68

ΛΗΜΟΣΘΕΝΟΓΣ

II. ρ 21- '

καί συμπονείν καί φέρειν τάς συμφοράς καί μένειν ε&έ-λονσιν άν&ρωποι' όταν δ 3 Ικ πλεονεξίας καί πονηριάςτις ώσπερ οντος ίσχνση, ή πρώτη πρόφασις καί μικρόν

10 πταΐσμ άπαντ 3 άνεχαίτισεν καί διέλνσεν. ον γάρ ϊστιν,ονκ ϊστιν, ώ άνδρες ’Λ&ηναϊοι, άδικοϋντα καί επιορκονντακαί ιρευδόμενον δνναμιν βεβαίαν κτήσασ-9-αι ,* αλλα τατοιαντ 3 εις μεν άπαξ καί βραχνν χρόνον αντέχει, καίσφοδρά γ 3 ην-9-ησεν επί ταίς ελπίσιν, αν τύχη, τώ χρόνο)δε φωράται καί περί αυτά καταρρει. ώσπερ γαρ οικίας,οίμαι , καί πλοίου καί τών άλλων τών τοιοντων τα κα-τω&εν ισχνρότατ 3 είναι δεϊ, οντω καί τών πράξεων τάςάρχάς καί τάς υποδέσεις άλη&είς καί δικαίας είναι προσ-ήκει. τούτο δ 3 ονκ ενι νυν εν τοίς πεπραγμένοις Φιλίππφ.

11 Φημί δη δεΐν ημάς τοίς μεν 3 Ολυν&ίοις βοη&εΐν, καίόπως τις λέγει κάλλιστα καί τάχιστα, όντως άρέσκει μοι,προς δε Θετταλονς πρεσβείαν πέμπειν, η τους μεν διδά-

Silbe besonders betont. — η ηρώτη(erste beste) ηρόψααις (geringfü-giger, oft sogar nicht wahrer Grund)καί μικρόν (eine Steigerung dieserBegriffe der Kleinheit ist im Griech.,wie im Lat. unnötig). — άνεχαίτι-αεν αντί τον ανέκοψεν η άνέτρε-ψεν, Harp. Das Bild ist von demPferde entlehnt, welches sich bäu-mend, steigend die Mähne zurück-{άναχαιτίζονσιν ϊστάμενοι κατάτους ουραίους ηόδας Poll. 1, 209)und den Reiter ab wirft. Über denAorist zu 1, 15. Das allgemeinereκαί διέλνσεν mildert die Härte derMetapher. ( Vgl. Isokr. 7, 12 ονδέναχρόνον τας ευτυχίας κατααχεΐνηδννήίλημίν, αλλά ταχέως διεσκα-ριφηαάμεϋ-α καί διελνααμεν αν τάς.

10. καί ιρευδόμενον scheint unsnach in ιορκονντα zu schwach. DerSinn und die Bedeutung der Wortewar also nicht immer mafsgebendfür ihre Stellung. — τά τοιαντ ’.]Der Grieche liebt mehr als der Lat.undDeutsche den allgemeinen, unbe-stimmteren Ausdruck: solches We-sen, vgl. § 14: τοϋτο . — εις άηαξ,

für einmal. Vgl. εις μακράν § 20,εις τότε 14, 24, εις όψέ 57, 15.Mehr Beispiele dieser Verbindungvon Präpositionen mit substantivier-ten Adverbien s. bei Krüger § 66,1,3.4. — inl ταΐς ελπίσιν, bei den Er-wartungen, welche es von sich er-regt, in der öffentlichen Meinung. —ccv τύχρι, näml. άνίλονντα, s. 1, 3. —καταρρει, als Fortsetzung des mit■ην&ηοεν begonnenen Bildes: inlγάρ τών αν&έων τών μαραινόμε-νων το καταρρεΐν σχεδόν κυρίωςλέγεται. Hermog. η. ιδεών 2, 327Walz. Vgl. das lat. defluere. Cic.Tusc. 5, 21, 62. — τά κάτωθεν,'die Teile von unten herauf fest (ge-baut) sein müssen’. Vgl. 1,15. Eshat eine Zusammenziehung zweierAnschauungen in eine stattgefun-den. Dem τά κάτωίλεν entsprichtim folgenden τάς νηοίλέσεις, auchin demselben Bilde.

11. οηως — τάχιστα näml. βοψ&εΐν. — τους μεν, welche nichterst der Anregung bedürfen, son-dern selbst schon zum Losschlagenbereit sind. — ταντα, die unserer-