Druckschrift 
1 (1911) Von Justinian bis zur Mitte des zehnten Jahrhunderts : mit Index
Entstehung
Seite
237
Einzelbild herunterladen
 

Adamnan von Hy.

237

De locis sanctis. Über die Veranlassung der Schrift s. ihre Praefatio(Geyer, Itinera Hierosolymitana p. 222) Arculfus sanctus episcopus genteGallus diversorum longe remotorum peritus locorum verax index et satis idoneusin Hierosolymitana civitate per menses novem hospitatus et loca sancta coti-dianis visitationibus peragrans mihi Adamnano haec universa, quae infracaraxanda 1 ) sunt, experimenta diligentius percunctanti et primo in tabulisdescribenti fideli et indubitabili narratione dictavit, quae nunc in membranisbrevi textu scribuntur. Ausführlicher und mit eigner Kenntnis (sie stammtwohl von Adamnans zweiter Eeise nach Northumbrien) Beda 5, 15 p. 316Scripsit idem vir de locis sanctis librum legentibus utillimum, cuius auctorerat docendo ac dictando Galliarum episcopus Arcuulfus, qui locorum gratiasanctorum venerat Hierosolymam . .. patriamque navigio revertens vi tempestatisin occidentalia Britaniae litora delatus est, ac post multa ad memoratvm Christifamulum Adamnanum perveniens, ubi doctus in scripturis sanctorumque locorumgnarus conpertus est, libentissime est ab illo susceptus, libentius auditus; adeout quaeque ille se in locis sanctis memoratu digna vidisse testabatur, cunctamox iste litteris mandare curaverit. Fecitque opus ut dixi multis utile . . .p. 317 Porrexit autem librum hunc Adamnan Aldfrido regi ac per eius estlargitionem etiam minoribus ad legendum est contraditus. Scrlptor quoqueipse multis ab eo muneribus donatus patriam remissus est. Nach Bedas Wortenubi doctus conpertus est könnte man annehmen, daß Adamnan sich mitdem Plane schon getragen hat, ein solches Werk zu schreiben, als Arculfzu ihm kam. 2 ) Über die Entstehungsweise Aufzeichnung der AntwortenArculfs auf Wachstafeln und Ausarbeitung der Diktate durch Adamnanauf Pergament s. Geyer S. 5 und 10 f. Adamnan verfuhr übrigens sehrsicher, denn zunächst scheint er dem fremden Bischöfe, den er im ganzenWerke mit dem Wort sanctus beehrt (vgl. besonders p. 296,16 sancto sacerdoteArculfo), nicht recht getraut zu haben der gelehrte Ire stand dem geistigwohl tief unter ihm stehenden Franken gegenüber. Er nahm den Bischoferst gern auf tibi doctus in scripturis sanctorumque locorum gnarus conpertusest, wie Beda sagt. Außerdem wußte sich Adamnan auch aus den Bücher-schätzen von Hy genaue Kunde zu verschaffen, ob Arculf die Wahrheitsage. Dem gibt er auch in dem Werke mehrmals Ausdruck und beruhigtso den Leser über die Treue des Berichts; so p. 247, 19 Igitur nostri Arcidfide loco vestigiorum domini narratio cum aliorum scriptis rede concordat,ähnlich 277, 11 Notandum itaque est quod s. Arcidfi de situ Tyri relatio peromnia concordat cum his quae superius de s. Hieronymi commentariis excerptadetulimus und 281, 16 Sancti igitur Arculfi relatio de Alexandriae situ etNilo non discrepare conprobatur ab his, quae in aliorum libris scripta exlectione cognovimus. Also ein deutliches Bestreben, die Wahrheit zu er-

') So ist nach Z zu lesen, da caraxarebei den Iren häufig für scribere steht; auchP- 297, 3 ist caraxatore nach Z zu schreiben,caraxanda auch p. 255, 8.

2 ) Das geht auch aus solchen Aeuße-rungen wie 2, 4 (p. 257, 10) Arculfus de se-pulchro David regis a me inlerrogatus hoc

nobis responsum dedit und 2, 5 p. 257, 21 Desepiilchro quoque sancti Hieronymi simili solli-citudine nobis inquirentibus Arculfus si[c] aitdeutlich hervor; vgl. noch p. 258,19f. De quavia Arculfus mihi percunctanti respondens aitund p. 248, 26 Arculfus . . . mihi diligentiusinterroganti retulit dicens.