eterni verū etiābeati ſunt. bonū autē quo beati ſunt. deus illeſt a quo creati ſunt Illius quippe indeclinabiliter participatōe ⁊ ꝯtemplatōe ꝑfruūtur¶ Capitulū. xxiij.Os ſi platonici malūt deos qͣꝫdemones dicere eiſqꝫ annumerare qͦs a ſūmo deo ꝯditos deos ſcribit eoꝝ auctor ⁊ magiſter plato: dicāt quod volūt. Non em̄cuꝫeis de verboꝝ ꝯtrouerſia laborandū eſt. Siem̄ ſic immortales vt tn̄ a ſummo deo factoset ſi non ꝑ ſeip̄os ſꝫ ei a quo facti ſunt adherēdo beatos eē dicūt hic dicūt ꝙ dicimus qͦlibet eos noīe appellent. Hāc autē platōicorum eſſe ſentētia ſiue oīm ſiue melioꝝ ī eoruꝫliteris inueniri poteſt. Nam ⁊ de ip̄o noīe ꝙhmōi immortale beatāqꝫ creatura deos appellant. ideo inter nos ⁊ ip̄os pene nulla diſſenſio eſt. qꝛ et in noſtris ſacris literis legit̉.Deus deoꝝ dn̄s locutus eſt. Et alibi. Confitemī deo deoꝝ. Et alibi. Rex magnus ſuperom̄es deos. Illud autē vbi ſcriptuꝫ eſt. terribilis eſt ſuper om̄es deos. cur dictū ſit deinceps oſtendit̉ Sequit̉ em̄. Qm̄ om̄es dij gentium demonia: dn̄s autē celos fecit Suꝑ oēsergo dixit. ſꝫ gentium. id ē quos genteſ prodijs habent que ſunt demonia. ideo terribil̓ſub quo terrore dn̄o dicebāt. Veniſti ꝑderenos. Illud vero vbi d̓r. deus deorum. nō poteſt intelligi deus demonioꝝ ⁊ rex magnusſuꝑ om̄es deos. abſit vt dicatur. rex magnꝰſuꝑ om̄ia demonia. Sꝫ hoīes quoqꝫ in populo dei ead̓ ſcriptura deos appellat. Ego inqͥtdixi. dij eſtis ⁊ filij excelſi omnes. Poteſt itaqꝫ intelligi hoꝝ deoꝝ deus qui dictus ē deꝰdeorum. et ſuꝑ hos deos rex magnus qui dictus eſt rex magnus ſuper om̄es deos. Veꝝtn̄ cum a nobis qͣritur ſi hoīeſdicti ſunt dijqin populo dei que per angeloſvel per hoīesalloquit̉ deus. quatomagis īmortales eo nomine digni ſunt qui ea fruunt̉ beatitudīe adquā deū colendo cupiunt homineſ peruenirequid reſpōdebimus niſi non fruſtra in ſcp̓turis ſanctis exp̄ſſius hoīes nuncupatos deos