121 R.

ΚΑΤΑ ΦΙΛΙΠΠΟΙ' Γ.

237

εχοντες Φίλιππον καί πρυτανευόμενοι άπάγουσι τον Ευ-φραΐον εις το δεσμωτήριον ώς συνταράττοντα την πολιν.ορών δε ταν3 · 3 ο δήμος δ των Ώρειτών άντ'ι τον τψ μεν 61βοη&είν, τους δ 1 * άποτυμπανίσαι, τοίς μεν ουκ ωργιζετο,τον δ } επιτήδειον ταϋτα πα&είν εφη καί έπέχαιρεν. μετάτανθ - 3 ol μεν επ' εξουσίας δπόσης ήβουλοντ 1 επραττονόπως ή πόλις ληφ&ήοεται, και κατεσκευάζοντο την πρά-ξιν · των δε πολλών εί τις αίο-9-οιτο, εσίγα καί κατεπέ-πληκτο, τον Ευφραίον οί 3 επαίλεν μεμνημένοι. οντω δ 3 62ά-ϋ-λίως διέκειντο, ωστ 3 ου πρότερον έτόλμησεν ούδείς τοι-οντου κακού προαιόντος ρήξαι φωνήν, πριν διαακευασά-μενοι προς τά τείχη προσήεααν οί πολέμιοι’ τηνικαυταδ 3 οί μεν ήμύνοντο, οί δ'ε προύδίδοσαν. τής πόλεως δ 3όντως άλούσης αισχρώς καί κακώς οί μεν αρχονσι και *τυραννοϋσι, τους τότε σώζοντας εαυτούς καί τον Ευφραίονετοίμους δτιοϋν ποιείν όντας τούς μεν εκβαλόντες, τούςδ 3 <χποκτείναντες, δ δ 3 ΕνφραΙος εκείνος άπέσφαξεν εαυ-

1. Φίλιππον] τον Φίλιππον Q. | πρυτανευόμενοι Z*L*, πρυτανευόμενοι

παρ’ έκείνου vulg. | 5. επιτήδειον SLQ, επιτήδειον είναι vulg.

19, 216 Φίλιπποι χορηγώ χροί-μενος. — πρυτανενόμενοι] αντίτον διοικονμενοι καί διατρεφό-μενοι (letzteres unrichtig) Harp.Ygl. 5, 6.

61. αποτυμπανίσαι] Vgl. 8, 61.

— επιτήδειον = αξιον , wiewohlersteres mehr die Befähigung so-weit sie auf äufserlichen Bedingun-gen beruht, letzteres mehr die mo-ralische bezeichnet. Vgl. 22, 57πολλά γαρ αν τις ϊδοι πολλούςεπιτηδείους όντας πάσχειν καίπεπον&έναι. Br. 2. jp. 1473 ονδ 3επιτήδειον ατιμον είναι ονδ άπ-ολωλέναι. Dazu 3. ρ. 1485 ούτεγαρ άξιος οντ επιτήδειος. — έπέ-χαιρεν] über die ihm widerfahreneSchmach, bildet mit εφη καί denBegriff: rief voll Schadenfreude. —οπόοης = έφ 3 οπόαης. Vgl. § 25.

— την πράξιν, ihr Vorhaben. —εσίγα καί κατεπέπληκτο] das letz-

tere motiviert das erstere: tacebatattonitus (Franke). — μεμνημένοι]an das kollektive τις angesclsiosseii.Vgl. zu 2, 18. — ρήξαι φωνήν,rumpere vocem (Verg. Aen. 2, 129),gleichsam die Fesseln brechen,welche die Zunge gebunden hielt.Vgl. Herod. 1. 85 ο δε παίς οντοςο άφωνος—νπο δέους’ τε καί κα-κόν έρρηξε φωνήν. — διασκενσα-μενοι, in Schlachtordnung.

62. τούς — τούς μεν] —· S. zu6, 11. — τότε] näml. οτε ενεδεί-κννενώς προδότην τον Φηλιοτΐδηνκαί τους μετ αυτόν. — «αητοΰς]geht auf diese άρχοντες zurück:diese hatte das Volk gerettet, in-dem es den Befreiungsversuch desEuphräos desavouierte, § 61. —άπέοφαξεν εαυτόν ] Dies verdientmehr Glauben als die Nachricht desKarystios b. Athen. 11, 508 e , dafsPannenion ihn in Oros ergriffen und