218

ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΓΣ

XI. ρ. 115—

αωφρονήσειν φημί, εάν δ 1 εάσητε, ουδέ τούθ’ όταν βου-λησθε δννήσεσθαι ποιήσαι. και τοσοΰτόν γ 3 άφέστηκατών άλλων, ώ άνδρες Αθηναίοι, των σνμβονλενόντων,ωστ 1 ονδε δοκεΐ μοι περί Χερρονήσον νυν σκοπείν ονδε

20 Βυζαντίου, άλλ 1 επαμύναι μεν τοντοις, και διατηρήααιμή τι πάθωαιν, βονλενεσθαι μέντοι περί πάντων τωνΕλλήνων ώς εν * κινδννφ μεγάλοι καθεστώτων, βούλο-μαι δ 1 ειπείν προς υμάς εξ ών υπέρ τών πραγμάτων ον-τω φοβούμαι, ϊν*, ει μεν όρθώς λογίζομαι, μετάσχητετών λογισμών και πρόνοιαν τιν' υμών γ ’ αυτών, ει μήκαι τών άλλων άρα βούλεστε, ποιήαηοθε, εάν δε ληρεϊνκαι τετυφώσθαι δοκώ, μήτε νΰν μήτ 3 ανθις ώς ύγιαί-νοντί μοι προαέχητε.

21 “Οτι μεν δή μέγας εκ μικρού και ταπεινού το κατ 1άρχάς Φίλιππος ηνξηται, και άπίστως καί στασιαστικώςεχουσι προς αυτούς οι “Ελληνες, καί οτι πολλφ παραδο-ξότερον ήν τοσοϋτον αυτόν εξ εκείνον γενέσθαι ή νυν,ο# 5 οΰτω πολλά προείληφε, καί τά λοιπά νφ* αντφποιήσασθαι, καί πάνίΕ οσα τοιαύτ 1 αν έχοιμι διεξελίίεΐν,

22 παραλείψω. άλλ 1 δρώ σνγκεχωρηκότας άπαντας ανθρώ-πους, άφ 3 υμών άρξαμένονς, αντφ , ύπερ ού τον άλλονάπαντα χρόνον πάντες οί πόλεμοι γεγόνασιν οί Ελληνικοί.

2. τοσοΰτόν γ’ I τοσοϋτον έ'γωγε Α 2 . I 5. μίν] μεν και Α 2 1 QRsD , μεντοΐς Ω. I 6. πάθ-ωσι ΣΙ.*, πάθωσι κα'ι τοΐς οοσιν εκεί νΰν (εκεί νΰν ουσι Α 2 *QH)στρατιώται; (στρατηγοί; WCPMURYZVEvQu) πάνθ·’ όσων αν ΰέωνται (καιadd. Α 2 ) αποστείλαι vulg. | 15. Φίλιππο; ΣΙ,Ο, ό Φίλιππος vuig.

απο ταντης τής ’νμερας y. Vgl.zu 6, 17. — ονδε τονθ·’] nämlichάμύνεσθ-αι. — περί — ονδί] zu § 2.

20. τοντοις] näml. τοΐς Χερ-ρονηαίταις καί Βνζαντίοις. Vgl.§ 26 und Krüjfer § 58, 4, 2. Koch69, 7. — εξ ών, warum, aus wel-chen Gründen. — νπερ τών πραγ-μάτων φ., um den Lauf der Dinge,das Schicksal des Staats besorgtbin. Doch sind die Worte der Füllewegen hinzugesetzt und ebenso-wenig notwendigerweise zu über-setzen, wie im Lat. etwa verum bei

inopia, desperatio u. s. w. — νγι-αίνοντι ] wie 8, 36. — προαέχητε]nämlich τον vovv.

21. μέγας — ηνξηται ] S. zu 1,28. — το κατ άρχάς] AdverbielleBestimmungen müssen beiD. in derRegel zu den vorangegangenen Wor-ten gezogen werden. — προς αυ-τούς] zu 4, 10. — ποιήααο&αι]Vgl. Krüger § 53, 6, 9. Koch 120,1.A. 2.

22. άφ ’ νμών άρξαμένονς, ihran der Spitze. Vgl. 18, 297 άρξα-μένως άπδ σον. 22,6 άρκτέον —