ph̓oꝝ gereratradunt̉: vnum ytalicuꝫ ex eaꝑte italie que quondā magnagrecia nuncupata eſt. alteruꝫ ionicum in eis terris vbi etnūc greciā noīata eſt. Italicū genus auctorem habuit pithagoram ſamiū a quo etiamferunt ip̄m ph̓ie nomen exortum. Nam cumantea ſapientes appellarent̉. qui modo qͦdāalijs p̄ſtare videbant̉. iſte interrogatus qͥdꝓfiteretur. ph̓m ſe eſſe reſpondit. id ē ſtudioſum vel amatorē ſapientie. qm̄ ſapientē ꝓſiteri arrogantiſſimū videbatur. Ionici verogereris princeps fuit thales mileſius vnꝰ illoꝝ ſepteꝫ qui ſunt appellati ſapiētes. ſed illiſex vite genere diſtinguebant̉ ex qͥbuſdamp̄ceptis ad bn̄ viuendū accomodatis. Iſteaūt thales ut ſucceſſores etiā ꝓpagaret reꝝnaturā ſcrutatus. ſuaſqꝫ diſputatōes literismandans enituit maximeqꝫ admirabilis extitit ꝙ aſtrologie numeris comp̄henẜ. defectus ſolis ⁊ lune etiā p̄dicere potuit. Aquaꝫtn̄ putauit rerum eſſe pͥncipiū ⁊ hinc omniaelem̄ta mūdi ip̄mqꝫ mundū ⁊ q̄ in eogignūt̉exiſtere. Nichil aūt huic oꝑi. qd̓ mundo cōſiderato tammirabile aſpicimuſ. ex diuina mēte p̄poſuit. Huic ſucceſſit anaximander eiusauditor. mutauitqꝫ de rerū natura opiniōꝫNonem̄ ex vna re ſicut thales ex humore. ſꝫex ſuis ꝓprijs principijs quaſqꝫ res naſci putauit. Que rerū pͥncipia ſingularū eſſe credidit infinita. ⁊ innumerabiles mūdos gigne̓.⁊ q̄cunqꝫ in eis oriuntur. eoſqꝫ mundos modo diſſolui. modo iterumgigni exiſtimauitquāta quiſqꝫ etate ſua mane̓ potuit. nec ip̄ealiqͥd diuine menti in hijs rerum oꝑibus tribuens Iſte anaximenen diſcipulū ⁊ ſucceſſorem reliquit qui omnes rerū cauſas aeri dedit infinito nec deos negauit aut tacuit. nōtn̄ ab ip̄is aereꝫ factum ſꝫ ip̄os exaere ortoscredidit. Anaxagoras vero eius auditor harum rerum oīm quaſ videmus effectorē diuinum aīm ſenſit. ⁊ dixit ex infinita materia. q̄ꝯſtarꝫ ſimilibꝫ int̓ ſe ꝑticul̓ reꝝ oīm. qͥbꝰ ſuis⁊ ꝓprijs ſingula fierent. ſed animo faciēte diuino. Diogenes quoqꝫ anaximenis alter aīditor aere qͥdem dixit rerum eſſe materiā dequa omnia fierēt. ſed eū eſſe compote diuineratōis ſine qua nichil ex eo fieri poſſet. Anaxagore ſucceſſit auditor eius archelaus. ec̄ip̄e de ꝑticulis inter ſe ſimilibꝰ qͥbuſ ſingulaqueqꝫ fierent ita putauit conſtare omīa utin eſſe etiā mentē diceret que corꝑa eterna.id eſt illas ꝑticulas ꝯiūgendo ⁊ diſſipandoageret omnia. Socrates huius diſcipulꝰ fuiſſe ꝑhibrtur magiſter platōnis ꝓpter quembreuiter cuncta iſta recolui.¶ Capitulum tercium.Ocrates ergo pͥmus vniu̓ſaꝫ ph̓iaꝫad corrigēdos ꝯponendoſqꝫ moresflexiſſe memorat̉. cum an̄ illum om̄esmagis phificis. id ē naturalibꝫ rebus ꝑſcrutandis oꝑam maximā impenderīt. Nōmihiaūt videt̉ poſſe ad liqͥdum colligi. vtruꝫ ſocͣtes ut hec faceret tedio rerum obſcurarū etincertarum ad aliquid apertum ⁊ certuꝫ reꝑiendum animū intenderit. qd̓ eſſet beate vite neceſſariū ꝓpter qua vitam oīm ph̓oruꝫinuigilaſſe ac laboraſſe videt̉ īduſtria. an vero ſicut de illo quidā beniuolētius ſuſpicant̉nolebat immundos terrenis cupiditatibusanīos ſe extende̓ in diuina ⁊ conari. qn̄ quidēab eis cauſas reꝝ videbat inquiri. qͣs pͥmasatqꝫ ſūmas non niſi in vnius veri ac ſumi deivoluntate eſſe credebat vnde non eas putabat niſi mūda ⁊ pura mente poſſe comp̄hēdi⁊ ideo purgāde bonis moribus vite ceſebatinſtādum. ut depͥmentibꝫ libidinibus exōneratus animꝰ. naturali vigore in eterna ſe extolleret. naturāqꝫ incorporei ⁊ incōmutabil̓luminis vbi cauſe omnium factaꝝ naturaꝝſtabiliter viuunt intelligentie puritate conſpicerēt. Conſtat eum tn̄ imperitoꝝ ſtulticiāſcire aliq̓d ſe opinātiū etiā in ip̄iſ moralibusq̄ſtionibus quo totū animū intendiſſe videbatur vel ꝯfeſſa ignorātia ſua. vel diſſimulata ſcientia lepore mirabili diſſerēdi ⁊ acutiſſima vrbanitate agitaſſe atqꝫ verſaſſe. Vnd̓⁊ ꝯcitatis inimicicijs calumnioſa crimīatiōedānatus. morte mulctatus ē. Sꝫeū poſteailla ip̄a que pb̓lice dānauerat atthenienſiuꝫciuitas publice luxit in duos accnſatoreſeiꝰvſqꝫ adeo populi indignatōe ꝯuerſa ut vnꝰeoꝝ opp̄ſſus vi multitudinis interiret: exilioaūt volūt ario atqꝫ ꝑ petuo alter pena ſil̓emeuaderꝫ. Tā p̄clara igit̉ vite mortiſqꝫ famaſocratis. reliquit plurimos ſue ph̓ie ſectatores: quoꝝ certatim ſtudiū fuit in q̄ſtionū moraliū diſceptatōe verſari vbi agit̉ de ſūmobono ſine quo fieri homo beatus nō poteſt;ꝙ in ſocͣtis diſputatōibus dum om̄ia mouetaſſerit deſtruit: qm̄ nō euident̓ apparuit. qd̓cuiqꝫ placuit. inde ſumpſerūt. ⁊ vbi cuiqꝫ viſum eſt: ꝯſtituerunt fine boni. Finis autē appellat̉: quo qͥſqꝫ cum ꝑuenerit beatuſē. Sicaūt diuerſas inter ſe ſocratici de iſto fine ſētentias habuerūt: ut qd̓ vix credibile ē vniꝰmagiſtri potius ſe facere ſectatores. quidāſūmū bonū eſſe diceret voluptate: ſicut ariſtippus: qͥdā virtutē ſicut antiſteneſ. Sic alijatqꝫ alij aliud atqꝫ aliud opinati ſūt. qͦſ commemorare lōgū ē. ¶ Capitulū. iiij.Ed inter diſcipulos ſocratis nō qͥdēīmerito excellentiſſima gl̓ia claruit