128

ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΓΣ

IV. ρ. δΐ R,

37 είτ’ αντονς πάλιν, εΐτ’ άντεμβιβάζειν, είτ’ εν οοφ τανταμέλλεται, προαπόλωλε το εφ’ ο άν έχπλέιομεν τον γάρτον πράττειν χρόνον εις το παρασχενάζεσ&αι άναλίσχομεν.οΐ δε των πραγμάτων ον μένονσι χαιροι την ήμετέρανβραδύτητα χαι ειρωνείαν, ας δε τον μεταξύ χρόνονδννάμεις οίόμεΟ·’ ημίν νπάρχειν, ονδεν οϊαί τ’ ονσαιποιεϊν επ’ αυτών των χαιρών εξελέγχονται, δ δ’ * ειςτοΐ&’ ύβρεως ελήλν&εν ώστ’ έπιστέλλειν Ενβοεΰσιν ηδητοιαντας επιστολάς.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ.

38 Τούτων, ώ άνδρες ΆΌ-ηναΐοι, των άνεγνωσμένωνάλη&ή μεν ’εατι τά πολλά, ώς ονχ ε'δει, ον μην άλλ’ ϊσωςονχ ηδέ’ άχονειν. άλλ’ ει μέν, όσ’ άν τις νπερβή τψ

αντονς φχονν, χωρίς των άηελιν-Θ-ερωοάντων' εν δε τι» τέως δον-λενοντες_ έτι σννωχονν._

37. είτ’ — είτ’ — είτ’] veran-schaulicht (nicht minder als dasAsyndeton 2, 25) den Wankelmutund die Ratlosigkeit der Athener.αντονς, wir selbst, die Bürger.άντ εμβιβάζειν , die Bemannungwechseln, d. h. wieder die Metökeneinschiffen. Aridere lesen: xal μετάταντ’ έμβαίνειν, είτ’ άντεμβιβά-ζειν τούς μετοΐχονς xal τ. χωρ.οίχ., είτ αντονς πάλιν, είτ’ ενοσω χτλ. — μέλλεται, Thuk. 5, 111νμών τά ίσχνρότατα έλπιξόμεναμέλλεται. Xen. Anab. 3, 1, 47 ώςμη μέλλοιτο, άλλα περαίνοιτο τάδέοντα. — το εφ’ ο] Der Artikelsubstantiviert den Relativsatz: ‘Dereigentliche Zweck unserer Aus-fahrt 5 . Vgl. 6, 2. — oi δε των —ειρωνείαν ] Liv. 31, 48 non ex-spectare belli tempora moras etdilationes imperatorum. Über ει-ρωνεία zu § 7. — ας δε — νπάρ-χειν] die Macht aber (die paar Schiffeund die Handvoll Leute), die wirmitterweile (bis zur Rüstung einergröfseren Macht, die aber nicht zu-stande kommt, oder doch erst, wennes zu spät ist) zu unserer Verfügung

zu haben glauben. — τον μετάξιχρόνον, mit νπάρχειν zu verbin- ,den. —· οίαί τ’ ονσαι] abhängig Ivon έξελέγχονται. — τοιανταςεπιστολάς] wie der gleich zu ver-lesende. Ο_σχοπος τής επιστο-λής εστιν οντος' ό Φίλιππος επ-έατειλεν Ενβοεΰσιν ανμβονλενωνμή δεΐν ελπίζει εις την ’ΑθηναΙ-ωνανμμαχίαν, οτι ονδε αντονς δν-νανται σιόζειν, Schol. ÄhnlichenInhalts mag das Schreiben in derThat gewesen sein. Ph. suchte iden Bund zu sprengen, der seit (dem Hülfezuge 01. 105, 3. 358 zwi-schen den Athenern und den eubc-ischen Städten bestand, und seiner iEinmischung gelang es schon 01.107, 2. 350 einen Bruch herbeizu- 'führen.

38. ον μήν άλλ ’] ‘aber indessen’.Man hätte das Raisonnement überden Brief Philipps umgekehrt er-wartet: ονχ ήδέα, άλλ’ αληθή.

Für die Wahl der Stellung wardem Redner besonders die Rück-sicht auf die Anknüpfung des fol-genden Gedankens mafsgebend. —ei μέν — νπερβήσεται] Subjekt inνπερβή und νπερβήσεται ist τις.Aber wenn einer, wie er in derRede allerdings vieles übergehen