Druckschrift 
Tertia pars huius operis in se continens glos[s]am ordinaria[m] cu[m] expositione lyre litterali [et] morali: necnon additionibus acreplicis: .. (1498)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Nico. de lyra Glo. ordi. Eccleſiaſtes Ca. IX

a ſ vbi omnia aperta.ſed omnia in futurū ſeruant̉ īcera ſ bona et mala ꝓmiſcue.ta: eo ꝙ vniuerſa ęque eueniant qͦiuſto et īpio: bono ⁊ malo: mūdo ꝓ⁊ īmūdo: īmolāti victimas et ſa­ e§opinione hominuicrificia contēnenti. Sicut bonusſic ⁊ peccator: vt ꝑiurꝰ ita ille qui sveꝝ deierat. Hoc ē peſſimū inter hoīa quę ſub ſole fiūt: qꝛ eadē cunctis eueniūt. Unde ⁊ corda filioa § carnalium. b § nō timēt peccare.rū hominum imple̓nt̉ malicia: eta §in peccatis.§mala.ꝯtēptū in vita ſua: et poſt hęc ad iinferos deducent̉ Nemo ē qͥ ſem kper viuat: ⁊ qͥ huius rei habeat fi ma ſ ſꝑ viuēdi. b § pctōr qͥ pōt cōuerti ⁊ ꝓficere. Ianis viuus: gentilis qͥ deo viuit. c Iiudeo inredulo ⁊ ſuꝑbo. F mortuo iuſto qͥ nihil pōt mēritis ſuis addere.a duciā. Melior eſt canis viuuſ leō nne mortuo. Uiuentes eniꝫ ſciunt oa I in eternum: niſi caueant.b ſe eē morituros Mortui vero ni­ pa § de mundo.hil nouerunt ampliꝰ: nec habent ꝙa § quia non proficiunt amplius.vltra mercēdeꝫ: qꝛ obliuiōi tradi rta ē memoria eoꝝ. Amor quoqꝫ sa Icum ipſis. Fal̓s bunt.⁊ odium ⁊ inuidię ſimul ꝑierunt: ſnec hn̄t ꝑtē in hoc ſęculo: ⁊ in oꝑe xa 5to. § quādoquidē mors ſic finit oīa. b § nemori.18.qd̓ ſub ſole geritur. Uade gͦ et co­ 3cordis. b 5 viuū.mēde in lęticia panē tuuꝫ: ⁊ bibea § verbi dei a § ſic.cū gaudio vinuꝫ tuū: qꝛ deo pla­ aa §corꝑis.cēt oꝑa tua. Om̄i tꝑe ſint veſtimē ꝑa F caſtitate: puritate. b §miſcd̓ia. c ſmēte.ta tua cādidā: ⁊ oͦleū d̓ capite tuo SI ſapiētia quam tibi accepiſti enō d̓ficiat. Perfruere vita cū vxo gͦre quā diligis: cūctis diebꝰ vitę ī hſtabilitatiſ tuę: qͥ dati ſūt tibi ſubI ſapientia vera.ſole om̄i tꝑe vanitatis tuę. Hęc ē ienī ꝑs in vita: ⁊ ī labore tuo quoboni.laboras ſub ſole. Qd̓cūqꝫ poteſt ka dū dies eſt: dū tp̄s habes.facere manuſ tua īſtant̓ oꝑare: qꝛ inec opꝰ: nec ratio: nec ſcīa: nec ſa bͦ Iob. Homo fugit velut vmbra: ⁊ nunqͣꝫ in eodem ſtatu permanet.piētia erūt apud inferos quo tu 8ͦpperas. Uerti me ad alid̓: et vidi sqͦs nō aggrauat carnis īfirmitas .ſ. ſctōꝝ. ſ ſꝫei. vn̄: Nō ē volētis ne. cur. ſꝫ d. m.ſub ſole: nec velociuꝫ eſſe curſum:a ſ eſſe. Pn̄. Eſtote fortes in bello: ⁊ p. c5 ſpū .pus. ctanti. ſerped nec fortiū bellū: nec ſapie̓ntiū pā­ P

a Melior eſt canis. Canis vluꝰ pauper iuſtus: leo mortuus: potēs iniquꝰ:qui nihil ſecū aufert de mūdo.b Mortui ꝟo. Quidā aſſerūt etiā pꝰmortē creſcere ⁊ decreſcere merita. ⁊ l̓qd̓ ait: nec hn̄t ꝑtē in hͦ ſcl̓o: ⁊ in oꝑe qd̓ſub ſole gerit̉. ita exponūt vt dicāt eosin hͦ ſcl̓o ⁊ ſub ſole quē cernimꝰ nullamhabere cōionē: habere vero ſub alio ſeculo: ⁊ ſub ſole iuſticie: ⁊ n̄ excludi opinatiōem q̄ cōtendit poſtqͣꝫ de hͦ ſcl̓o migrauerimꝰ: ⁊ offēdere poſſe creaturasrōnales ⁊ ꝓmereri. c Erunt .i. valebūt tibi poſt mortē. Un̄: In inferno autē qͥs ꝯfitebit̉ tibi. Et illd̓: Ueniet noxqn̄ nemo pōt oꝑari. d Bellū. victoꝫvl̓ etiā imitatores belli: ẜm illud: Sineme nihil poteſtꝭ facere. Diuitias Nico. de lyraſcire certitudinalit̓ reuelatiōe diuīa: ſireuelatū ē aliquibꝰ ſctīs ex ſpeciali gratia ad eoꝝ ꝯſolationē. a Eo ꝙ. hic īcipit ꝟſus in hebreo: vbi ponit̉ dicte incertitudīs rō. cū d̓r: Eo ꝙ vniuerſa eq̄eueniāt iuſto ⁊ īpio ⁊cͣ. ſic enī iniuſti aliqͥ ꝓſꝑant̉ in pn̄ti: ita aliqͥ iuſti in diuitijs: honoribꝰ ⁊ cōſil̓ibꝰ. ⁊ ſic̄ aliqͥ iniuſti tribulāt̉ ⁊ eijciunt̉: ita ſil̓r aliqͥ iuſti.⁊ iō nō pōt diſtingui acceptꝰ deo ab eoqͥ nō eſt ei acceptꝰ ꝑ aliqd̓ qd̓ ꝯtīgat hominibꝰ. Dicit aūt: b Iuſto ⁊ impio.qͣꝫtū ad ea q̄ fiūt erga ꝓxīm mō cōtrario. c Bono ⁊ malo. qͣꝫtū ad hͦ qd̓ reſpicit vitiū ⁊ virtutē. d Mūdo ⁊ immūdo. qͣꝫtū ad id qd̓ reſpicit honeſtatē⁊ īhoneſtatē. e Immolāti vi. ⁊ ſa. ⁊cͣ.qͣꝫtū ad id qd̓ reſpicit erga deū deuotionē ⁊ īdeuotionē. f Sic̄ bo. ſic ⁊ pec.qͣꝫtū ad bōitatē ⁊ maliciā oꝑis generalit̓. g Vt periū. ita ille ⁊c̄. i. multumaſſertiue iurat. ſic̄ d̓r. j. Reg. xx. Addidit Ionathas deierare. ⁊ hoc d̓r qͣꝫtumad id qd̓ reſpicit pctm̄ ⁊ meritū oris ſpecialit̓ in ꝟo ⁊ falſo iuram̄to. h Hocē. hic ex dictis īfert̉ q̄dā ꝯcluſio: ⁊ ſcd̓omaloꝝ cōꝑatio .ſ. ꝙ ml̓ti aſſueſcūt pctō:eo ꝙ int̓ iuſtos ⁊ īpios nō vr̄ aliqͣ diſtīctio fctā a deo. ⁊ hͦ ē qd̓ d̓r: Hoc ē ꝑeſſimū ⁊cͣ. ⁊ ptꝫ lr̄a vſqꝫ ibi: i Et pꝰ hͦ adīfe. ⁊cͣ. q. d. licꝫ in pn̄ti vita eadē ꝯtīgātiuſtis ⁊ iniuſtꝰ: tn̄ ī futuro nō erit ita: qꝛſoli īpij ad gehēnā d̓ducēt̉. k Nemoeſt. hic ꝯn̄r pōit̉ maloꝝ q̄dā cōparatio.Et diuidit̉ in duas ꝑtes. qꝛ pͥmo ponit̉hͨ cōꝑatio. ſcd̓o īfert ex hͦ ꝗdā ꝯcluſio.ibi: Uade gͦ. Cōꝑatio tal̓ ē .ſ. ꝙ mali viuētes vidēt̉ melioris ꝯditiōis: licet ſciant ſe certitudinalit̓ morituros. iō dic̄:Nemo ē qͥ ſꝑ viuat. qꝛ cōpoſitꝰ ē ex ꝯͣriis: ⁊ originali iuſticia deſtitutꝰ. l Et qͥhuiꝰ rei .ſ. ſꝑ viuēdi. m Habeat fiduciā: qꝛ nullꝰ videt̉ euadere mortis ſentētiā. n Melior eſt canis vi. ⁊cͣ. ꝑ canē mordacē: ⁊ leonē voracē intelligunt̉hoīes mali: ẜm tn̄ magꝭ ⁊ minꝰ. ſic̄ leo ēcane magis nociuus: ⁊ ſic Salomō loqtur hic methaphorice. ſic̄ ēt cōi ſermō.hō iracūdꝰ d̓r canis. Eſt igit̉ ſenſus ꝙpctōr viuus melioris ꝯditiōis ē qͣꝫ mortuus. Et ſubdit̉ rō: o Uiuētes enimſciūt ſe eſſe morituros. ⁊ hoc certitudīaliter: vt dictū ē. ⁊ ex hac ꝯſideratiōe poſſunt a malis penitere: ⁊ ad bonū reueti. p Mortui vero nihil nouerūt amplius .ſ. aliqͥd vnde poſſint ad bonū reuerti: licet ſciāt ml̓ta alia. q Nec hahēt vltra mircedem. qꝛ ſunt extra ſtatū

merēdi. r Quia obli. tra. eſt memo.eo. co. deo .ſ. qͣꝫtū ad hͦ ꝙ det eis penitētie locū: licet ſint in memo. eiꝰ ad puniēdū. s Amor quoqꝫ. quē habueruntad malos ī pn̄tti vita. t Et odi. ⁊cͣ. cōtra bonos. v Simul perierūt: qꝛ nōpn̄t vltra malos iuuare: nec bonis nocere. x Nec hn̄t ꝑtē in hoc ſcl̓o ⁊cͣ. i.in ſuffragijs que viui faciūt ꝓ defūctisq̄ nō valet eis.Uade ergo. Hic exdictis cōcludit̉ quedā cōcluſio .ſ. ꝙ hōdebet in pn̄ti honeſte viuere: ⁊ ad vitābeatam cōtinue ſe p̄parare. ⁊ ſic expōitRa. Sa. ꝑtē iſtā. Dic̄ igit̉: Uade ergotu iuſte:Et comede in leticia pa.tuū .i. viue in iocūditate mentis ex teſtimonio bone cōſcientie ꝓcedente. Et ꝙſic hic debeat intelligi patet per hoc qd̓ſubdit̉: a Quia deo placet oꝑa tua.qd̓ d̓r magis cōiecturaliter qͣꝫ certitudinaliter. vt. sͣ. dictū eſt. b Omni tempore ſint veſ. tua can. Hic dicit Ra. Salo. ꝙ iſtud ē ſil̓e regi inuitāti aliquē adīfeſtū: ⁊ nō dicit ſibi diē determinatū. etiō ſic inuitatꝰ ſi ſit ſapiēs ſic ſe parat etornat ꝙ omni hora ſit paratꝰ. qꝛ deꝰ vocat electos ad feſtū futurum: ⁊ nō diciteis tp̄s determīatū: qd̓ eſt tp̄s mortis:quo nihil eſt īcertiꝰ. ⁊ iō hō ſꝑ debet eſſe paratꝰ vt recipiat̉ ad dei feſtū: q̄ p̄paratio eſt ꝑ vitā ſctām ⁊ honeſtam: ⁊ ſignificat̉ hic ꝑ cādidā veſtē. ⁊ ſic Salomon loquit̉ hic methaphorice: ſic̄ ī pluribus alijs locꝭ. c Et oleū: diuīe gratie. d De capite tuo .i. de mēte tua q̄eſt caput ī viribꝰ aīe. e Nō deficiat.i. ſic viue ꝙ deꝰ gr̄am ſuā a te nō ſubtrahat. f Perfruere vita. p̄ſenti:g Cū vxorē quā di. i. cū ſapientia diuine legis: vt exponūt hic hebrei: ẜm qd̓dicitur Sap̄. viij. Hanc amaui a iuuētute mea. ⁊ q̄ſiui ſpōſā mihi eā aſſumere.h Cunctis diebꝰ vite inſtabilita. tue:id eſt vite preſentis que eſt inſtabilis: q̄expendenda eſt in exercitio diuine legꝭ.i Hec eſt enī pars in vita ⁊cͣ .i. iſta tecum portabis de preſenti vita. ⁊ nō temporalia bona. ideo ſubdit̉: k Quodcunqꝫ pōt facere manꝰ tua inſtant̓ operare: id eſt quātū potes operibus meritorijs inſta.Quia nec opus: ſcilicꝫexterius. m Nec ratio .i. mentis meditatio.n Nec ſcientia: de humanis. o Nec ſapientia: de diuinis.Erunt apud infe .i. in lymbo patrūvbi deſcendebant omnino purgati ante chriſti paſſionem. de quo tempore loquitur hic Salomō. ⁊ ī purgatorio vbideſcendebāt ⁊ adhuc deſcendunt qͥ decedunt in aliquibus purgandi. Iſta eīduo loca a doctoribus eſſe dicuntur inparte inferni: ⁊ ibi non eſt opus: nec ratio: nec ſcientia: nec ſapiētia: ſcilicet admerendū: licet ibi ſint ad aliud.q Quo tu ꝓperas. qꝛ omnes qͣꝫtūcūqꝫ iuſti deſcēdebant ad alteꝝ iſtoruꝫ dictorū locoꝝ ante xp̄i aduentū.r Uerti me. Hic cōſequēter ponit̉ incertitudo hominis circa bona fortune.cum dicit̉: s Et vidi ſub ſole .l. ī hominū habitatiōe. t Nec velociuꝫ eſſecurſū: qꝛ aliqn̄ ꝯtīgit ꝙ velocior curſornō venit prior ad terminū: eo ꝙ aliqͦ caſu īpedit: ⁊ ſic ab alio p̄uenit̉. v Necfortiū bel. qꝛ aliqn̄ fortior animus fortivincit̉. x Nec ſapien. ⁊cͣ. ſed aliquando ſunt in egeſtat e magna. ſic̄ ptꝫ de ſācto Iob ⁊ pluribꝰ alijs.Nec docto.

B

Psͣ .9.Ioh̓ .9. a

Ibi 15. a

F Ecc̄i .s. b

B

Iob 14 a

C