Druckschrift 
De civitate dei : [Mit Kommentar von Thomas Waleys und Nicolaus Trivet]
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

ſolum patient̓ ſed etiaꝫ libent̓ poetaꝝ ꝓbrismaledictiſqꝫ lacerari. ſe potiꝰ qͣꝫ illos huiuſcemodi īdignos īiurijs duxer̄t ſeqꝫ ab eisetiā lege munierūt. illoꝝ aūt iſta etiam ſac̓sſolennitatibꝰ miſcuerūt. Itane tādeꝫ ſcipiolaudes hanc in poetis romanis licētia negatam vt cuiqͣꝫ opprobriū infligerent romanorum. videas eos nulli deoꝝ peꝑciſſe veſtrorum. Itane pluriſtibi habēda viſa eſt exiſtimatio curie veſtre qͣm capitolij. īmo romevnius. qͣm celi totiꝰ vt linguāmaledicam inciues tuos exercere poete etiā lege ꝓhiberetur. et in deos tuos ſecuri tāta ꝯuicia nullo ſenatorē. nullo cenſore. nullo pͥncipe. nullo pontifice ꝓhibente iacularent̉. Indignū vicꝫ fuit vt plautus. aut neuius publio. et gneo ſcipioni. aut ceciliꝰ marco catōni malediceret.et dignū̓ fuit vt therētiꝰ veſter flagitio iouis optimi maximi. adoleſcētiū neq̓ciam con Ca. xij.citaretEd reſponderet mihi fortaſſe ſi viueret qūo nos iſta impunita nolemꝰque ipſi dij ſacra voluerūt. cuꝫ ludos ſcenicos vbi talia celebrant̉ dictant̉ actitantur et romanis moribꝰ inuexerūt. ſuishonoribꝰ dicari exhiberiqꝫ iuſſerūt Cur nonergo hnic magis ipſi intellecti ſunt dijveri. nec oīno digni. quibꝰ diīnos honores deſerret illa reſpublica. Quos em̄ coli mīme deceret hoīes. neqꝫ oꝑteret ſiludos expeterēt.agēdos ꝯuicijs romanoꝝ. qūo queſo dij colendi putati. qūo non deteſtādi ſpūs intellc̄iqui cupiditate fallendi int̓ ſuos honores ſuacelebrari crimina popoſcerūt. Itēqꝫ romaniquāuis iam ſuꝑſtitōe noxia p̄merent̉ vt illoſdeos coleret quos videbat ſibi voluiſſe ſcenicas turpitudines ꝯſecrari. ſue tn̄ dignitatismemores ac pudoris. auctores taliū fabularum nequaꝙͣ honorauerūt more grecoꝝ. ſꝫſicut apud cicerone idem ſcipio loquit̉. artem ludicrā ſcenaqꝫ totā in ꝓbro ducerēt genus id hoīm non honorē ciuiū reliquorūcarcre. ſꝫ etiā tribu moueri notatōe cēſoriavoluerūt. Preclara ſane et romanis laudibꝫannumerādā prudētia. ſed vellē ſeip̄a ſeq̄ret̉ſe imitaret̉. Ecce em̄ recte qͥſquis ciuiū romanoꝝ eſſe ſcenicus elegiſſet. ſolum ei nulluſad honorē dabat̉ locus. verū etiā ceſorista tribū tenere ꝓp̓am mime ſinebat̉. O aīꝫ ciuitatis laudis auidū germaneqꝫ romanumSed rn̄deatur mihi quā ꝯſentaneū rōe hoīesſcenici ab omni honore pellunt̉. et ludi ſcenici deoꝝ honoribꝰ admiſcent̉. Illas theatricas artes diu virtꝰ romana nouerat. queſi ad oblectamētū voluptatis humane rerētur. viciomoꝝ irreperet hūanoꝝ. Dij eas ſibi exbiberi petiuerūt. Qūo ergo abijcit̓ ſcenicus que colit̉ deus. Et theatrice illiꝰ turpitudīs qua fronte notat̉ auctor ſi adorat̉ exactor. In hac ꝯtrouerſia greci romaniqꝫ cocertāt. Greci putāt recte ſe honorare hoīesſcenicos. cum coſāt ludoꝝ ſcenicoꝝ flagitatores deos. romani vero hoībus ſcenicis necplebriā tribū. quatō minꝰ ſe natoriā curiā dehoneſtare ſinūt. In hac diſceptatōe huiuſcemodi ratiocinatio ſūmā q̄ſtionis abſoluit.ponūt greci. Si dijtales colēdi ſunt. ꝓfectoetiā tales homīes honorādi ſunt. Adſumūtromani. Sed nullo tales hoīes honorādiſunt. Cōcludūt xp̄iani Nullo ig̓r dij taleſcolēdi ſunt Ca. xxijEinde querimꝰ ip̄i poete taliū fabularum ꝯpoſitores qui duodeciꝫ tabularum lege ꝓhibētur famā lede̓ ciuium tam ꝓbroſa in deos ꝯuicia iaculātes curnon vt ſcenici habeant̉ inhoneſti. Qua rōe rectum eſt vt poeticoꝝ figmētoꝝ et ignomiſnioſorū deoꝝ infamētur actores. honorēturauctores. An forte grecōplatōni potiꝰ palma danda eſt. Qui rōe formaret qual̓ eſſeciuitas debeat. tanꝙͣ aduerſarios ciuitatispoetas cenſuit vrbe pellēdos. Iſte vero deorum iniurias indigne tulit. et fuſcari corrūpiqꝫ figmētis aīos ciuiuꝫ noluit. Cōfer nuncplatōnis hūanitate a ciuibꝰ decipiēdis poetas vrbepellentem cūdeoꝝ dīnitate honoriſuo ludos ſcenicos expetente. ille ne tl̓ia velſcriberent̉. et ſi non ꝑſuaſit diſputādo tamenſuaſit leuitati. laſciuieqꝫ grecorū iſti ut taliaetiā agerent̉ iubēdo extorſerūt grauitati etmodeſtie romanorū. Nec tm̄ hec agi voluerunt ſed ſibi dedicari. ſibi ſacrari. ſibi ſolēnit̓exhiberi. Cui tādem honeſtiꝰ dīnos honoreſdecerneret ciuitas. vtrū platōni hec turpiaet nephāda ꝓhibēti. an demonibꝰ hac hoīmdecēptōe gaudētibꝰ. quibus ille vera ꝑſuadere non potuit. Hūc platōnē labeo inter ſemideos ꝯmemorādū putauit. ſicut erculeꝫ ſicut romulū. ſemideos aūt heroibꝰ āteponitſed vtroſqꝫ inter numina collocat. Verūtam̄iſtū que appellat ſemideū. non heroibꝰ tātūſed dijs ipſis p̄ferēdū eſſe dubito. Propinquāt aūt romanoꝝ leges diſputatōibꝰ platōnis quādo ille cūcta poetica figinēta ꝯdēnat. iſti autē poetis adimūt ſaltē in hoīes maſedicēdi licētiā. ille poetas ab vrbis ipſiꝰ habitatōe. iſti ſaltem auctores poeticaꝝ fabularum remouent a ſocietate ciuitatis. ſitra deos ludorū ſcenicorū expetitoreſ aliqͥdauderēt vndiqꝫ forte remoue̓nt. Nequaquāigit̉ legēs ad inſtituēdos bonos aut corrigēdos malos mores adijs ſuis poſſent accipere