48

αημοςθενοτς

I. ρ. 10 R.

αν&ρωπος πράγμασι χρήσ&αι, τα μεν εΐΥΜν, ηνικ αντύχη, τά δ 3 απειλών (αξιόπιστος δ 3 αν εικότως φαί-νοιτο), τά <5’ ημάς διαβάλλων και την απουσίαν τηνήμετέραν, εντρεπίσηται και παρασπάσηταί τι των όλων

4 πραγμάτων, ον μην άλλ 3 επιεικώς, ώ ανδρες Λ&ηναίοι,τοΰϋ· 3 , ό δυσμαχώτατόν εστι των Φιλίππου πραγμάτων,καί βέλτιστον υμΐν. το γάρ είναι πάντων εκείνον εν οντακύριον καί ρητών καί απορρήτων καί αμα στρατηγόν καιδεσπότην καί ταμίαν, καί πανταχον αυτόν παρείναι τώστρατεύματι, προς μεν το τά τον πολέμου ταχύ και κατακαιρόν πράττεσ&αι πολλψ προέχει, προς δε τάς καταλ-λαγάς, ας αν εκείνος ποιήσαιτ 3 ασμενος προς 3 Ολυν·9·ίους,

5 έναντίως έχει, δήλον γάρ εστι τοίς Ολυν&ίοις, ότι νυν

Umstände zu benutzen, abuti. —ήνίκ’ αν τύχη, persönlich, näml.εΐκων. Vgl. 2, 10. 4, 46. 8, 68. 9,54. u. ö. Der Zusatz besagt, dafsNachgeben nicht im Ernste Philip-pos' Sache war. ‘Wann es sich ein-mal so trifft’; entspricht gewisser-maßen dem; αξιόπιστος — φαί-νοιτο, welches das Wichtigere undHäufigere enthält. Dagegen απει-λών zeigt er sich in seiner wahrenGestalt: denn dafs er hierin Worthielt, hatte schon mancher Staat zuseinem Nachteil erfahren. — καίτην απουσίαν nach ημάς eine Artσχήμα καίλ ολον καί κατα μέρος.

— εντρεπίσηται] In den Hd. steht;τρέψηται ‘ eine Wendung geben’,wozu dann das folgende παρασπ.eine Erklärung geben würde.

4. ον μήν άλλ ’ ‘indessen’ 2, 22.

— έπιεικώς, so ziemlich: dient zurMilderung des Paradoxon. Dasselbeσχήμα παρά προσδοκίαν 4, 2. 9, 5.

— το γάρ ■— προέχει] Vgl. 18,245πρώτον μεν ήρχε^ τών άκολου-&ούντων αυτός αυτοκράτωρ, οτών εις τον πόλεμον μέγιστάνεατιν απάντων' sZf>’ οντοι τάόπλα είχον εν ταις χερσίν αεί'επειτα χρημάτων ευπορεί, καίεπραττεν ά όόξειεν αντώ ον προ-

λόγων εν τοίς ψηφίσμασιν, ούδ ’εν τώ φανερώ βουλενόμενος, —αλλ’ άπλ.ώς αυτός δεσπότης, ήγε-μών, κύριος πάντων. Die Sub-stantivierung des Infinitivs ist, wiebei den Griechen überhaupt, so be-sonders bei Demosthenes aufseror-dentlich häufig. Daraus erklärt sichdie verhältnismäfsig kleine Anzahlder Abstrakta im Griech. Lat. würdehier ein Satz mit quod eintreten. —αυτόν] hat hier den Ton. — το τάτοΰ] klingt den Griechen ebensolieblich, wie den Lateinern die mitqu beginnenden Worte. — προέχειέναντίως ( έχει] Figur der Antistro-phe (κατά το τέλος έχόντων τώνκώλων την αυτήν λέξιν Hermog. π.ίδ. 1. S. 285 Wz.), Vgl. § 11, 3, 19.Die Gleichheit des formellen Reim-schlusses läfst die Ungleichheit desSinnes noch schärfer hervortreten.— ας αν — ποιήσαιτο , wenn dieOlynthier sich darauf einliefsen.

5. δήλον — ort] Den jambischenTrimeter haben schon die älterenErklärer aufgestochen. Andere s.21,165, 35,22. Hexameter sind demD. entschlüpft 4, 6. 18, 143. 198.19, 75. 23, 14. 50. 134. 144, Pen-tameter 18, 279. 54, 15, freilichgerade keine mustergültigen. Im

w aBa a ss a g j