144

ΑΗΜΟΣΘΕΝΟΓΣ

ν. ,ρ. 59~

τον Φίλιππον, αν γένηται κύριος, σώσειν, την δε Θηβαίωνπάλιν διοικιεΐν, καί τον Ώρωπόν νμΐν υπάρξειν, και τηνΕύβοιαν αντ Άμφιπάλεως άποδο&ήσεσ&αι, και τοιαύταςελπίδας και φενακισμούς, οίς επαχ&έντες υμείς ούτε σνμ-φόρως οντ ’ ίσως ούτε καλώς προεϊσ&ε Φωκέας, ονδεντούτων ουτ’ εξαπατησας οντε σιγήοας εγώ φανήσομαι,άλλα προειπών νμΐν, ώς οίδ’ οτι μνημονεύετε, οτι ταντοντ’ οίδ’ οντε προσδοκώ, νομίζω δε τον λέγοντα ληρείν.

Ταντα τοίννν άπαν-9·οσα φαίνομαι βέλτιον τωνάλλων πρ ο ορών, ονδ’ εις μίαν, ώ άνδρες’Λ&ηναϊοι, οντεδεινότητα οντ’ αλαζονείαν επανοίαω, ονδε προσποιήσομαιδι’ ονδεν άλλο γιγνώσκειν και προαισ&άνεσ&αι, πλήν δια άν νμΐν είπω δύο' εν μέν, ώ άνδρες ’Ad -ηναΐοι, δι 1ευτυχίαν, ην συμπάσης εγώ τής εν äv-9 -ρώποις ονσης * δει -

im Thebanern gegenüber ergreifenwürde. Oro p o s, eine Stadt an derböotischen Grenze, war von .Altersher zwischen Athen und Thebenstreitig. Vgl. 18, 99. Über Euböas. oben § 5, über Amphipolisdie Einl. zu 1—3 und 1, 12. — avγένηται κύριος, wenn er freie Handhaben, die Entscheidung in seineHand gelegt würde. Ph. beabsich-tigte durch jene Vorspiegelungendie Athener abzuhalten, den Pho-kern Beistand zu leisten. — διοι-κιεΐν] αντί τον διαιρήσειν, ώστεμη εν ταντφ παντας οίκειν, άλλαχωρίς καί κατά μέρος. Harp. (με-τοικίααι εις κώμας Diod. 16, 60).Vgl. 19, 325 Θηβαίοι ό’ ήααν οικαταακάπτοντες (τά τών Φωκίωντείχη), διοικισ&έντες νπ ’ Αίαχίνοντώ λόγφ. — καί τοιαύτας ελπί-δας καί φενακισμούς, durch einZeugma mit νπισχνο υμένων ver-bunden. — οντε ανμφόρως οντ’ίσως οντε καλώς, nach den dreidie menschlichen Handlungen be-stimmenden Gesichtspunkten desσυμφέρον, δίκαιον und καλόν. —ονδεν — έξαπατήσας] Vgl. 8,62.

— φανήσομαι ] näml. αν σκοπήτε.

— προειπών — ληρείν] Über die

Sache zu 6,29 f. — οίδ’ οτι, sicher-lich. Vgl. 6, 29. 30. 9, 1.

11. ονδ’ εις μίαν] = είς ονδε-μίαν ‘durchaus nicht auf \ — οντεδεινότητα οντ’ αλαζονείαν] ‘aufeine (mir eigene) Kunstfertigkeit,welche berechtigte, mich mit ihr zubrüsten, zurückzuführen’. Die Sub-stantive stehen nicht in demselbenVerhältnis zum Verbum. Das zweiteSubstantivum ist dem ersten koordi-niert, während es dem durch das ersteausgesprochenen Gedanken eigent-lich hätte subordiniert werden müs-sen. Wir haben hier eine Art derbekannten Figur des εν διά δνοΐν.— ονδε — δύο] Die Schwierigkeitdieser Stelle, welche in der Verbin-dung des unbestimmten a äv mitdem bestimmten δύο liegt, suchtFunkhänel durch die Annahme einerVerkürzung des Ausdrucks zu lösen,sodafs es eigentlich hätte heifsensollen: πλήν δι’ α νμΐν έρώ, οποίαάν ή ά έρώ (und so sei auch bei Soph.Trach. 669 τοιοντον έκβέβηχεν,oiov άν φράαω = τ._ έκβ. ο (οέον)φράσω, όποιον άν ή und bei Plat.Af>ol. S. 20° ον γάρ έμόν έρώ τονλόγους ον αν λέγω — ον γάρ έμονέρώ τον λόγον, ον λέγω, οποίος