V. p. 40 R.

ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΓΣ ΚΑΤΑ ΦΙΛΙΠΠΟΓ A.

109

τούτο προς τά μέλλοντα βέλτιστον υπάρχει, τί ονν εοτιτούτο; ότι ουδεν, ώ ανδρες’Λ&ηναίοι, τών δεόντων ποι-ονντων υμών κακώς τ:ά πράγματ } ε'χει’ επεί τοι εΐ πάνά προαήκε πραττόντων όντως είχεν, ουδ’ αν ελπίς ήνάντε βελτίω γενέα&αι. επειτ 1 έν·9νμητέον και παρ 1 αλ- 3λων άκονονσιν και τοίς ειδόσιν αντοίς άναμιμνησκομένοις,ήλίκην ποτ* έχόντων δνναμιν Λακεδαιμονίων — εξ ου χρό-νος ον πολύς — ως καλώς και προσηκόντως ουδεν ανάξιονυμείς επράξατε τής πόλεως, άλλ 3 νπεμείναδ■’ υπέρ τώνδικαίων τον προς εκείνους πόλεμον, τίνος ονν ενεκα*ταντα λέγω; ϊν' είδήτ', ώ άνδρες Λϋ-ηναίοι, καί-9-εάση-σ&ε, ότι ουδεν ούτε φνλαττομένοις νμϊν έστι φοβερόνοντ 1 , αν όλιγωρήτε, τοιοντον, οΐον αν υμείς βονλοισ&ε,παραδείγμαοι χρώμενοι τή τότε ρώμη τών Λακεδαιμο-νίων, ής εκρατείτ ’ εκ τον προαέχειν τοίς πράγμασι τοννουν, καί τή νυν νβρει τούτου, δι ήν ταραττόμεΟ - 3 εκτοϋ μηδέν φροντίζειν ων έχρήν. εί δέ τις υμών, ώ άν- 4

doxon fesselt der Redner die Auf-merksamkeit seiner Zuhörer. DiePräposition εκ bezeichnet den Ein-tritt einer Zeit als Anfangspunkteiner ganzen Reihe von Momenten,also diese mit inbegriffen den ganzenVerlauf derselben, = έν. Vgl. 18,203 ούδ ηδννή&η πώποτε την πά-λιν ονδείς εκ παντός τοϋ χρόνουπεϊοαι. 20, 141 μεγίστας δίδοτεκ παντός τον χρόνον δωρεάς.24, 90 περί τών εκ τον παρελη-λνβότο; χρόνου κριΜντων. —αυτών , an ihnen’, mit ο zu verbin-den. — ποιονντων — πραττόντων]ohne Unterschied der Bedeutung,wie 3, 15.

3. ίν&νμητέον, näml. νμΐν, mitAnklang an aas vorhergehende a'iv-μητέον. — τοίς είδόοιν αντοίς]Dieser Zusatz hätte fehlen können,da αναμιμνηοκομένοις dem άκον-ovaiv entspricht. Aber einerseitsmachte παρ' άλλων einen Gegen-satz wünschenswert, andrerseits er-regen gerade Verletzungen des Eben-mafses die Aufmerksamkeit. — ηλί-

κην — ως καλώς] Wie die Römer,so verbinden auch die Griechenmehrere Relativa u. Fragpronominain einem Satze ohne Copula: ‘wiewir trotz der grofsen Macht’. Sounten § 36. 19, 61 ’ίν' είδήθ·' οίωνυπαρχόντων αντοίς παρ υμώνο ίων έτνχον. 19,63 σκοπείτε τίναπιατεύααντες τι επααχον. 21,175 τί πεποιηκότες αυτών ενιοιτίνος οργής τετνχήκααι. — εξ ονχρόνος ού πολύς , näml. έστι , einefast adverbialisch gebrauchte For-mel. Isokr. 5, 47 οντοι γάρ άρ-χοντες τών ‘ Ελλήνων ον πολνςχρόνος εξ ον — εις τοσαντηνμεταβολήν ήλθ·ον. Übrigens meintD. den korinthischen und den böo-tischen Krieg, worüber 18, 96. 20,52 ff. und oben zu 2, 24. — νπερτών δικαίων] Dafs die Gerechtsameder Hellenen zu verstehen seien, be-durfte für die Athener keiner be-sonderen Erinnerung. — τούτον]Jeder der Zuhörer wufste ja, werdieser οντος wäre. — μηδέν] =nihil ist hier nur vollere Negation.