QueſtioLXX

ſed non conuertitur. ſunt enim fructus quecūqꝫ virtuoſaoperaʳ in quibus homo delectatur. ſed beatitudines dicūtur ſoluꝫ perfecta opera. que etiam ratione ſue perfectionis magis attribuūtur donis qͣꝫ virtutibus. vt ſupra dictum eſt. ¶Ad .i. ergo dd̓m ꝙ ratio illa probat ꝙ beatitudines ſint fructus. non autem ꝙ omnes fructus beatitudines ſint. ¶ Ad. ij. dd̓m ꝙ fructus vite eterne eſt ſimpliciter vltimus ⁊ perfectus. ⁊ ideo ī nullo diſtinguitura beatitudine eterna futura. fructus autem preſentis vitenon ſunt ſimpliciter vltimi ⁊ perfecti. et ideo nō omnesfrucius ſunt beatitudines. ¶ Ad. iij. dd̓m ꝙ aliquid amplius eſt de ratione beatitudinis qͣꝫ de ratiōe fructus. vtdictum eſt.D tertium ſic proceditur. Uidetur ꝙ Apl̓us inconuenienter enumeret ad Gal̓. v. duodecim fructus. Alibi enim dicit eſſe tātum vnum fructuꝫ preſentis vite. ẜm illud Ro. vi. Habetis fructuꝫ veſtrum in ſanctificatione. Et Eſa. xxvij. dicitur. Hic eſt omnis fructus vt auferatur peccatum. nonergo ponendi ſunt duodecim fructus. ¶ Pre. fructus ēqui ex ſpirituali. ſemine exoritur vt dictū ē. ſed dn̄s Matthei. xiij. ponit triplicem terre bone fructum ex ſpiritualiſemine prouenientem .ſ. centeſimum. ſexageſimum. ⁊ trigeſimum. gͦ non ſunt ponendi duodecim fructꝰ. ¶ Pre.fructus habet in ſui ratione ꝙ ſit vltimum ⁊ delectabileſed ratio iſta non inuenitur in omnibꝰ fructibꝰ ab Apoſtulo enumeratis. patientia enim ⁊ longanimitas videntur in rebus contriſtantibus eſſe. fides autem non habetrem vltimi. ſed magis rationem primi fundamenti. ſuꝑflue igitur hmōi fructꝰ enumeratur. Sed contra. videturꝙ īſufficienter ⁊ diminute enumerent̉. dictū eſt enim. ꝙomnes beatitudines fructus dici poſſunt. ſed nō omneshic enumerantur. nihil .n. hic ponit̉ ad actū ſapiētie ꝑtinens. ⁊ multaꝝ aliarū virtutū. gͦ videt̉ ꝙ īſufficiēter enumerentur fructus. Rn̄. dd̓m ꝙ numerus duodecim fructuū ab Apl̓o emumeratoruꝫ cōueniēs eſt. ⁊ poſſunt ſignificari per duodeciꝫ fructus de quibꝰ. dicit̉ Apoc. vlti.Ex vtraqꝫ ꝑte fluminis lignū vite afferens fructus duodecim. Quia vero fructus dicit̉ qd̓ ex aliquo principio ꝓcedit ſicut ex ſemine vel radice attendenda eſt diſtinctiohorū fructuū ẜm diuerſū proceſſuꝫ ſpūſſancti in nobis.qͥ quidem ꝓceſſus attenditur ẜm hoc. vt in primo menshominis in ſeip̄a ordinetur. ſecundo vero ordinet̉ ad eaque ſunt iuxta. tertio vero ad ea que ſunt infra. Cū auteꝫbene mens hominis diſponitur in ſe ipſa. quādo mēs hominis bene ſe habet in bonis et in malis. prima aūt diſpoſitio mentis humane ad bonum eſt ꝑ amorem qui eſtprima affectio. ⁊ omniuꝫ affectionuꝫ radix vt ſupra dictūeſt. ⁊ ideo inter fructus ſpūs primo ponitur charitas inqua pāliter ſpūſſanctus dat̉ ſicut in propria ſimilitudīecū etipſeſſit amor. Unde dicit̉ Ro. v. Charitas dei diffuſa eſt in cordibus nr̄is ꝑ ſpūſſanctum qui datus eſt nobis. Ad amorem aūt charitas ex neceſſitate ſequit̉ gaudium. omnis .n. amans gaudet ex cōiunctione amati. charitas aūt ſemꝑ habet p̄ſentē deū quē amat. ẜm illud. i. Io.iiij. Qui manet in charitate in deo manet ⁊ deus in eo.Un̄ ſequela charitatis ē gaudiū. ꝑfectio aūt gaudij ē paxqͣꝫtū ad duo. Primo quidem qͣꝫtū ad quietē ab exterioribus conturbantibus. nō .n. poteſt perfecte gaudere de bonō amato qui in eius fruitione ab alijs perturbat̉. Et iterum: Qui perfecte cor habet in vno peccatū a nullo alio

moleſtari poteſt. cū alia quaſi nihil reputet. vnde d̓r̄ ī pͣsPax multa diligentibus nomē tuū. ⁊ nō ē illis ſcandalūquia .ſ. ab exterioribus non ꝑturbant̉ quin deo fruanturSecundo qͣꝫtū ad ſedationem deſiderij. fluctuantis. noneniꝫ ꝑfecte gaudet de aliquo cui nō ſufficit id de quo gaudet. hec aūt duo importat pax .ſ. vt neqꝫ ab exterioribusperturbemur. ⁊ vt deſideria nr̄a conquieſcāt in vno. vnd̓poteſt charitatē ⁊ gaudiū. tertio ponit̉ pax. In malis aūtbn̄ ſe habet mens qͣꝫtum ad duo. Primo quidē vt nō ꝑturbet̉ mens per īminentiā malorū. qd̓ ꝑtinet ad patientiam. Secundo vt nō ꝑturbetur in dilatiōe bonorū. qd̓ꝑtinet ad longanimitatem. nam carere bono habet rationem mali. vt̓ dicit̉ in. v. ethicoꝝ. Ad id aūt qd̓ ē iuxta hominem .ſ. proximū bene diſponit̉ mens hominis. primoquideꝫ qͣꝫtū ad voluntateꝫ bene faciendi. ⁊ ad hoc ꝑtinetbonitas. Secundo qͣꝫtum ad beneficentie executionem.⁊ ad hoc ꝑtinet benignitaſ. dicuntur. enim benigni quosbonus ignis amoris feruere facit ad benefaciendum proximis. Tertio qͣꝫtum ad hoc ꝙ equanimiter tolerent̉ mala ab eis illata. ⁊ hoc pertinet manſuetudo que cohibetiras. Quarto qͣꝫtum ad hoc ꝙ non ſolum per iram ꝓximis non noceamus. ſed etiam neque per fraudem vel perdolum. ⁊ ad hoc pertinet fides ſi ꝓfidelitate ſumat̉. ſedſi ſumat̉ pro fide qua creditur in deuꝫ. ſic per hāc ordinatur homo ad id qd̓ eſt ſupͣ ſe. vt .ſ. homo intellectū ſuumdeo ſubijciat. ⁊ ꝑ conſequens omnia que ipſius ſunt. ſedad id qd̓ infra eſt bene diſponitur homo. primo quidemqͣꝫtum ad exteriores actiones per modeſtiā. que in omnibus dictis factis ⁊ modū obſeruat qͣꝫtuꝫ ad interiores cōcupiſcentias per cōtinentiaꝫ ⁊ caſtitatē. ſiue hec duo diſtinguantur per hoc ꝙ caſtitas refrenat hominem ab illicitis cōtinenti vero a licitis. ſiue per hoc ꝙ continenſ patitur concupiſcentias. ſed non deducitur. caſtus autē neqꝫpatitur. neqꝫ deducit̉. ¶ Ad. i. gͦ dd̓m ꝙ ſanctificatio fitper omnes virtutes per quas etiam peccata tollunt̉. vnd̓fructus ibi ſingulariter nomināt̉ ꝓpter virtuteꝫ generisqd̓ in multas ſpecies diuidit̉. ẜm quas dicunt̉ multi fructus. ¶ Ad. ij. dd̓m ꝙ fructus centeſimus. ſexageſimus.⁊ trigeſimus non diuerſificantur ẜꝫ diuerſas ſpeciēs virtuoſoꝝ actuum. ſed ẜm diuerſos ꝑfectionis gradus etiāvnius virtutis. ſicut ꝯtinentia cōiugalis dicitur ſignificari per fructum trigeſimum ꝯtinentia vidualis per ſexageſimum. virginalis aūt per centeſimum. Et alijs etiāmodis ſancti diſtinguunt tres euangelicos fructus ẜmtres gradꝰ virtutis. ⁊ ponuntur tres gradꝰ. qꝛ cuiuſlibetrei ꝑfectio attendit̉ ẜm principiū mediū ⁊ finem. ¶ Adiij. dd̓ꝫ ꝙ hocip̄m qd̓ ē in triſticijs nō perturbari rationēdelectabilis habet. ⁊ fides etiā ſi accipiat̉ prout ē fundamentū. hebet. quādaꝫ rationem vltimi ⁊ delectabilis ẜmy ꝯtinet certitudinem. Un̄ glo. exponit. fides .i. de inuiſibilibꝰ certitudo ¶ Ad. iiij. dd̓m ꝙ ſicut Augꝰ dicit ſuperepl̓am ad Gal̓. Apl̓us non hoc ita ſuſcepit vt doceret qͦtſunt vel oꝑa carnis vel fructꝰ ſpūs. ſed vt oſtenderet in qͦgenere illa vitanda. illa vero ſectāda ſūt. Un̄ potuiſſentvel plures vl̓ etiaꝫ pauciores fructꝰ enūerari. ⁊ tn̄ omnesdonoꝝ ⁊ virtutū actꝰ poſſunt ẜm qͣꝫdaꝫ ꝯuenientiam adhoc reduci. ẜm ꝙ omnes virtutes et dona neceſſe ꝙ ordinet mēteꝫ aliquo predictoꝝ modoꝝ. vn̄ ⁊ actus ſapiētieet quorūcūqꝫ donoꝝ ordinātiū ad bonū reducn̄t̉ ad charitatem gaudiū. ⁊ pacē. Ideo tn̄ potius hec qͣꝫ alia enūcrauit. qꝛ hic enumerata magis important vel fruitioneꝫ bonorum. vel ſedationem maloꝝ. quod videtur ad rationeꝫ