99 R.
ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΝ ΧΕΡΡΟΝΗΣΩΙ.
191
άπελνσασ&ε, εΐ μηδέν αλλ 3 έβονλεσ&ε, αλλ 3 ειακατε'αφέστατε δ ήλον ότι αντώ, καί (ρανερδν πεποιήκατε, ότιονδ 3 αν δεκάκις άπο&άνη, ονδεν μάλλον κινήσεσ3ε. τιοίν πρεσβεύετε καί κατηγορείτε και πράγμαέλ’ ήμΐν παρ-έχετε;“ αν ταΰτα λέγωσιν, τι έρονμεν η τι φήσομεν, *Λ$η-ναΐοι; εγώ μεν γάρ ονχ δρώ.
Είσί τοίννν τινές, οϊ τότ’ εξελέγχειν τον παριόντ 3 38οϊονται, έπείδαν έρωτήσωσι, ,,τί ονν χρή ποιεΐνοϊςεγώ μεν το δικαιότατον και άλη&έστατον τοντ’ άποκρινοΰ-μαι, ταΰτα μη ποιε'ιν α νυνϊ ποιείτε, ον μην άλλα καικαέλ’ έκαστον ακριβώς έρώ. και όπως, ώσπερ έριοτώσιπρο&ύμως, οντω και ποιεϊν έ&ελήσονσιν. πρώτον μέν, 39ώ ανδρες ’Λ&ηναϊοι, τοντο παρ 3 νμίν αντοίς βεβαίωςγνώναι, οτι τη πόλει Φίλιππος πολεμεί καί την ειρήνηνλέλνκεν {καί πανσασ&ε περί τούτου κατηγοροΰντες άλλή-λων) καί κακόνονς μέν εστι καί έχ&ρδς όλη rfj πόλει καίτφ τής πόλεως εδάψει, προσ&ήσω δέ καί τοϊς εν τη πόλει 40
αφέστατε] ohne Verbindungspar-tikel. ‘Die asyndetische Anknüp-fung und die Voranstellung von άφέ-στατε läfst die Schlufsfolgerungdringender erscheinen.’ E. Müller.Auch aus δήλον οτι geht hervor, dafsein Schlufs gezogen wird (Weil). —άπο&όνη] Man sollte‘krank wäre’erwarten, da wir hier einen Bezugauf νόσω im § 35 haben. Der Red-ner wählt das stärkere Yerbum! —ονδεν μάλλον] die schon vorher-gesetzte Negation (ονδ’ äv — xi-νήσεο&ε = xal av d. άποθ-άνη ονχινήαεο&ε) noch einmal mit Nach-druck wiederholend. Vgl. § 41. —πρεσβεύετε] Der Redner denkt dieWorte im allgemeinen zwar an dasYolk gerichtet, zunächst aber un-mittelbar zu den Gesandten dessel-ben gesprochen. —■ άν τ. λέγωαι]nimmt den oben § 34 ( ει — έροινθ·’νμάς) schon gesetzten Fall wiederauf. — τι έρονμεν] zunächst alsEntgegnung auf das Vorhergehende,τι φήσομεν, überhaupt sagen, wiedicere, loqui. Ygl. 25, 100.
39. εξελέγχειν, zum Schweigenbringen. — έπειδαν έρωτήσωσι,statt einer Antwort. — ον μηνάλλα xal] zu § 8. — όπως — έ&ε-λήσονσιν] Vgl. zu 4, 20.
39. γνώναι] von χρή abhängig,welches aus obigem τι ονν χρήποιεϊν vorschwebt, βεβαίως γνώ-ναι, habere cognitum. — τήν ει-ρήνην, den Frieden von 01. 108, 2,der der Sache nach zwar von Phi-lippos wie von Diopeithes gebro-chen, bisher aber von keiner Seiteförmlich gekündigt worden war:darüber mochte wohl von den Par-teien viel herüber und hinüber ge-stritten worden sein. Vgl. § 58. —τω τής πόλεως έδάφει] Nicht nurbesiegen wollte Philippos die Athe-ner, wo immer sie ihm entgegen-träten , sondern auch sie in ihremeigenen Lande angreifen (τήν πά-λιν νπ'ερ αντών τών έδάφων ειςκίνδννον μέγιστον χαταχλείειν 26,11), dieses unterjochen und ihreStadt von dem Erdboden vertilgen.Ygl. § 60. Doch kann man die Worte