Glo. ordi. ¶ IobCa. XXXIXlo. ordē.
a § qd̓ ꝓprium eſt lupoꝝ.a ⁊ vlulātū exercitꝰ. Nūqͥd ꝑ ſapiē hͦxa ſ renouat̉ qͥlibet: vel gētilis ſpecialiter.tiā tuā plumeſcit accipiter expāa I hoc naturaliter agit accipiter.dens expandit alas ſuas ad au-a ſ vt ad meū qui quod p̄cipio inſpiro.bſtrū? Nūqͥd ad p̄ceptū tuū eleua 5In ſupernis ponit cōſilium.bitur aqͥla ⁊ ī arduis ponet nidū dr̄ſuū? In petrꝭ manet: ⁊ ī pruptis ⁊ſilicibꝰ comoratur: atqꝫ īacceſſisrupibus. Inde cōtēplatur eſcaꝫ: exa § ſed nec qd̓ videt de altis pullis aperit.f ⁊ de lōge oculi eius prōſpiciunt.s Pulli eius lambunt ſanguineꝫ: fa
adhuc malis. iudiciū ergo qd̓ ē gl̓ia ei eſt ⁊ terror: ſꝫ timere ſeruire reputās vt filius incipit patrem diligere. Et qꝛ ꝓ carnaliactiōe erat timor an̄ oīa carne domat: qꝛ cū vngula .i. forti abſtinētia terrā fodit carne p̄ſſa ſecuriꝰ de ſpe celeſti letat̉: ⁊ hͦ eſt:¶ Exultat auda. Audacter qꝛ valent̓ repͥmit corpꝰ. Exultat d̓ſpe eternoꝝ. Letꝰ āt p̄ſſo corꝑe hoſtiūadiutore ſubtiliꝰ fraudes eoꝝ ꝯſpicitqͣs lōge p̄uidere ⁊ eis reſiſtere: ē in occurſū ꝑgere armatis .i. malignis ſpiritibꝰ qͥ ſunt ꝯtra nos fraudibꝰ accinctimala tegētes ſub ſpecie boni qͣſi ne nudi videant̉ armis ſūt tecti. Contra qͣsfruſtra nititur qͥ ſeip̄m pͥus nō vincit.Sed ī occurſū ꝑgit qͥ exhortādo ī alienō corde eorū inſidias p̄uenit. Vndetalē victorē hoſtes acriꝰ tēptant de ſeipſo vt cura eiꝰ ab alijs ad ſe tuēdumredeat ⁊ illi deſerti per eāt. Sed iſte fretus gr̄a dei ⁊ ſuā infirmitatē curat: etalios nō deſerit. Et hoc eſt: ¶ Cōtemnit pauorē nec. c. g. Contēnit qꝛ nullatēptatione terret̉ vt taceat. Nec ceditgladio: qꝛ ⁊ ſi eū violēta tēptatio ꝑcutit: nō tn̄ a cura ꝓximi repellit̉. vt paulus qͥ grauiter ꝑcuſſus nō tamē ſilet:equꝰ ꝑ̄cutit̉ nec a curſu prohibet̉. Un̄deſpectꝰ hoſtis acutiora ſpicula ꝑquirit: vt duce in fugam verſo equi qͦs regebat diſſipēt̉. Diuerſa ergo multiplicat ex pharetra: ꝑ inſidias iacit: haſtam aꝑte vibrat: qꝛ alia vitia virtutuꝫ ſpem tegit:alia vt ſūt aꝑta ꝓponit: vt infirmari videt. Fraudes non q̄rit:niſi fortē deciꝑe q̄rit. Si nec ſic ꝓficit clypeū opponit: id ē qͣſdādifficultates conatibꝰ illiꝰ: ⁊ ſic non pōt vincere. Uel reſiſtit ⁊iter ꝓficiētis intercludit. Cōtra hec aūt equꝰ dei feruens ⁊ fremens ſorbet terrā .i. terrena in ſe conſumit: nec clāgorē tube reputat. Clāgor tube ſonat cū in bene geſtis ē vicino aliqͣ culpaterribiliter tēptat. Sꝫ ille nec bona deſerit ⁊ vitiū qd̓ de bononaſcit̉ declinat. Sonare aūt reputaret: ſed ꝓpter malū qd̓ ſuborit̉ recte agere metueret. Ne autē dum ꝓſperat̉ in ꝟtutibuseleuat̉: pulſari ſe tēptationibꝰ gaudet. Et hoc ē: Ubi audierit ⁊cͣ. Cōcuſſio tēptationū infirmos ꝓdit. agnitio infirmitatꝭcuſtodia ē virtutū. Id̓o aūt tēptationē ſuꝑat qꝛ nō ē īprouiſa.Procul odorat̉ ⁊cͣ. Id eſt ex cauſis p̄cedētibꝰ q̄ vitia ſubſequāt̉ agnoſcit: vt ex doctrīa arrogātia: ex iuſticia crudelitas:ex celo ira: videt etiaꝫ q̄ turba maloꝝ ꝓruat: ſi vel pauca admittat. Et hͦ ē: Exhortatiōeꝫ du. ⁊cͣ. Alia enī ſūt duces ⁊ aliaq̄ mox ſequūt̉. Regina ē ſuꝑbia q̄ quē capit ſeptē pͥncipalibꝰ vitijs qͣſi ducibꝰ ſuis tradit qͦs ducēs ml̓ta vitia ſequēt̉. Initiūoīs peccati ſuꝑbia. Prime filie eiꝰ ſūt inanis gl̓ia: īuidia: ira:triſticia: auaricia: vetrisuuies: luxuria. ꝯtra q̄ ſeptē daturſeptiformi ſpūs. Deriunt̉ inobediētia: iactātia: hy: diſcordia: nouitatū p̄ſipocriſis: incōtinētia: ꝑti2g.De inuidia: odia: ſuſurratio: detractio: exultatio in aduerſisꝓximi: afflictio ī ꝓſperis illiꝰ. De ira: rixe: tumor mētis: cōtumelie: clamor: īdignatio: blaſphemia. De triſticia: malicia: rācor: puſillanimitas: deſperatio: torpor circa precepta: vagatiomētis erga illicita. De auaricia: ꝓditio: fraus: fallacia: periuria: inquietudo: violētia: ꝯtra miſcd̓iaꝫ obiurgatiōes cordis.De vētris ingluuie: inepta leticia: ſcurrilitas: īmūdicia: multiloquiū: ebetudo ſenſus circa ītelligētiam. De luxuria: cecitasmētis: incōſideratio: incōſtātia: p̄cipitatio: amor ſui: odiū dei:affectꝰ p̄ſentꝭ ſeculi: horror vel deſperatio futuri. De his ſeptēqͥnqꝫ ſpūalia: duo carnalia ſūt: ſꝫ ita cognata ſūt vt vnū ex altero ꝓferat̉: qꝛ inanis gl̓ia generat inuidiā. Inuidia irā. Ex iraturbata mēs triſtat̉: triſticia nō habēs ī ſe vn̄ letet̉ foris q̄rit ⁊facit auaꝝ. In carnalibꝰ de ingluuie naſcit̉ luxuria. Hec ſeptēqͣſi ſub qͣdā rōne mēti ſe inferūt decepte: ⁊ ideo dicunt̉ exhortari ſequētia eorūdē dū ad oēm inſaniā ꝑtrahūt: beſtiali clamore ꝯfundūt. Inanis em̄ gl̓ia ſuggerit peſſe vt pluribꝰ ꝓſit. Innidia qͣſi rōne on̄dit alios non ſuꝑbiores vel pares ei. Ira ſuadet nō debere illata pati: ne ꝯſueſcāt inferri. Triſticia qͣſi probat nihil habere vn̄ gaudeat: cū oēs proximi ita ſint ei amari.Auaricia dicit recte ꝯgregari: ne egeat ⁊ meliꝰ expēdat qd̓ alijretinēt. Uētrꝭ ingluuies dicit oīa īmūda ī eſū a deo ꝯdita ī donis dei ꝯtradici nō debere. Luxuria cuꝫ breue ſit tp̄s ⁊ neſciamus qd̓ ſequit̉ dicit nō debere ꝑdere qd̓ viuimus. Si em̄ deuscoitū improbaret maſculū ⁊ feminā nō feciſſet. a Nūqͥd ꝑſapīaꝫ ⁊c̄. Dicto ꝑ ſpeciē eqͥ quātus ſit qͣꝫ fortis ſanctꝰ ꝯͣ certa
li.Tmina īcipit ꝑ ſpeciē auiū qͣꝫtū ꝯtēplatione volat. Per ſingulos em̄ ānos accipit̉ pēnā veterē noua naſcēte ꝓijcit. Quideſt gͦ accipitrē ī auſtro plumeſcere niſi ꝙ vnuſqͥſqꝫ ſctōꝝ factꝰſpūſſancti tactꝰ ꝯcaleſcat: ⁊ vſū vetuſte ꝯuerſatiōis abijciēs:noui hoīs formā ſumit. Et ē ſenſus: Nūqͥd cuilibet electo tuītelligētiā quā nec tu habes ex te ꝯtuliſti: vt flāte ſāctoſpiritū cogitationūalas expādit. ꝯfitēdo aperiat qͣtinuspōdera vetuſte ꝯuerſatiōis abijciat: ⁊ꝟtutū plumas in vſum non volatꝰ ſumat? Accipiter tꝑe auſtri veteres pennas deponit. b Nūqͥd ad p̄ceptū. t.⁊cͣ. Hoc loco aqͥle noīe ſubtilis ſanctorū intelligētia ⁊ ſublimis eoꝝ ꝯtēplatio figurat̉: ad p̄ceptū dei eleuat̉ aquila: dū iuſſionibꝰ diuinis obtēperās inſuꝑnis ſuſpēdit̉ fideliū vita: ī ſuꝑnisnidū ponit: qꝛ habitationē mētis ſue īabiecta ⁊ infima ꝯuerſatione nō cōſtituit. c In petrꝭ ma. In ſacro eloqͥocū ſingulari numero petra noīat̉. xp̄saccipit̉. cū plurali ſancti viri exprimūtur. Un̄ petrꝰ vos tanqͣꝫ lapides viui.Aquila itaqꝫ in petris manere dicit̉:qꝛ in dictis antiquoꝝ ⁊ fortiū patrummētis ſtatione collocāt̉. Poſſunt etiāpetre celeſtes ptātes intelligi: qꝛ velutpetre ī arduis ſite ab oī motu qd̓ nonarbores mutabilitatꝭ aliene ſūt.gͦ ſanctꝰ phēnē angelorūgl̓iaꝫ p̄ſto lat̉: atqꝫ huic mūdz illa appetēdo: q̄ aſpicitiā in ſublimis figit̉.Inſili. cōmo. Qui ſunt p̄rupti ſilices niſi illi fortiſſimi anhori? p̄rupti enī ſūt quiaꝑs eoꝝ cecidit: ꝑs remāſit qͥ integri qͥdem ſtant ꝑ qͣlitatem meriti ſed ꝑ numeri quātitatē p̄rupti. Eoſdē inacceſſas rupes dicit. Cordi em̄ peccatoꝝ hoīm valde inacceſſa ē charitas angeloꝝ. Sꝫ qͥſquis ita ꝯtēplatiōe rapit̉ vt intētionē ſuā iam choris angeloꝝ interſerat: nō ei ſufficit niſi eū etiā qͥ ſuꝑ angeloseſt valeat videre. Sequit̉: e Inde ꝯtēplat̉ eſcā. Idē ex illis choris angelicis tedit oculū mētis ad gl̓iam ſuꝑne maieſtatis: qꝛ nō viſa adhuc eſurit qͣ tādē viſa ſatiat̉. Sꝫ qꝛ carnegrauati deū ſicuti ē videre nō poſſumꝰ. Sequit̉: f Et delōge oculi eiꝰ ꝓ. Ac ſi dicat: Sācti intētiōis aciē fortiter tēdūt:ſꝫ nec deū ꝓpinquiꝰ aſpiciūt: cuiꝰ claritatis magnitudinē penetrare nō poſſūt. Sꝫ ip̄i p̄dicatores cū auditores ſuos ꝟbūdiuinitatis caꝑe nō poſſe ꝯſpiciūt ad ſola incarnatiōis dn̄iceverba vertūt̉. vn̄ ſequit̉:g Pulli eiꝰ lābēt ſā. Ac ſi diceretur. Ip̄a qͥdē diuinitatꝭ ꝯtēplatiōe paſcit̉. ſꝫ qꝛ auditoris eiꝰdiuinitatꝭ archana ꝑcipere nequaqꝫ poſſūt: cognito crucifixidn̄i cruore ſatiāt̉. Sāguinē lābere: eſt paſſiōis dn̄ice infirmavenerari. Sꝫ qꝛ p̄dicatoris aīa carne exempta ad eū mox ducit̉ qͥ ꝓ nob̓ ſpōte ſua ī mortē cecidit. Seqͥt: ☞ Et vbi.Nico. de lyraa Et vlulatū exercitꝰ. qꝛ vnus exercitꝰ in pͥncipio ꝯgreſſusꝯͣ aliū clamat fortit̉ ad aduerſarios terrēdū. Oīa iſta ꝑcipitequꝰ naturali induſtria ſibi a deo data a qͦ factꝰ ē ī adiutoriūhoīs: non ſolū ad ſubuectionē: ſꝫ etiā ad iuſticie ⁊ reipublicedefenſionē. b Nūqͥd ꝑ ⁊cͣ. Hic ponit̉ exēplū de accipitre qͥhab et mirabilē induſtriā ī ſui renouatiōe: qͥ flāte auſtro qͥ eſtvētꝰ calidꝰ extēdit alas ſuas ꝯͣ calorē ſolis: vt ſic aperiāt̉ pori. ⁊ veteres pēne ⁊ plume decidāt ⁊ noue ſuꝑnaſcāt̉: cū qͥbꝰagiliꝰ volet. ⁊ hͦ ē quod d̓r: Nūqͥd ꝑ ſapīaꝫ tuā plumeſcit accipiter? q. d. nō. ſꝫ ꝑ diuinā ſapīaꝫ ip̄m p̄dicto mō dirigētē.c Nūqͥd ad p̄. ⁊cͣ. Hic vltimo ponit̉ exēplū de aqͥla q̄ mirabilis ē ī multꝭ. pͥmo ī volatu: qꝛ altiꝰ volat ceterꝭ auibꝰ. ⁊ iō d̓r:Nūqͥd ad p̄ceptū tuū .i. ẜm diſpoſitiōeꝫ tuā. qͣſi dicat: nō. ſedẜm diſpoſitiōeꝫ diuinā: hͦ em̄ facit aqͥla ex induſtria naturalia deo ſibi data. Curſus āt naturalis reꝝ ē q̄dā motio creature ad p̄ceptū diuinū. ẜm illd̓ pſal̓. cxlvij. Igniſ grādo nix glacies ſpūs ꝓcellaꝝ: q̄ faciūt ꝟbū eiꝰ. d Et in arduis po. ⁊cͣ.vbi nō ē acceſſus hoīm nec beſtiaꝝ. ⁊ hͦ ne pulli ſui rapiāt̉ abhoībꝰ vl̓ a beſtijs deuorēt̉. ſcd̓o aqͥla mirabilis ē ī viſu qꝛ acute ⁊ delōge valde videt. Id̓o ſubdit̉. e Inde ꝯtē. ⁊cͣ. i. p̄daꝫad ſui ⁊ pulloꝝ nutritiōeꝫ: ⁊ qꝛ cōiter accipit p̄dā viuā. Iō ſb̓dit̉: f Pulli ⁊cͣ .ſ. d̓ p̄da ab ea occiſa currēteꝫ. ⁊ qꝛ aliqn̄ maxime tꝑe famis nutrit̉orticinijs vl̓ etiā morticinis. iō ſb̓dit̉:
B
1. Pe .2.9
2. Coꝝ. n1. eī
Eccs .10. b